O saniyede göz yaşlarıma boğuldum .
"Neden ben .. " dedim ama cümlemi devam ettiremedim çünkü Zeynep bana sarıldı.
"Mutlu olamıyorum" dedim ve cümlemi tamamladım hıçkırıklarla.
Sonra göz yaşlarımı sildim "Eve gitmek istiyorum " dedim
"Tamam , kendin gitmek mi istiyorsun?" dedi Zeynep
"Evet , görüşürüz " dedim ona yeniden sarılarak
Kapıdan çıktım ve yürümeye başladım
Telefonumu elime aldım ve Arın'ı aradım
"Alo aşkım?" dedi
Derin bir nefes aldım .
"Arın herşey bitti benimle konuşma birdaha sakın!" dedim ve gözyaşlarıma boğuldum .
"Ne hayal ne diyorsun?"
"Irem diyorum irem yokluğumda çok fazla görüşmüşsünüz alışmış o da bugün görüşmek istiyormuş" dedim ve telefonu kapattım .
Göz yaşlarım şelale gibi akıyordu.
Arın ne piç insanmış diye mırıldandım
Yalnızlık bankıma doğru daha hızlı yürümeye başladım çünkü eve bu halde gidemezdim.
...
Sonunda vardığımda oturdum ve düşünmeye başladım.
Neden işler böyle olmak zorundaydı? Ben hiç mutlu olamıycakmıyım?
diye milyonlarca soru oluştu aklımda ama en önemli soru
O mesaja ne olduğuydu.
