Why me?

Deel 13

Pov Matthy:

De voordeur slaat dicht met een zware klap. Ik hoor het meteen aan zijn stem. Robbie is terug.

'Jezus, wat een verkeer op de A2. Is iedereen vandaag tegelijk naar Utrecht gereden ofzo?' roept hij terwijl hij zijn jas ophangt.

Ik kijk op van mijn telefoon en voel hoe Yara automatisch een halve meter van me af schuift op de bank. Ze zit nog in haar chilloutfit van vanochtend en heeft haar haar in een slordige knot, maar ziet er nog steeds belachelijk knap uit.

'Rob!' roept Milo vanuit de keuken. 'Net op tijd, we gaan zo pizza bestellen. Speciale aanbieding, 2 halen 1 betalen.'

'Mooi,' zegt Robbie, terwijl hij zijn tas neerpleurt in de gang. Hij komt de woonkamer binnen, zijn blik glijdt vluchtig over mij en Yara. Geen spoor van argwaan. Nog niet.

Ik voel m'n hartslag iets omhoog gaan. Gisterenavond voelde als een overwinning. Vandaag voelt het als een missie. Verborgen houden wat niet verborgen wil blijven.

Robbie ploft op de aan de andere kant van de bank, pakt de afstandsbediening en zet de tv aan.

Yara en ik zeggen niks. De afstand voelt onnatuurlijk, maar nodig.

Tot Koen de kamer binnenloopt.

Zijn blik is donker. Niet zo explosief als gisterenavond, maar iets in zijn ogen verraadt dat hij nog steeds met honderd gevoelens rondloopt. Ik hoopte dat één nacht slapen zou helpen. Niet dus.

Hij kijkt eerst naar mij. Dan naar Yara. Dan naar Robbie. En ineens weet ik wat hij van plan is.

'Hey Rob,' begint hij op nonchalante toon. 'Zeg eens eerlijk... die regel van jou, dat niemand in huis iets met Yara mag beginnen — geldt die nog steeds?'

De afstandsbediening valt bijna uit Robbie z'n hand.

Yara verstijft. Ik ook.

'Wat?' zegt Robbie langzaam, zijn blik direct scherp.

Koen haalt zogenaamd onschuldig zijn schouders op. 'Ja gewoon. Het is alweer een tijdje geleden dat je dat zei. Misschien ben je inmiddels wat relaxter geworden over dat soort dingen.'

'Waarom vraag je dat?' vraagt Robbie met een argwanende ondertoon. Zijn ogen glijden tussen Koen, mij en Yara heen en weer.

'Gewoon nieuwsgierig,' zegt Koen met een glimlach die alles behalve onschuldig is. 'Er gebeuren hier af en toe dingen, je weet wel... mensen worden close. Dingen veranderen.'

Ik zie hoe Yara haar adem inhoudt. Hoe haar ogen mij opzoeken, wanhopig bijna. Stop hem, zeggen ze. Nu.

Ik geef Koen een blik die zegt: hou. je. bek.

Maar hij haalt zijn schouders alleen maar op en pakt een colaatje uit de koelkast alsof er niks aan de hand is.

Robbie kijkt ons allemaal nog even aan, alsof hij een puzzel probeert te leggen die net niet helemaal klopt. Dan zegt hij kortaf: 'Die regel geldt nog. En zal altijd gelden. Duidelijk?'

'Duidelijk,' mompelt Yara.

Ik knik zwijgend.

Koen zegt niks, maar zijn mondhoeken krullen bijna onmerkbaar omhoog. Hij heeft zijn punt gemaakt. Hij weet iets. En hij weet dat wij weten dat hij het weet.

Kutzooi.

Pov Yara:

Mijn hart bonkt. Niet van verliefdheid dit keer. Maar van pure stress.

Koen is niet alleen gekwetst, hij is ook gevaarlijk geworden. Niet op een agressieve manier, maar op die passief-agressieve, stille manier die alles kapot kan maken zonder dat iemand het doorheeft. En ik weet dat hij het expres deed. Net genoeg zeggen dat Robbie zijn radar aanspringt. Maar niet genoeg om écht iets te bewijzen.

Robbie kijkt ons nog steeds aan, alsof hij iets probeert te peilen. Hij vertrouwt het duidelijk niet.

Ik moet wat doen. 'Ik ga even douchen,' zeg ik snel.

Ik loop met mijn hart in mijn keel naar  matthy zijn kamer. Als ik de kamer binnenstap, sluit ik de deur met een zachte klik en blijf ik ertegenaan leunen. Ik wil gewoon even weg. Even rust.

Even Matthy.

Ik grijp mijn telefoon en typ een snel bericht:

Yara:Gaat niet goed zo. We moeten oppassen. Koen gaat het verklappen. 

Na een paar seconden zie ik de drie puntjes verschijnen.

Matthy:
Ik weet het. We moeten praten. Echt praten.

Ik zucht en voel een kleine, wrange glimlach op mijn gezicht verschijnen. Want zelfs met alle stress, alle angst en alle verboden regels... kijk ik uit naar dat ene moment samen.