BULLY'S OBSESSION (Completed) Under Editing

Chapter 31: Hunter's Pov.

THE first time I saw her , alam kong may kakaiba na akong nararamdaman para sakanya. All I know para matakpan ang nararamdaman ko ay ang saktan siya baka sakaling mawala ito.

The more that I hurt her , my feelings would go deeper. And nalulunod ako sa sobrang pagkagusto sakanya. Nagawa kong saktan siya sa paraang halos ikamatay na niya , sobrang sakit para sakin pero hibang ako para pairalin ang nararamdaman ko.

I became possessive , whenever a man approach her 'my inner self would dictate me to make her feel what I am feeling everytime she betrayed me.

Pain I want her to feel pain.

I would satisfy my eyes seeing her with blood.

Pero alam ko sa sarili ko na mali. Pero anong magagawa ko, nasasaktan ako! And gusto kong maramdaman din niya iyun.

My possessiveness turned into obssession that might lead her to death. Sumobra na ang ginagawa ko sakanya, nakikita kong halos mamatay na siya sa mga pinagagawa ko. And I might go insane pag tuluyan na siyang mawala saakin.

So I tried to stay away from her. Everything that can keep her alive and happy.

Pero hindi ko kaya , mas dumarami ang magiging kaaway ko. Even with my bestfriend Dash. Nagseselos ako.

Gusto kong saakin lang ang atensyon nya. Mas hindi ko pala kaya na malayo sakanya.  I want her mine.

And lahat ng gusto ko ay napupunta saakin.

Kinulong ko siya sa mansyon ng mga magulang ko. Dahil nakita kong gusto siyang kunin ni Dash mula sakin. And ayokong may umaangkin sa pag mamay ari ko.

Call me crazy pero mababaliw ako ng tuluyan pag mawala siya saakin.

Pero ngayon...? Paano na , pag mamay ari naman pala siya ni Dash , it's her brother. And alam ni Dash lahat ng pinag gagawa ko kay Raquin---his sister.

Napayuko ako, my life was miserable before but it became more miserable when she was taken away from me.

May pumatak na luha sa mga kamay ko ,paisa isa ito hanggang sa nagsunod sunod na.

Ang tulad ko palang demonyo ay umiiyak rin pala?

I release a sarcastic laugh while still crying. Sa bawat pagtingin ko sa mga sulok ng kwartong ito ay mukha nya ang nakikita ko.

Her smile.

How I miss her already.

Please give me back my baby. I want to hug her , smell her and kiss her.

I promise I will take care of her. I will never hurt her again.

I tried touching her smiling face but everytime my hands getting near to her . She will disappear.

Napahagulgol ako. Sinapo ko ang mukha ko at umiyak sa mga tuhod ko. Ilang araw na akong nag mumukmok dito sa kwarto. Mula ng kinuha siya. Wala akong magawa, wala akong karapatan sakanya.

Wala kaming label. Pag mamay ari ko siya pero wala akong katibayan.

Siguro dapat pinakasalan ko muna siya bago sya sinauli. Para bumalik pa siya sakin.

God how I miss my little baby.

Tuluyan akong mababaliw kung hindi ko pa siya makita. Gusto kong humingi sakanya ng tawad. For all the pain Ive caused to her.  For all the trauma I gave to her.

Magbabago na ako. Ginagawa ko na. Hindi na ako magiging seloso , depende nalang.

Just please give her back to me.

Napasandal ako sa kama , thinking how to see her. Alam ko naman kung nasan ang bahay nila Dash pero wala akong mukhang maihaharap.

Hindi naman pwedeng nandito lang ako , walang ginagawa. Hindi pwedeng maghintay lang ako kung kelan siya makikita. Siguro bigyan ko muna sila ng oras maka pag bonding.

And pagkatapos nun.  I will make sure to settle everything between me and my baby.

I will marry her as soon as possible.

I smiled to that thought.

Quit whining Hunter , you will be with her again.