Şimdi sen bilmiyorsun ama ben seni hala özlüyorum, hala seviyorum. Kilometrelerce yolu gelip sana haber vermesem de senin yürüdüğünü bildiğim sokaklarda yürümek bir başkaydı. Köşeyi dönünce seninle karşılaşma ihtimalimin olması bambaşkaydı. Birini sana benzettiğimde kalp ritmimin bozulması ve o anki çaresizliğim... Bilsen ne hissederdin bilmiyorum. Bilsen sarıp sarmalar mıydın beni ilk ve son kez; yoksa artık umurunda olmadığını söyleyip içten içe yanar mıydın yine bilmiyorum. Doğru olan böylesiydi ama kime göre, neye göre doğruydu bilinmez. Belki ömür boyu pişman olacağım belki iyi ki yapmışım diyeceğim. Bunu zaman gösterecek. Yine de sen şimdi bilmezsin, bilemezsin. Çünkü ben sana içten bir şekilde sevmiyorum dedim. Sevemezdim o sıra. Seversem düşerdim, düşersem yanardım. Yalnız... Bir şey değişmeyecek olsa da bir kereliğine tüm imkansızlıkları bir kenara bırakıp söylüyorum: Şimdi sen bilmiyorsun ama ben seninle ilgili her şeyi belki arsızca, belki şımarıkça daha çok delicesine özlüyorum.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
MAVİ KAPLI DEFTER
Poetryİnsanlar bana "Unut" diyorlar. Dört harf iki hece bir kelime... Fark ettim de çok kolay söyleniyor. Hemencecik çıkıyor ağızlarından ama ben anlamını bilmiyorum. Şeye çok benziyor hani, yoksa o olmasın: "Umut"
