Why me?

Deel 18

POV Matthy:

Drie weken. Drie weken sinds dat gesprek met Robbie, dat moment in de keuken waar ik meer zweette van spanning dan van de hitte. Sindsdien is alles veranderd. Tussen mij en haar. Tussen mij en mezelf. Ik voel me rustiger. Vollediger. Alsof iets waar ik al te lang naar verlangde, eindelijk tastbaar is geworden.

Yara.

Het was alsof ze tussen de kieren van mijn muren is gegleden. Zonder te duwen, zonder geweld. Ze kwam gewoon binnen. Met haar lach. Met haar blik. Met haar kleine aanrakingen die telkens net iets langer duurden dan strikt noodzakelijk. En ik? Ik liet haar. Met open armen.

Vanavond had ik iets gepland. Iets wat ze niet wist. Ik had het de hele week geheim gehouden, en dat is knap, want ik wil haar altijd alles vertellen. Maar deze verrassing moest kloppen. Moest speciaal zijn.

Toen ze de trap af kwam lopen of de afgesproken tijd, sloeg mijn hart een slag over. Ze droeg een zachtgroene jurk die perfect aansloot op haar lijf, haar haar los in zachte golven. Ze rook naar vanille en iets warms dat ik niet kon plaatsen, maar waar ik meteen verslaafd aan was. Ze lachte toen ze de auto in stapte en ik voelde die bekende steek in mijn borst. Niet van pijn. Maar van puur geluk.

Het restaurant was klein, sfeervol, met kaarsen op tafel en jazz op de achtergrond. We praatten. Over van alles. En niets. Ze vertelde een verhaal over haar kindertijd, over een keer dat Robbie haar fiets had afgepakt en haar had laten huilen, en ik lachte — niet om haar verdriet, maar om de manier waarop ze haar eigen herinneringen kleur gaf.

Ze lachte terug. Haar ogen vonden de mijne. En ineens werd het stil.

"Wat?" vroeg ze, met haar hoofd een beetje schuin.

"Gewoon... je bent zo mooi als je vertelt."

Ze beet op haar lip. En ik wist: dit moment wil ik vasthouden.

Na het eten liepen we langs de grachten. Hand in hand. Haar vingers gleden af en toe over mijn handrug, alsof ze mijn huid wilde leren kennen. Amsterdam was levendig, maar niet opdringerig. Alles voelde zacht. Traag. Perfect getimed.

"Kom," zei ik uiteindelijk. "Ik heb nog iets voor je."

Ze keek me verrast aan, met die nieuwsgierige blik die ik inmiddels zo goed ken. Ik bracht haar naar het hotel — stijlvol, discreet. Haar ogen werden groot toen we binnenstapten.

"Matthy..." begon ze. Maar ik legde een vinger op haar lippen en glimlachte.

De lift bracht ons naar de bovenste verdieping. De kamer was alles wat ik hoopte: ruim, warm, een bed dat uitnodigde om in te verdwijnen, een wand vol ramen. Amsterdam lag als een sterrenhemel aan onze voeten.

Yara liep meteen naar het raam. Ze keek naar buiten, haar silhouet in het schijnsel van de stad. Even zei niemand iets. Ik liep langzaam naar haar toe. Mijn handen vonden haar middel. Ze leunde zacht tegen me aan. Ik voelde haar hartslag, snel maar niet gehaast.

"Yaar..." fluisterde ik.
Ze draaide zich langzaam om.
"Wil jij... mijn vriendin zijn?"

Haar ogen werden groot. Haar adem stokte.

"Meen je dat?" fluisterde ze terug.
"Elke letter," zei ik.

Ze glimlachte breed, haar gezicht lichtte op, en toen sloeg ze haar armen om me heen.
"Ja. Natuurlijk ja."

Onze lippen vonden elkaar. Eerst voorzichtig. Toen gretiger. De spanning die al weken had gebouwd, explodeerde bijna in onze aanrakingen. Mijn handen gleden over haar rug, haar vingers trokken mijn shirt omhoog. We struikelden achteruit naar het bed. Haar jurk gleed over haar schouders naar beneden. Haar huid gloeide.

We kusten. Heftig. Vol verlangen en emotie. Ze drukte haar lippen in mijn hals, haar tanden zachtjes, haar adem onregelmatig. Ze zette zuigzoenen op plekken waarvan ik niet wist dat ze me zouden laten beven. Ik trok haar dichter tegen me aan. Elk stukje afstand tussen ons verdween.

Haar handen waren overal. Haar zachte huid tegen de mijne. We vielen neer op het bed, ademloos, verlangend. Onze lichamen vonden elkaar als vanzelf. Als thuiskomen. Er werden geen woorden meer gesproken. Alleen fluisteringen. Zuchten. Haar naam, steeds weer.

We gaven ons over. Vol. Intiem. Echt.
En daarna lagen we stil, onze lichamen warm en loom van wat we deelden.

Ze keek me aan.
"Ik hou nu al te veel van je," fluisterde ze.
Ik streelde haar wang.
"Ik hou al te lang van jou."

We stapten samen onder de douche. Water stroomde over ons heen, over onze ruggen, onze schouders, onze schone, vermoeide lijven. Ze draaide zich om, haar natte haar tegen haar wangen geplakt, en keek me aan met die blik. Die blik die zei: ik ben van jou, helemaal, zonder twijfel.

Later kropen we onder de lakens. Zij met haar hoofd op mijn borst. Ik met mijn arm om haar heen.

Ze zuchtte diep.
"Dit was de mooiste avond van m'n leven."
"Dit was pas het begin," fluisterde ik.

En zo vielen we in slaap. Uitgeput. Gelukkig. Compleet.

dit was het laatste deel van dit boek! ik hoop dat jullie het leuk vonden! willen jullie trouwens liever mabbie of mitthy? voor een volgende boek. of zeggen jullie roos maak gewoon 2 boeken ééntje mabbie en een mitthy laat ff weten! xxx roos