Bu gece bir tuhaflık var üzerimde. Bir yas havası... Nedenini de bilmiyorum üstelik. Belki yazarsam azalır umuduyla "Değmez." diyerek kenara bıraktığım kalemimi aldım elime. Kafam kadar karışık hayatımla baş etmeye çalışırken bu şiir döküldü yüreğimden:
Geceden taşan bir hüzün var
Yaşlı gözlerim yorgun bakıyor gökyüzüne
Ay karanlık
Yetmiyor sokak lambaları ruhumu aydınlatmaya
Sönmüş yıldızlar
Bir temiz nefes doldurmuyor ciğerlerimi
Tüm yitirilmişlerin yasını tutuyorum
Gök siyah giymiş
Bu kez saklamak için değil ağlamak için
Karanlık boğuyor bu kez
Sabit bir nokta arıyorum dalmak umuduyla
Bir çift göz süslüyor muhayyelimi
Fırtınalarından korktuğum, içine hapsolduğum, görmekten ırak olduğum gözler
Dalmak bir yana hayali bile ürpertiyor beni
Üşüyorum
Bakışları değişmeyen gözler buzlarla dağlıyor içimi
Suskunluğum ebedi suskunluğum edebi
Nice şiirleri susturuyorum
Sahipsiz kalacak nice dizenin sancılarını çekiyorum
Almasınlar istiyorum kelimelerimi benden
Söylediğim her söz benliğimden bir parça olacak gibi
Gecenin hüznünü kendi hüznüme katıp sessizliğe rızamla gömülüyorum.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
MAVİ KAPLI DEFTER
Poésieİnsanlar bana "Unut" diyorlar. Dört harf iki hece bir kelime... Fark ettim de çok kolay söyleniyor. Hemencecik çıkıyor ağızlarından ama ben anlamını bilmiyorum. Şeye çok benziyor hani, yoksa o olmasın: "Umut"
