Wintry Nemesis|y∞nmin

Arrows|17

Y/N:Genelde sona eklediğm konuşmayı başa almak istedim. Bu hikaye benim için değişik bir kurgu ve Final 25. Bölümde sonlanıyor ya da 25 i geçmeyi düşünmüyorum. Yoonmin benim için her zaman en iyisi oldu gerçekten. Çok seviyorum . Ve ilk Hikayem olduğu için benim için önemli bütün bölümleri yazıp eklemeye karar verdim ve biraz dinlenmek istiyorum. İki ve ya üç okuyucum için herşeyi yapabilirim. Ama bugünlerde bölüm yazamıyorum buraya uzun bir not bırakıyorum. Veda konuşmasına daha çok var....
Ve finalden sonraki özel bölümlere de.....
¤¤¤¤¤¤

Sabah gözlerimi kırpıştırarak açtım yeni bir güne... Güneş gözüme doğru girmeye devam ediyordu. Yatakta hafifçe esneyip kalçama giren ağrıyla kasıldım. Sıcak ekmek ve omlet kokuları buram buram geliyordu.
Yataktan kalkarak bulduğum baksırı giydim. Ve Yoongi'nin uzun tişörlerinden giydim.

Merdivenlerden inip mutfağa yöneldim. Gördüğüm manzarayla kapının eşiğinden izlemeye başladım.

Omletleri ustalıkla çeviriyor ve hızlı bir şekilde şarkı söylüyordu.

-Sesinin güzel olduğunu bilmiyordum?

-Oh uyanmışsın. Lisede ken birşeyler yazmış olabilirm. Ama bunları hiçbir zaman kimse duymamıştı. Çünkü sadece mutlu olduğum zamanlar söylerim.

Dediği sözlerle çok mutlu olmuştum. Benim yanımda mutluydu.

-Demek öyle. Mutlu olduğun anlardan birindeyiz demek ki -yanına doğru giderk- ve ben çok açım !

-Evet çünkü senin yanında çok mutluyum Jimin! Şimdi hazır olur.

Arkasından sarılıp ne yaptığını izlemeye başladım. Herşeyi özenerek yapıyordu.

》》》

Kahvaltıyı hızlı bir şekilde yedikten sonra;

-Yoongi bugün eğlenceli birşeyler yapalım ama değişik olsun!

-Hmm o zaman atış yapmaya gidelim. Eğlenceli olur!

Verdiği fikir ile hemen onay verdim.

-Bu harika bir fikir!

-O zaman rahat giyin. Ve benim her zaman gittiğim yere gidelim.

Tamam anlamında başımı salladıktan sonra yukarıya çıktım. Bugün kesinllikle harika geçecekti.

》》》》

-Bak silahı öyle tutarsan olmaz. Kendine güven ve şöyle...

Arkama geçip kollarını elime sardı ve hedefe nişan almamı sağladı. Nefesimi tuttum ve tetiğe basmamı sağladı. Kalbim bir an teklifi.

-Jimin şu an kalbiminin sesini duyma sebebim bu duruşumuzsa sana yaşadıklarımızı anlatmama gerek yoktur umarım...

-Hyung.. Şey-

-Şimdide kızarıyorsun. Ama nedense hava karardığında diğer Jimin geliyor.

Kızarmaya başlarken başımı öne eğdim. Beni görmesini istemiyordum.
Muzipçe kahakaha atmaya başlamıştı.
Kahkahası benide güldürmüştü.

-Bir fikrim var, dedi kahkahasını durdurarak.
-Açık alanda ok atışı da yapabiliriz.

Dediği fikirle mutlu oldum.

-Olabilir! Hatta çok güzel olur!

Küçükken okçuluğa meraklıydım. Ve uzun zamandır atış yapmıyordum. O yana doğru yürümeye başladık.

-Bu arada okçulukta hiç şansın yok ! Ben küçükken harika bir okçuydum. Şimdi işiniz bitti Bay Min!

-Demek öyle Bay Park... Göreceğiz...

》》》》

Yaptığım atışlara çok şaşırmıştı. 3 kere 10 üzerinden vurmuştu.

-Sen baya iyisin Jimin! Belki de bana bir kaç atış gösterebilirsin?

-Yoongi...seve seve!

Kollarından tutup hedefe doğrulttum.

-Şimdi gözün ile aynı hizadan bak ve hedefini bulduğunda bırak!

Tam 9.5 tan vurmuştu.

-Bu en iyisiydi Yoongi.

Mutluluğumla beraber ikimizde kıkırdamıştık.

-Sanırım arabama bir ok takımı almalıyım. Atışlarında harikaydı!

-Hyung senin ki de çok iyiydi!

-Öğretmenim sayesinde, kıkırdayarak cevap vermişti.

》》》》

Yolda dönerken gerçekten bir Ok Takımı almıştı ! Bugün harika geçmişti.

-Yemeğe gittiğim bir yer var bence oraya girmeliyiz!

-Bu harika olur!

Ormanlık yolda gitmeye devam ediyorduk. Yoongi Hoseok Hyung ile bir telefon konuşması yapıyordu. Ben de yolu izliyordum. Hava kararmıştı.

-Tamam Hoseok görüşürüz ya-!!!

-Yoongi! Dikkat Et!!

Arabanın direksiyonunu sağa kırmasıyla yana savrulmuştuk.

Ani çarpma sesiyle kafam öne savrulmuştu.
Yolda bir beden olduğuna yemin edebilirdim. Ve biz onu neredeyse eziyorduk.
Kafamdan akan kanla girdiğimiz ağaca baktım.
Yoongi baygın gözüküyordu.
Sakin olmaya çalışarak kıpırdanmaya çalıştım.
Kapşonlu çelimsiz beden buraya doğru geliyordu.
Kapıyı açmaya çalıştım. Ama sıkışmıştı.

-Yoo-ngi uyan...

Derin nefes aldım. Her yerim ağrıyordu.
Pencerenin önündeki bedenle gözlerim yerinden çıkacak gibi oldu.

Dudaklarımdaydı çıkan fısıltı ile;
-Jungkook? Ama sen?

Cam kırıklarını çekti ve ;
-İyi geceler Jimin....
Kafama yediğim darbeyle etraf karamıştı o an...

"Mutluluk kısa vadeli bir şeydi. O zamandan sonra bana çok uzak bir kelimeydi sanırım. Olacaklardan habersiz karanlığa bıraktım kendimi. Yoongi ne olursa olsun bırakmayacaktım. Onun beni bırakmayacağına inanaraktan...

Bölüm Sonu....