Why me?

Deel 6

Pov Matthy:

Het is klaar, mijn relatie is nu echt klaar. Toen ze een paar dagen geleden heeft verteld dat ze vreemd was gegaan waren we ook een soort van uitelkaar gegaan maar we kwamen altijd weer terug. Maar nu is het echt klaar en dat is een grote verandering, en als ik ergens niet goed mee om kan gaan zijn dat veranderingen. En ik weet op dit moment niet wat ik allemaal voel, ik heb zoveel gevoelens door elkaar. En als het me allemaal teveel word raak ik in een soort paniek modus. Als ik in de paniek zit ik in een soort trans, het is een soort paniekaanval en om alle emoties te uiten ga ik met dingen gooien of tegen dingen slaan. Ik had al een jaar geen paniekaanval meer gehad, Carolijn had me ermee geholpen.

Toen werd ik uit mijn trans gehaald door geklop op de deur, ik ga op mijn bed zitten en begin te huilen, om alles wat er gebeurt en omdat ik weer een terugval heb gehad. Toen er iemand binnen kwam deed ik niet de moeite om op te kijken de jongens hebben me namelijk al vaker zo gezien. Er kom iemand naast me zitten, en mijn handen worden vast gepakt. Het waren niet de ruwe handen van Raoul of Rob, nee het waren de kleine zachte handen van Yara. 'Matthy' ze zegt het op een bezorgde toon, ik draai langzaam mijn hoofd en kijk haar aan. 'Kom hier' zegt Yara nadat we elkaar even hadden aangekeken. Ze trekt me naar haat toe, dit is alles wat ik nodig heb op dit moment gewoon een knuffel. Na tien minuutjes maak ik mezelf los uit haar armen, ik veeg mijn tranen ruw weg met de rug van mijn hand. Op haar witte shirt zit een hele nate vlek van mijn tranen waardoor het shirt ee beetje doorschijnt en ik vang een glimp op van haar rode bh. Ik kijk om me heen de kamer is een rotzooi, overal liggn spullen die ik heb weggegooid en glas ligt verspreid over de vloer. 'Je hebt er wel een rommel van gemaakt' ik knik. Dan pakt ze mijn hand vast, ik zie nu pas dat er een snee in zit, ' Ik ga heel even de verbanddoos halen, blijf jij maar rustig op bed zitten oke? ik ben zo terug.' Ik knik weer, ik heb niet de energie om te antwoorden met woorden.

Yara is snel terug met de verbanddoos en ze komt weer naast me zitten op bed. 'Ik ga nu je hand ontsmeten en verbinden, als ik je pijn doe moet je het zegen oke?' Ze pakt een doekje met ontsmettingsmiddel en dept het voorzichtig op de snee, dat prikt en doet pijn maar ik was niet van plan om dat te zeggen dus beet ik hard op mijn wang. Mijn hand had ze binnen een paar minuutjes verbonden, ze kan nog sneller een verbandje legen dan Raoul en dat is best knap. Mijn ogen voelen zwaar, een paniekaanval zuigt alle energie uit je lichaam en blijkbaar had Yara dit ook door. 'Ga maar lekker liggen Matthy je bent vast moe' ik knik weer en ga liggen. Yara komt legt mijn dekken goed over me heen en komt naast me zitten 'Weltrusten Matthy' zegt ze terwijl ze mijn haar uit mijn gezicht wrijft. 'Dankjewel Yara' weet ik uit te brengen met het laatste beetje energie wat ik nog in me heb zitten. Ze bleef naast me zitten tot ik mijn ogen sloot.

Pov Yara:

Ik blijf naast hem zitten tot Matt slaapt, dat duurt niet lang want na 2 minuten is hij al vertrokken. Ik blijf nog een tijdje bij hem zitten, alsof hij weer in paniek raakt als ik opsta. Uiteindelijk sta ik toch op en begin de rommel in zijn kamer op te ruimen. Het was een hele klus maar anderhalf uur later heb ik al het glas opgeruimd en alle spullen weer opgeruimd en ik heb al een nieuwe kastdeur besteld bij de Ikea. Ik haal nog even een glas water en een strip paracetamol en leg het op zijn nachtkastje. Ik ga weer naast hem zitten op de rand van het bed en wrijf zachtjes over zijn arm. Hij bleef gewoon rustig verder slapen, hij zou wel heel moe zijn geweest. Ik blijf bij hem zitten tot dat hij wakker word omdat ik niet wil dat hij straks alleen wakker word. 

Ik blijf rustig over zijn arm wrijven tot dat Matthy wakker word, hij doet langzaam zijn ogen open,  de blauwe ogen kijken me verbaast aan terwijl hij rechtop gaat zitten. Hij kijkt de kamer rond, 'Heb je opgeruimd?' vraagt hij 'Ja en ik heb ook een nieuwe kastdeur besteld.' De volgende minuten zitten we in stilte Matthy heeft al een paar keer zijn mond open gedaan alsof hij wat wilde zeggen maar zich toch bedacht en zijn mond weer sloot. 'Ik ga maar' zeg ik terwijl ik opsta van het bed maar ik kom niet ver want mijn pols word vastgepakt. Als ik omdraai begint Matthy te praten. 'Het spijt me Yaar, het was niet de bedoeling dat je me zo zag. Ik raakte gewoon in paniek.' De tranen staan alweer in zijn ogen en ik wil hem het liefst een knuffel geven nu maar ik laat hem eerst verder praten. 'En ik had al heel lang geen paniekaanvallen meer gehad dus ik dacht dat ik heb wel onder controle had maar dat was dus niet zo. Het spijt me echt Yaar en heel erg bedankt voor het opruimen dat had niet gehoeven.' De tranen rollen nu over zijn wangen, 'Matt het is oke, je hoeft je niet te verontschuldigen dit is niet iets waar jij iets aan kan doen.' Ik zet een stap dichterbij en geef hem een knuffel. Hij geeft zich meteen over en knuffeld me terug. Matthy heb ik weer op bed gelegd, hij vertelde me dat hij altijd heel moe is na een paniekaanval, en hij is meteen weer in slaap gevallen. Het is inmiddels ook al bijna half zes, dus ik loop naar de keuken en begin een lekkere pasta te maken voor de jongens.