Lavin (Düzenleniyor!!)

1.Bölüm

Merhabaaaa.

Nasılsınız bakalım.

Giriş bölümü biraz karışıktı ama emin olun ki okudukça daha iyi anlayacaksınız.

Bölüme geçmeden önce volte ve yorum yaparsanız sevinirim.

İyi okumalar:)

.

(Düzenlendi- 17.06.25)

11.07.24

.

Ne zaman geçicekti bu acım?

Hep acı ile mi yaşayacaktım?

Odamın içinde yalnız başıma oturur iken düşünüyordum bunları. Benim ömrümde zaten hep düşünmek ile geçiyordu.

Babam.

Babam sağolsun. Bunları bana yaşatan oydu.

Annem.

Annem sağolsun. Benim acılarıma, göz yaşlarıma kör olan oydu.

Ama her zaman ayakta durmasını bilen bir kızdım. Ezerler beni, yıkmaya çalışırlar ama her zaman ayakta durmasını bilirdim.

Açılan kapı ile düşüncelerim hemen silindi ve karşımdaki adama yani kabusuma baktım. 

Babamdı gelen. Benim  kâbusum, benim cehennemim.

Ondan gerçekten korkuyordum. Beni kukla gibi yönetmeye çalışıyor, acılarım ile alay ediyordu. Ama ne zaman güçlu olduğumu, ayakta dimdik durduğumu ona göstersem çok sinirler ve gücüne yediremeyip terk ederdi.

İşte o zaman bir zafere adım attığımdan adım kadar emin oluyordum.

Oturduğum yatağın baş ucuna geldi ve bana alttan alttan bakmaya başladı. Bende ona ters ters baktım. "Hayırdır,ne oldu?" Garip garip bakıyordu.

Sırıttı. Pis bir sırıtmaydı bu. "Hadi iyisin," dedi. "Kurtuluyorsun benden." diye devam etti beni dumura uğratarak.

Kurtuluyorsun benden derken? Her zaman kaçmaya çalışan bir kız olmuştum. Eh, o da her zaman beni yakalamış ve sonum pek iyi olmamıştı. Odalara kapatılmış, bir kaç gün aç susuz kalmıştım. Şiddet yanlısı biri değildi. Bunca zamandır psikolojik şiddet görmüştüm sadece ama asla fiziksel olmamıştı. Onun ne yaptığının farkındaydım. Beni resmen kölesi gibi yapıp psikolojimin içinden geçecekti. Evet, psikolojim iyi değildi ama ona yansıtmıyordum. Yansıtırsam sonumun geleceğinden emindim.

Bu yüzden hep hayatta güçlü kalmaya devam ediyordum. Yaşım 19 ama ruhum hâlâ yeni doğmuştu.

Yüzüm garip bir hâle alırken ona anlamsız bir şekilde baktım. "Ne dediğinden gram anlamıyorum."

Pis sırıtması yüzünde biraz daha yer alırken, "Seni öğrenmişler."dedi. Ne öğrenmesi, ne oluyordu?

Dediğinden yine hiç bir şey anlamamıştım ama susmaya devam ettim. Anlatması için ona bakış attım. Kim beni öğrenmişti, neyi öğrenmişti anlamıyordum.

"Sen şimdi içinden ne diyor bu ya, diye geçiriyorsundur. Hemen açıklayım, canım kızım."

Midem yine ağzıma gelmişti.

"Gerçek ailen seni bulmuş."

Gerçek ailem derken?

"Şu yani," dedi sanki iç sesimi duyar gibi. "Sen benim evladım falan değilsin. Hastaneden aradılar. Gerçek ailen oradaymış."