Why me?

Deel 14

pov Matthy:

Ik zit op de bank, mijn hart nog steeds niet helemaal rustig na wat Koen vanmiddag geflikt heeft. Alles in mij wil naar Yara toe, maar alles in mij weet ook: dat is nu dom. Heel dom.

Dan komt Robbie de woonkamer weer binnen nadat hij even naar zijn kamer was gegaan. Hij heeft zijn armen over elkaar geslagen en zijn blik is vlijmscherp. Hij kijkt ons één voor één aan — mij, Koen, Milo, Raoul.

'Jongens,' begint hij, en het is geen verzoek. Zijn stem is laag en gespannen. 'Kom allemaal even mee. Nú.'

Koen wil nog wat zeggen, maar Robbie onderbreekt hem: 'Ik zei nu. Geen gezeik.'

We volgen hem naar bijkeuken. Zijn serieuze gesprekken-locatie, waar we ook wel eens ruzies hebben uitgepraat of gezamenlijke beslissingen maken. De deur valt dicht en het is meteen doodstil. Alleen de koelkast in de hoek zoemt zachtjes.

Robbie draait zich om. Zijn gezicht staat strak, zijn kaken op elkaar. Hij kijkt naar ons alsof hij moet kiezen wie hij het eerst gaat wurgen.

'Luister goed, want ik zeg dit maar één keer,' begint hij. 'En ik meen ieder woord.'

We zeggen niks. Niemand durft.

'Yara is mijn zusje. Mijn enige zusje. En zolang ze onder mijn dak woont — wat dus dit fucking huis is — blijft iedereen hier met z'n poten van haar af. Begrijpen jullie me?'

Zijn blik blijft hangen op mij. Lang. Té lang.

Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik knik, maar mijn ogen willen wegkijken. Dat doe ik niet. Want dan weet hij het zeker.

Dan kijkt hij naar Koen. 'En vooral jij moet je bek gaan houden met dat "toevallig" opmerkingen maken waar ik niet om heb gevraagd. Denk je dat ik dom ben, of zo?'

Koen trekt zijn wenkbrauw op. 'Ik zei alleen dat mensen close kunnen worden. Is dat verboden nu?'

'Als je het over Yara hebt, dan ja. Dan is dat verdomme verboden,' gromt Robbie.

Koen kruist zijn armen, speelt de onschuldige. 'Wat als zij iemand leuk vindt, Rob? Mag ze dan nooit gelukkig worden omdat jij alles bepaalt?'

Robbie stapt dichterbij. 'Ze wordt gelukkig met iemand die ik vertrouw. Iemand die niet als een laffe klootzak stiekem dingen doet achter mijn rug.'

'Misschien doet ze wel stiekem dingen omdat je haar als een kind blijft behandelen,' zegt Koen scherp.

Ik zie Robbie's vuisten zich ballen. Hij is op het randje. Milo en Raoul zeggen nog steeds niks. Te bang om iets verkeerds te doen. Slimme keuze.

Robbie keert zich tot ons allemaal. 'Laat ik het simpel houden. Als ik ooit iets hoor, zie of vermoed dat één van jullie iets met mijn zus doet — flirten, zoenen, zelfs alleen al nadenken over haar op die manier — dan zijn we klaar. Vriendschap over. Huis uit. Begraven vertrouwen. Ik meen het.'

Hij kijkt me nog één seconde langer aan. Alsof hij iets probeert te lezen. Alsof hij weet dat het niet alleen bij Koen blijft.

'Ben ik duidelijk geweest?' vraagt hij ijzig.

'Ja,' zegt Raoul zacht.

'Duidelijk,' bromt Milo.

'Zeker,' zegt Koen, met een grijns die ik hem er het liefst vanaf wil slaan.

Ik slik. 'Duidelijk.'

Robbie knikt. 'Goed. Dan gaan we nu weer naar binnen. En we gedragen ons normaal. Vooral tegenover Yara.'

Hij draait zich om, gooit de deur open en loopt terug naar binnen alsof hij net een vergadering heeft afgesloten, maar ik weet beter. Dit was een waarschuwing. Eén die dreunt in mijn hoofd.

Als we teruglopen, vertraagt Koen zijn pas naast me. Fluistert met een venijnige grijns:

'Wat een geluk dat we niks hebben gedaan, hè Matthy? Of heb jij toevallig toch iets te verbergen?'

Ik pers mijn kaken op elkaar en geef geen reactie. Want als ik dat doe... verraad ik alles.

Maar in mijn hoofd gonst één gedachte:
Ik moet kiezen. Yara of vrede. En dat moment komt dichterbij dan me lief is.