EVERYTHING seems normal , yet I have this feeling that something will happen today. Hindi ko alam pero ramdam ko ang kaba na lumulukob sa sistema ko. Ang malakas na kabog ng dibdib ko na nagpapanginig ng mga tuhod ko.
Nabaling ang paningin ko sa pintuan ng kwarto ng bigla itong bumukas , akala ko si Hunter ito pero natulala ako ng makitang si Dash ito.
Malalaking hakbang ang ginawad nito papunta sakin. Ang mga mata nitong naluhuha na alam kong mauuwi sa pag iyak. Hindi ko alam pero kita ko sa mukha nito ang pangungulila na hindi ko maintindihan.
Nang makalapit ito saakin ay mahigpit ako nitong niyakap na para bang matagal ako nitong hindi nakita.
''H-hindi naman halatang namiss mo ko noh.'' pagbibiro ko sana dito, ngunit humikbi ito na kinangiwi ko. Hindi ko alam pero parang bakla sya tingnan ngayon.
''A-anong nangyayari sayo, bat umiiyak ka.'' tanong ko nalang para naman gumaan ang nararamdaman niya , ramdam ko kasi yung sipon ata nya tumutulo na sa damit ko. Ang dugyot umiyak ng lalaking to.
Medyo kumalas na ito ng yakap sakin. He cupped my face , namumula ang mata at ilong nito na para bang pinaiyak sya ng kung sino. Siguro kung iba lang ang sitwasyon ngayon ay matatawa ako pero mukhang seryoso ang pinagdadaanan ni Dash ngayon.
''I-im sorry kung ngayon lang ako dumating, p-pasensya na k-kung ngayon lang si k-kuya.'' muli syang humikbi , masakit tingnan ang mukha nito. Parang naninikip ang dibdib ko. Hindi ko alam ang sinasabi nito.
kuya?
Impossible. Hindi ko alam pero parang naiiyak na ako. Nangingilid ang mga luha ko kaya napayuko ako pinilit na wag umiyak. Ang daming tanong ang tumatak sa utak ko.
''K-kuya?what do you mean.'' nanghihina kong tanong , ramdam ko ang labis nitong kalungkutan at muli akong niyakap ng mahigpit.
Magsasalita palang sana sya ng may baritonong boses ang umeksena, ramdam ko ang madiin at sobrang lamig nitong tono.
''What the hell is fucking happening here. Dash.''
Linukob ako ng takot ng masilayan ko ang galit na galit na itsura nito. Tinago ako ni Dash sa likuran niya.
I could feel my knees tremble in fears.
Dash hissed in annoyance that make Hunter's gritted his teeth in anger.
'' I want to take the person who belongs to my family.'' kalmado pero ramdam ko ang diin nito na para bang inemphasize ang salitang belongs.
My mind was full of questions, but I don't want to assume. Ayokong sa huli ay ako parin ang masaktan. Mahirap ng umasang muli, palagi nalang ako ang nagiging luhaan.
Kita ko ang pagkunot ng noo ni Hunter at ang nagtatanong na mga mata nito kay Dash siguro ay maging sya ay naguluhan sa sinabi nito.
'' Explain what your talking about.'' malalim pero ramdam ko ang autoridad sa boses nito.
'' Raquin is my sister. And you can't do anything if I want to take her away from you! Sapat na ang dinanas niyang pang aabuso mula saiyo. Oras na para sumaya naman ang kapatid ko.''
Napaawang ang bibig ko sa narinig , my heart beat so damn fast.
Naluluha ang mata ko sa inis , galit at tuwa. Halo- halo ang nararamdaman ko pero mas nangingibabaw ang tampo na bakit hindi nila ako hinanap, bakit ngayon pa na malaki na ako. Bakit hindi nung mga panahong ramdam ko ang pag iisa nung iniwan ako nang mga taong nakilala ko.
My heart explode in so much emotion that I cant bear to feel. I thought if this time come I would gladly accept them and forgive what they done to me . But now I feel like my heart broke for the hundredth time.
Natuon ang atensyon nilang dalawa sakin, I cried and let out a hurtful sob that only me can hear. Yung tipong pigil ko ang bawat hikbi na lumalabas sa lalamunan ko. Ito lang ang oras na nalabas ko ang sakit ng mga pangungulila ko sakanila.. I clenched my fist beacause I know how weak I am today.And they saw my weakest and vulnerable side.
''baby...''his soft voice lingered my ears. And it helps me calm down a little bit. How could Hunter act like he's angel well in fact he's also the reason why I hate living and now?My system thinks that his my calmation.
I tilt my head and let out a sarcastic laugh while my tears still dripping . I saw how they look at me with those pathetic eyes.
'' Q-quin.''
umilling ako dito ng tangkain ako nitong lapitan , I saw how hurt he was so do I.
My mind was flashing back some hurtful memories that I can't bear to remember.
How Hunter treated me so bad , and how Dash treated me as his friend. Sobrang sakit ng nararamdaman ko parang naninikip ang dibdib ko sa sobrang sakit. I-ito na ba? Ito na yun diba , may pamilya ako! I have one! May kapatid rin ako! And to think na kuya ko siya! I'm Happy right. Pero bakit masakit , bakit nasasaktan ako.
"Raquin. I-im sorry." Dash with those pleading voice , his eyes was full of emotions . He embrace me , I can feel the warmth from his hug.
Mas lalo akong napahagulgol, siguro kung iiyak ko to mababawasan siguro yung nararamdaman ko .
"Hindi ka namin iiwan ulit. Sapat na yung mga taon na nagdudusa ka ng wala ---ako--kami." his voice cracked and let out a heavy cry that made me in tears again.
Nabaling ang tingin ko kay Hunter habang yakap parin ako ni Dash. Kita ko sa mata nito ang sakit at pag sisisi. Gusto ko itong lapitan ngunit tumalikod na ito at nagsimula ng umalis.
Napapikit ako ng maramdaman ko ang pagod , sinandal ko ang ulo ko sa balikat ni Dash at naramdaman ko nalang ang paunti unting pagpikit ng mata ko.
Handa na ba akong harapin ang pamilyang sinasabi ni Dash...?
Paano si Hunter kung Nasa kamay na ako ng pamilya ko...?
Galit ba ako sa mga pinagagawa sakin ni Hunter dati...?
Pero nagbago na siya , he treated me nice na.
Do I really need to know if he's forgiven or not...
Can I rest for a while ..?
BINABASA MO ANG
BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing
RandomHuminga ako ng malalim baka sakaling maibsan Yung sakit at takot na nararamdaman ko. Nasa loob ako ng bodega , nakakulong. Hindi ko naman pinangarap na maging ganito Ang Buhay ko. Wala sa isip ko ang makapag aral sa isang mamahaling paaralan ,sapat...
