Sabah uyandığımda etrafıma bakındım ve dün gece olan olaylar aklıma tekrar geldi.
Başımı yastığa bastırdım ve çığlık attım.
Berk'i ziyarete gitmeye karar verdim ve hazırlanmaya başladım.
...
Sonunda Berk'in evine vardığımda kapıyı o açtı.
Evde kimse yoktu.
"Selam " dedim yüzümdeki kocaman gülümsemeyle
"Selam Aşkım" dedi ve kıkırdadı
"İçeri gelebilir miyim?"
"Elbette"
İçeri girdim ve ona döndüm
"Daha iyi gözüküyorsun"
"Evet merak etme yakında çok daha iyi olucam"
"Ben Özür dilerim"
"Önemli diğil "dedi sessizce ve birkaç dakikalığına evin ıssız bir sessizlik sardı.
Berk'in bu sessizlikten rahatsız olduğunu anlayınca bende sessizliği bozmak için bir soru sordum.
"Ailen nerde?"
"Bilmiyorum erkenden çıktılar"
"AA demek ki sen dün gece o yüzden rahat rahat eve gel" devamını getirmeme zaman bırakmadan bana sarıldı
"Seni özledim"
"Bende seni Berk"
Tek kaşını kaldırdı ve bana sorgulayıcı bir şekilde baktı
"Ee Arınla ne oldu?"
"Hiçbirşey ne olucaktı ki?"
"Hani sen onu seviyorsun ya ondan sordum" dedi kısık sesle
"Berk ben onu sevmiyorum"
"Sana inanmıyorum Hayal" dedi ve deri siyah koltuğa oturdu.
"Kanıtlamamı ister misin?"
"Tamam kanıtla hadi"
Yanına oturdum ve onu öptüm
Onu öptüğümde hiçbirşey hissetmedim doğrusu ama elbette hiç çaktırmadım.
"Bu yeterli mi?"
"Evet Hayal yeterli" dedi ve gülümsedi
"Benim gitmem gerek"
"Tamam kendine dikkat et"
Beni kapıya kadar uğurladı ve sonra içeri girdi.
Ne yapsam ne yapsam.
Starbucks a gitmek geldi içimden
...
Sonunda vardım garson bana ne istediğimi sordu.Bende elbette en sevdiğim içeceği sipariş ettim.
İçeceğimi aldığımda kendimi mutlu hissediyordum doğrusu.
Bir masaya oturdum
ve içeceğimin tadını çıkarmaya başladım.
Sonra kapıdan bir çift girdi öpüşerek
"Vay be bu nasıl aşktır" diye mırıldandım çok mutlu gözüküyorlardı doğrusu.
Yüzleri birbirinden ayrıldığında
Birinin Arın diğerinin ise Irem olduğunu fark ettin.
Gözlerim doldu.
Arın madem beni seviyordu neden onunla bu kadar mutluydu.
Madem beni seviyordu neden hala onunlaydı.
Şanslıymışımki beni görmediler
Çok salağım hala onu seviyorum herşeye rağmen hala ona aşığım.
Biraz ilerledim ve her zamanki gibi bir banka oturdum.
Gözümden yaşlar süzülmeye başladı.
Ben ne yapıcam şimdi.
Ah salak kalbim keşke onu hiçbir zaman görmeseydim ,tanışmasaydım sevmeseydim.
O güzel yeşil gözlerinde kaybolmasaydım onu her gördüğümde kalbim atmasaydı öyle hızlı.
...
Birkaç dakika sonra
Kapıdan çıkan Arın ve Irem'i yeniden gördüm.
Arın İrem'i uğurladı. Beni görmüş olmalı ki yanıma doğru gelmeye başladı .
Ayağa kalktım ve onu hiç görmemiş gibi ilerlemeye başladım.
"HAYAL!! HAYAL!! Dur hayal nereye"
Diye bağırdı arkamdan.
Sonra kolumu yakaladı ve beni kendine çevirdi.
"Hayal sen iyi misin?"
"Hayır Arın sizin mutluluğunuz ağır geldi bana , taşıyamadım" dedim ve bu sefer daha şiddetli ağlamaya başladım.
"Hayal be"
dedi ama sözünü kestim
"Elimden birşey gelmiyor engel olamıyorum ya onunla olmana en çok da bu koyuyor Arın ben bunu hak edicek ne yaptım?"
"Haklısın biz sadece birbirimizi sevdik ,biz sadece bunu yaptık ve karşılığında aşk acısı aldık."
"Seni unutmaya ,sevmememeye , görmezden gelmeye çalışıyorum olmuyor Arın ben yapamıyorum" dedim ve ona sarıldım ve kokusunu içime çektim.
Arın sadece susuyordu.
"Olmuyor Arın olmuyor, seni sevmeden yapamıyorum" dedim kısık sesle.
"Biliyorum bende sensiz yapamıyorum ,sensiz olmuyor Hayal"
Dediği şey kafamda yankılandı birkaç defa ve güldüm.
"Bizim sonumuz ne olucak böyle?"
"Mutlu son?" dedi yüzündeki sorgulayıcı ifadeyle
"Olamaz mı?" dedi geçen gün sinemada izlediğim filmdeki (aşk tessadüfleri sever) çocuk gibi.
"Olabilir" dedik aynı anda gülerek.
