Uykusuz / BXB

1.7

"Deniz valla ne bu halin koçum?"

Rüzgar'ın elinin yanağıma gitmesiyle neye uğradığımı şaşırmıştım sahi gerçek miydi bu şuan?

"İyiyim gerçekten bir şey yok..."

"Kim yaptı oğlum bunları?"

"Ya işte tekrar birinin başına iş açtım falan."

"Lan yeter kim bunlar oğlum söyle yatıralım yere yani."

"Saçmalamayın tekrar ben kaşındım cidden"

"Deniz çok kaşınıyosan kaşıyalım bak bunlara gerek yok yani."

Rüzgar Ulaş'ın kolunu dürtmüş susturmaya çalışmıştı.

"Sussana mal."

"Ne oğlum haklıyım bence bi baksana Deniz'in suratına normal mi sence bu yani?"

"Otur amına koyim şurada Yağızlarla oyun oyna sen orda."

Rüzgar elimden tutmuş ayağa kaldırmıştı beni.

"Nereye gidiyoruz biz şuan Rüzgar?"

"Eczaneye nereye olacak?"

Elimi tutarak beni oradan oraya çekiştiriyordu, açıkçası zaten çok da umurumda değildi ellerimi bir daha yıkamayı düşünmüyordum çünkü.
Onun güzelliği beni büyülemiş neye uğradığımı şaşırmıştım. Şuan beni bir kukla misali oynatıyordu aslında.
Memnundum da.

Yol boyunca sessizce yürüdük sadece belki elimi bırakır diye hüzünlenmiştim ama elimi asla bırakmadı.

"Bekle burada, ben bir şeyler alıp geliyorum."

Ne çabuk varmıştık eczaneye değil mi? Şahsen ben bile farkında değildim ki.
Onunla bu kadar yakınken geçirdiğim zaman çarçabuk geçmiş ama o yokken sanki zaman içinde sürünüyormuşcasına yavaş ilerliyordu, çok saçmaydı çok saçma.

Elinde poşetlerle çıktı dışarıya.

"Elime ne geldiyse aldım vallaha umarım işe yarar."

Gülmeme engel olamadım tabii ki de

"Ne gülüyorsun be?"

"Oradaki kadına sorsaydın ya."

"Panik yaptım lan. Sen şu suratının halini görsen varya."

"O kadar mı kötü?"

Etraf sessizleşti, önden yürümeye başlamıştı bile.

"Hm?"

"Sana diyorum!"

"Cevap veremiyorum!"

"Gıcık!"

"Hadi şuraya geçelim de oturalım."

Banka oturmuş benimde onun yanına oturmamı bekliyordu. Yanına geçtim. Poşetten bir şeyler çıkarıp pamuğa dökmeye başladı, bir şeyler yapıyordu ama ikimizde ne yaptığını bilmiyorduk. Komikti şuan olan şeyler açıkçası.

"Yalan söyledin değil mi?"

"Ney?"

"Bilmiyormuş gibi yapma işte, yalan söyledin"

"Nereden anladın?"

"Belli."

"Nasıl?"

"Onu boşver, kim yaptı bunları?"

"Anlatmak istemiyorum."

"Pekâlâ sen bilirsin ama bu şekil de sürdüremezsin hiç bir şeyi farkındasın değil mi?"

"Evet... Biliyorum."

"Ve teşekkürler."

Rüzgar elindekileri bir yere koyup bana baktı.

"Ne için?"

"Bilmem, şuan için, önceki zamanlar için falan sanırım"

Onun gülümsemesi her şeye bedeldi cidden, onu her ne kadar gülümserken çok görmesem bile gülümsemesini o kadar özlemiştim ki. Onu özlemiştim aslında... Her şeyiyle.

"Bir şey yapmadım bile!"

"Olsun."

_______________________________

Mrb.
Ben burayı unutmuşum lan 😨