1944; wriolette

11

Selamlar. Via ve Veronica hakkında ayrı bir kurgu yazacaktım ama vazgectim. Burada bu bölümde anlatacağım.

-

Veronica sarışın ve ilgi çekici bir kadındı. 1.70 civarında boyu ve kum saatini andıran vücudu onun göze çarpmasına neden oluyordu. Kendisi de Wriothesley'in çırağıydı, tıpkı Via gibiydi.

Via uzun siyah saçlara -düz siyah saçları bel hizasından biraz daha yukarıdaydı- ve mavi gözlere sahip oldukça zeki bir mühendisti. Hatta Wriothesley, O'nun ilerde kendisinden daha başarılı bir mühendis olacağına inanıyordu.

Daha derine inerek anlatmak istiyorum bu konuyu size. Via, çocukluğunu yetimhanede geçirmişti. Kaldığı yetimhane tabiri caizse rezil bir yerdi. Via ve birçok çocuğa işkence ediyordular. Bir çöpten farksız davraniyordular. Bu nedenle Via bu acıdan kurtulmak için çeşitli yollar denemişti, kaldıkları yetimhanenin bahçesinden kaçmayı denemesi ona sözde bakan insanların sabrını taşıran son şey olmuştu. Günlerce dövülmüş ve istismara uğramıştı. Mavi gözlerindeki parıltısını kaybetmişti. Bakıcıları son çareyi onu sık sık bodrumda kilitli bırakarak bulmuştu. Küçük Via bu sırada bodrumda kitap okur, satranç oynardı. Biraz karanlık bir yerdi ama sadece gündüd orada kaldığı için sorun değildi. Tavana yakın olsun pencereden güneş ışığı giriyordu. Tabi güneş ışığıyla beraber eğlenen, oyun oynayan diğer çocukların da sesi geliyordu.

Via bodrumda geçirdiği günler boyunca yaşam enerjisini günden güne kaybediyordu. Bir çocuktu ama depresyonun dibini yaşıyordu. Bu nedenle küçük yaşta intihar etmeyi denedi.

Bodrumda olduğu bir gün elindeki bıçak ile bakıştı. Belki saatler sürdü bu. Ölmek ve ölmemek arasındaki ince çizgideydi. Ölürse her şey çözülmüş olacaktı sonuçta, değil mi?

Ama yapamadı. Korktu...

Bir başka gün bakıcılar her zaman yaptıkları gibi Via'yı bodruma kapatmadılar. Via'nın kafası karışmıştı ve anlam verememişti bu hareketlerine.

Via odasında tek başına satranç oynarken kapısının anında açılmasıyla elindeki piyonu düşürdü ve kapıya baktı. Genç bir kadın ve bir erkek girmişti içeri, yanlarında ise yetimhanenin müdürü vardı.

"Bu Via. Kendisi şuan 13 yaşında. Yetimhanemizin en zeki çocuğu olabilir. Sessiz, sakin ve uslu bir çocuk. Yani isteklerinize tamı tamına uyuyor." Müdür Via'yı göstererek onu tanıttı.

Kızıl saçlı kadın ve kahverengi saçlı bir adam görünen o ki onu evlatlık almaya niyetliydiler. Anlattıklarına göre adamın cinsel organındaki sorunu nedeniyle çocuk sahibi olamıyordular. Bu nedenle evlatlık edinmeyi düşünüyordular.

Via sessizce onlara baktı. Kızıl saçlı kadın onun yanına oturdu usulca ve "Ben Caroline" diyerek elini uzattı Via'ya. Via elini geriye çekti çünkü Via insanlarla fiziksel temasa geçmeyi sevmeyen bir insandı. Caroline tek kaşını kaldırıp ona baktıktan sonra ona gülümsedi.

"Fiziksel temas sevmiyorsun galiba?"

Via şaşırarak kadına baktı. Genelde insanlar bu hareketi saygısızlık olarak adlandırırdı ama yanındaki Caroline denen kadın onu anlamıştı.

"Evet.." sessiz bir şekilde söyledi Via.

Caroline, Via'nın satranç oynadığını görünce gülümsemeden edemedi. "Satrancı seviyor gibisin." Via bu cümleye karşılık kafasını salladı.

"Bir zamanlar bende Fontaine satranç yarışmalarına katılıp birinci olmuştum." İşte şimdi Caroline, Via'nın ilgisini çekmeye başlamıştı.

Via ve Caroline beraber satranç oynadılar. Güldüler ve eğlendiler. Via uzun zaman sonra gülümseyebilmişti. Ayrıca Caroline'in kocası olan Aaron ile de tanışmıştı Via. Aaron bir elektrik mühendisiydi. Via sadece kitaplarda okuduğu elektrik ile bilgilerin gerçek bir insandan duymaktan memnundu.

Günler geçti ve Via'yı bu çift birkaç kez daha ziyaret ettikten sonra evlat edindiler. Via gerçekten yaşamaya başladığını hissediyordu. Yeni bir ev, yeni bir ortam, bir aile ve evcil hayvanı vardı artık.

(bu bölüm bayağı uzundu ve 22 haziranda yazmistim devamini henüz getirmedim ama simdilik bu kısmını okuyun diye atıyorum. wattpadin sildiğinden geri kalan kısım burası.)