L_O_*_*

finding

*finding*

....

.....

"ဆွန်းဂွမ်"

တိုးလျလျအသံနဲ့  သူ့ဘေးနားရောက်လာသော ဟန်ဆိုးကို ‌ဆွန်းဂွမ်စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာက ညစာထမင်းဗူးတွေရှိနေပြီး မင်ဟိုနဲ့အီချန်းက စားပွဲခုံတွေကိုဆက်နေတာဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ"

ခပ်ကြိတ်ကြိတ်အသံနဲ့ပြန်ဖြေရင်း ဘေးနားက နှစ်ယောက်အရိပ်ချေကို ကြည့်နေမိတော့ ဟန်ဆိုးက သူ့အနောက်မှဖြတ်သွားရင်း တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။

"ပြီးရင် အောက်ကိုဆင်းခဲ့"

..

ညစာကို အခန်းတွင်းမှာပဲ လေးယောက်သား အတူစားလိုက်ကြပြီးတော့ အီချန်းက အအီပြေ အအေး၀ယ်တိုက်သည်။ ခရီးကပြန်လာတဲ့ အိမ်ပြန်လက်ဆောင်တွေကိုလည်း မနက်ကပေးဖို့မချိန်မရှိတော့ အခုမှ တစ်ယောက်ချင်းကို ပေးနေခဲ့၏။ ထွေထွေထူးထူးမဟုတ်လည်း အမှတ်တရလက်ဆောင်ဆိုတာသိမ်းထားဖို့ဟု ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်ဆိုလာတာကြောင့် ဆွန်းဂွမ်က သူ့ကုတင်ပေါ်ပြန်တက်ပြီး ‌ခေါင်းရင်းမှာထားအိပ်တတ်တဲ့ ဘူးအဖြူရောင်လေးထဲသို့ သိမ်းထားပေးခဲ့သည် ။ ထိုအချိန် ဟန်ဆိုးက အခန်းပြင်ထွက်သွားတာမို့ မင်ဟိုနဲ့အီချန်းက သူ့ကိုမော့ကြည့်လာလေသည်။
ဆွန်းဂွမ်ပခုံးပင့်ပြလိုက်တော့ အီချန်းက စကားဆိုလာသည်။

"မင်းတို့ပြန်မခေါ်သေးဘူးလား"

သူနှုတ်ဆိတ်နေပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုပေးဖို့ တွေးတောနေချိန် မင်ဟိုကသူ့အစားပြန်ဖြေပေးခဲ့သည်။

"ဆွန်းဂွမ်ကမှားနေတာမှမဟုတ်တာ ပြန်မခေါ်တာ ပိုတောင‌်‌ေကာင်းသေး မဟုတ်ရင် ငါတို့ကလေးက အမြဲငိုနေရမှာ"

"ဘယ်နားကကလေးလဲ ၆ဘ၀လောက်၀င်စားလာပြီးရင်တောင် သူကမွေးကတည်းက အခုလိုအိုစာနေဦးမှာ"

"ရားး!"

ထိုစကားကြောင့် ဆွန်းဂွမ်ကုတင်ပေါ်ကနေလက်ဆန့်ပြီး အီချန်းဆံပင်ကိုဆွဲဆောင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သပ်သပ်တိုက်ခိုက်နေတာ ။