Why me?

Deel 17

POV Yara — drie weken later

Drie weken geleden had ik nooit gedacht dat alles zo... licht zou voelen. Alsof er eindelijk rust in mijn hoofd is. In mijn hart. In huis. In ons.

Wat begon als stiekeme blikken en kloppende harten in het donker, is nu iets geworden dat ik met een gerust gevoel in het volle licht durf te dragen. Nee, we zijn het nog niet aan het uitschreeuwen van de daken — Matthy en ik hebben het nog even voor onszelf gehouden — maar het is er. Echt.

We zijn er.

Het begon met kleine dingen. Subtiele aanrakingen die niet meer weggeschrikt werden. Onze vingers die elkaar toevallig raakten tijdens het koken en die gewoon bleven hangen. Zijn hand op mijn onderrug als ik langs hem liep. En hoe ik dan automatisch iets dichter tegen hem aan ging staan. Alsof mijn lijf hem inmiddels kent. Zo goed.

's Avonds zitten we vaak op het terras. Alleen wij twee. Een dekentje over onze benen, een thee in onze hand, en gesprekken die alle kanten op gaan. Over hoe hij vroeger altijd bang was dat hij niemand écht zou kunnen vertrouwen. Over hoe ik me soms nog steeds klein voel als mensen te luid praten. Over zijn moeder die hij mist, en over mijn drang om iedereen gelukkig te maken, zelfs als ik mezelf vergeet.

Hij luistert. Echt. En als ik even stilval, vult hij niet zomaar de leegte — hij laat me ademen. Hij drukt dan zacht een kus op mijn slaap of pakt mijn hand stevig vast, zonder iets te zeggen.

Soms voelt het alsof we in een soort tussenwereld leven. Tussen vriendschap en verliefdheid. Tussen geheim en openheid. Maar het is nooit ongemakkelijk. Het is veilig. Vertrouwd. Vol rust.

Er zijn zoveel kleine momentjes die mijn hart zacht maken.

Zoals toen ik verdrietig was om een droom die me nog achtervolgde — en hij midden in de nacht naar mijn kant van het bed kroop, gewoon om naast me te zitten. Hij zei niets, maar hij was er. Stil, warm, echt.

Of toen we samen gingen koken en hij me meel liet gooien in zijn gezicht omdat ik "te serieus" was. Mijn buik deed pijn van het lachen. Daarna heeft hij alles opgeruimd. Zelfs het plafond.

Of hoe hij me soms aankijkt, terwijl hij denkt dat ik het niet zie. Zacht. Vol verwondering. Alsof hij nog steeds niet helemaal kan geloven dat ik echt besta.

En ja, Koen. Dat was even lastig. Hij was een paar dagen stil, kortaf. Ik voelde het. Maar ik heb met hem gepraat. Alleen wij twee. Zoals vroeger. Hij zei dat hij zich even aan de zijlijn gezet voelde. Dat het moeilijk is om te zien dat iets verandert waar hij altijd een deel van was.

En ik begreep hem. Want ik hou van Koen — op een andere manier, maar niet minder.

We hebben gehuild, gelachen, herinneringen opgehaald en uiteindelijk keihard gezongen op foute jaren 2000-hits in zijn kamer. En sindsdien... is het goed. Hij plaagt Matthy soms nog wel — noemt hem 'de prins met zachte ogen' — maar zijn blik is weer warm.

Ik voel me compleet. Dat is het woord, denk ik. Compleet.

En het mooiste? Alles is rustig. Geen drama. Geen spanning. Alleen wij.

's Nachts, als ik in bed lig. Dan kruipt hij heel zachtjes naast me, slaat zijn arm om me heen en fluistert, met zijn lippen vlak bij mijn oor:
'Ik weet niet wat ik vroeger dacht dat liefde was. Maar dit? Dit is het.'

En dan sluit ik mijn ogen.
En voel ik me thuis.