Heroes-Arayış

Annie

Gregor'un yanından hiç ayrılmak istemiyordum. Fakat yine de sahte ailemin yanına gidip onlarla son kez vedalaşmalıyım, zaten kızları için yeterince acı çektiler. Bu olay yine gerçekleşirse üstesinden gelebileceklerini sanmıyorum. O yüzden onlarla son kez sahte bir vedalaşma yapacaktım. Eve gittiğimde babam gelmemişti. Annem nerede olduğumu sordu. Bende 'bazı arkadaşlarımla takıldım.' dedim, ama keşke demeseydim. Bana abartısız yarım saat arkadaş seçimini yaparken dikkatli olunması yoksa çok kötü yollara düşebileceğim gibi gereksiz konulardan bashetti. Sorun olan kısım bu değildi. Son bardağı da taşıran cümlesi:
"Arkadaşlarının adını söyle, hatta bizi onlarla tanıştır" olmasıydı.
Dayanamadım:
"Yeter artık, bu kadar üstüme gelmeyin! Hatırlayamıyorum ama önceki benin sizden neden kaçıp gittiğini şimdi daha iyi anlıyorum." dedim.
Bunu dememeliydim, ama artık çok geçti. Annemin suratında saklayamadığı çocuksu üzüntüyü gördüm. Daha fazla bakamayacağım için odama koştum. Bir süre sonra, daha sakin düşünmeye başladığımda anneme ne kadar acımasızca sözler söylediğimi farkettim. Onu böyle üzmeye ne hakkım vardı ki? Bazen düşünüyorum da keşke şekil değiştirebilme gücüm değil de empati gücüm olsaydı da insanları hiç üzmeseydim. Odada hiçbir şey yapmadan otururken niye buraya geldiğimi hatırladım. Onlara veda etmek için gelmiştim anca görünüşe göre bu iş yüz yüze olmayacaktı. Kağıt kalemimi bulduktan sonra oturup şunları yazdım:
"Sevgili anne ve babam;
Size bunu yine yapacağım için çok özür dilerim. Fakat bunu kendi mutluluğum için yapmak zorundayım. Lütfen beni ne aramaya kalkın ne de üzülün. Emin olun ki ben hep mutlu olacağım. Sanırım buraya bir daha da geri dönmeyeceğim. Kendinize yeni bir evlat edinmenizi veya yapmanızı tavsiye ederim.Ve annem, sana o sözleri gerçekten söylemek istememiştim, umarım bir gün beni affedersin. Kendinize çok iyi bakın ve hep mutlu olun. Siz çok iyi insanlarsınız, mutlu olmayı hak ediyorsunuz.
Sevgilerle, kızınız March."
Mektubu yazdığımda gerçek ailem olmadığı halde sanki gerçek ailemmiş gibi hissettim. O yüzden aşağı inip annemi öptüm ve ondan özür diledim. Bana hiçbir zaman darılmadığını söylediğinde vicdan azabı yeniden bütün vücudumu sardı. Sanırım mektuptaki sözlere artık gerek kalmamıştı ama yine de kalsınlar,ziyanı yok. Odaya yeniden çıktığımda bu sefer kapımı kiltlemedim. -ki bu anormal bir durum- Bunu yapmamın sebebi ise beni aramaya başladıklarında fazla yorulmamaları ve zaman harcamamaları. Mektubu düzgünce topladığım yatağımın üstüne koydum. Evden ilk kaçtığım günkü gibi yine ipimi hazırladım, gerekli şekil değiştirme işlemini acıyla yaptıktan sonra aşağıya indim. Kendimi yepyeni bir hayatın düşüncesine daldırmışken düşüncesinin bile güzel olduğunu farkederek güldüm.