Why me?

Deel 12

Pov Matthy:

De woonkamer is stil, op het getik van Milo's vingers op zijn laptop na. Hij zit in een hoek op de bank met zijn koptelefoon op, verdiept in iets waar niemand zich op dit moment voor interesseert. Koen zit op de andere bank. Zijn armen over elkaar, zijn blik strak op zijn telefoon. Zodra Yara en ik binnenlopen, tilt hij zijn hoofd op. Zijn ogen vinden de mijne en ik zie het vuur nog steeds branden.

Yara vertraagt haar pas iets. Ze voelt de spanning, ik weet het zeker. Ze blijft heel even naast me staan, maar loopt dan toch verder en gaat op het andere uiteinde van de bank zitten — zo ver mogelijk van Koen vandaan. Ik ga tegenover hem zitten, aan de keukentafel. Ik moet dit gesprek leiden, dat voel ik.

'Koen...' begin ik. Maar hij onderbreekt me meteen.

'Nee, Matthy. Serieus, wat was dat gisteren?' Zijn stem is nog steeds boos, maar niet meer zo hard. Meer gekwetst nu.

'Er is niks gebeurd,' zeg ik rustig. Ik probeer niet defensief te klinken. 'We hebben gewoon geslapen. En dat was het.'

Koen lacht kort, schamper. 'Je verwacht dat ik dat geloof? Na hoe ze tegen je deed de hele dag? Jullie samen in je kamer? Kom op, man.'

Yara schraapt haar keel. Ze zit nu iets rechter op. 'Koen... ik begrijp dat dit verwarrend is. En vervelend voor je. Maar Matthy zegt de waarheid. We hebben niks gedaan.'

Koen kijkt haar aan alsof ze hem net een mes in de rug heeft gestoken. 'Dus je voelt niks voor me? Helemaal niks?'

Ze slikt. 'Ik vind je aardig, Koen. Maar niet op die manier. Dat heb ik eigenlijk altijd wel geweten... alleen nooit uitgesproken. Misschien was dat fout van mij.'

Koen kijkt haar aan, en dan naar mij. 'Dus jij wint weer, hè?' zegt hij op bittere toon. 'Altijd jij.'

'Koen, dit gaat niet over winnen. Niemand wint hier iets.'

'Jij wel. Jij krijgt haar.'

Ik wil zeggen dat dat niet waar is. Dat er niets zeker is. Maar ik zeg niks. Want diep vanbinnen weet ik dat ik wíl dat het waar is. En dat voelt als verraad, ook al heb ik niks gedaan.

Koen staat op, pakt zijn jas van de kapstok. 'Ik ben er even klaar mee. Doe wat je wil, Matthy. Veel plezier ermee.'

Hij gooit de deur achter zich dicht.

Er valt een stilte. Een zware.

Ik kijk naar Yara. Ze friemelt aan de mouw van haar joggingpak. Ze kijkt niet terug.

'Dat was niet makkelijk voor hem,' zeg ik zacht.

Ze knikt. 'Ik voel me rot. Maar... ook opgelucht.'

'Opgelucht?'

Ze haalt haar schouders op. 'Ik hoef me niet meer schuldig te voelen over wat ik voel voor jou.'

Mijn adem stokt even. Ze kijkt me nu wel aan. Haar blik is niet twijfelend. Niet onzeker. Eerder zacht. Voorzichtig, maar open.

Ik weet even niet wat ik moet zeggen.

'Wat voel je dan voor mij?' vraag ik uiteindelijk.

Ze staat op. Loopt langzaam naar me toe. Gaat voor me staan, haar blik gericht op mijn gezicht. Ze aarzelt nog even, maar dan zegt ze:

'Dat ik me bij jou veilig voel. Altijd al. En dat ik mezelf niet meer kan wijsmaken dat dat niets betekent.'

Ik weet niet wanneer ik ben opgestaan. Of hoe dicht we nu bij elkaar staan. Maar ik voel haar adem. En ik voel die onvermijdelijke spanning tussen ons. Niet nieuw, maar nu sterker dan ooit. En eindelijk niet meer ontkend.

'Yara...' fluister ik.

Ze legt haar hand op mijn borst. Recht boven mijn hart.

'Ik wil niks overhaasten, Matthy. Maar ik wil ook niet meer doen alsof het er niet is.'

Ik glimlach. Niet mijn typische grijns, maar een zachte, opgeluchte glimlach.

'Dan stoppen we met doen alsof,' fluister ik. 'Vanaf nu.'

Ze knikt. En dan, langzaam, buigt ze zich naar voren. Ik ontmoet haar halverwege.

De kus is niet wild. Niet gehaast. Het is zacht, teder, alsof we de ander niet willen laten schrikken. Maar ook vol betekenis.

Als we ons losmaken, legt ze haar voorhoofd tegen het mijne.

'Ik ben bang dat alles nu verandert,' fluistert ze.

'Dat doet het ook,' zeg ik. 'Maar misschien is dat oké.'

Ze glimlacht. En voor het eerst in dagen voelt mijn borst niet zwaar, maar licht.

Koen is boos. Dat blijft nog wel even. Maar dit — dit hier tussen ons — voelt eindelijk eerlijk. Echt. Geen vermijdingen meer. Geen afstand. Geen gedraai.

En dat is het begin van iets nieuws.