OPİA (texting)

özel bölüm-1

özleştik mi sanki🥹🙃🥲

sizler nasılsınız, hayatlarınız nasıl?

BEN HEPİNİZİ ÇOOK ÖZLEDİİMMM

neyse şimdi ne kadar özlediğimi konuşsak bölüm çıkmaz bu yüzden sizi bölüme alalım😌😌

***

"Alex, ben tatile çıkmak istiyorum! Ya herkes fıldır fıldır geziyor baksana şuna." Elimdeki telefonu ona fırlatır gibi attım. Neyse ki refleksleri çok iyi bir kocam vardı da kırılmadan yakalamıştı.

"Birtanem biliyorsun benim setim var ama istersen sen Türkiye'ye gidebilirsin tabi eğer işten izin alabilirsen." Ha beni tek başıma yollayacaktı yani?

"Siktir git o zaman setine. Git yatma yanımda." Onu yataktan ittirmeye çalışırken hem ayaklarımdan hem ellerimden yakaladı ve sanırım sakinleşmem için başımın üzerine bir öpücük kondurdu.

İşe de yaramıştı yalan yok.

Niye bu kadar gergin olduğumu bende bilmiyordum aslında. Sanırım ısınan hava ve yoğun iş temposu sinirlerime dokunmuştu.

O da katlanıversindi canım.

"Aşkım, balım, çiçeğim." Yaaaa. "Bişey mi oldu bugün işte? İyi misin sen?" Bunu demesi ile zaten yumuşamış ben biraz daha kendimi bırakmış ve ona sırnaşmıştım. "Sinirlerim bozuk. Bizimkileri özledim sanırım. Hem belki annem de beni özlemiştir, daha hatırlamadı ama olsun."

"Set olmasa birlikte gidelim derdim de şimdi yönetmeni biliyorsun. Ama cidden istersen Sara ile birlikte git. Hem kafan dağılır." Bunu demesi ile yine sinirlerim gerildi. "Bak çocuk," dedim göğsüne vurarak. "Benim amacım seninle bişey yapmak. Ailemin yanına gitmek için senden izin almayacağım herhalde." Şaşkınlıkla bakıyordu gözleri çünkü ciddi manada ben kendimde değildim. Tam bir kabadayı edasıyla söylemiştim tüm bunları.

Gözleri hala şaşkın şaşkın bana bakarken "Boşversene, seni düşünende kabahat." dedim ve ondan ters şekilde dönüp ona tekme atarak uykuya daldım.

Tamam, fazladan beş tekme atmasam daha iyi olabilirdi. Kabul ediyordum.

Ertesi sabah hastanedeki odamda rutin işleri yaparken yine tüm duyguları uçta yaşıyordum. Mesela az önce gelen kadın ameliyata girmesi gerekiyor diye kadınla birlikte ağlamıştım.

"Regl zamanında falan mısın? Yani biraz fazla duygulusun sanki." Claire baktım. Kendisi bu hastahanede jinekologtu. Saçlarının sarısı ne kadar güzeldi.

Bi saniye, ben regl değildim. Ve birkaç haftadır da olmuyordum. Aniden gelen farkındalıkla koltuğuma çöktüm. Claire ise daha da endişelenmeye başlamıştı. "Bir serum-"

"Ben galiba hamileyim." Lafını bölmemle sustu kaldı. Biraz düşündü. Sonra dediğimi idrak edince çığlık atarak gelip sarıldı.

Sanırım birkaç hafta önce Alex ile korunmayı unutmuştuk. Çünkü hem o hem ben çok sıkı çalıştığımız zamanlarda aşkımız ve özlem büyüyüp çığ gibi üstümüze gelebiliyordu.

Aman Allahım ben anne mi olacağım? Ama ben bilmem ki nasıl olur? Ya çocuğu ağlıyor diye atarsam?

Bu düşünceyle birlikte yine ağlamaya başladım. "Ben ne kadar kötü bir insanım,"

"Nida bişey yok, insanlığın doğumundan beri var olan bişey bu." Doğum. Birde onun sancısı vardı.

"Ya çocuk beni sevmezse? Ben anne olmayı bilmiyorum ki!" Ağlayarak ona sarıldım.