De elementen

7. Het is begonnen!

7

Het is begonnen.

Staat Yanic plots bij ons en zegt :”ik weet wie die man vanop zolder is!” Ik kijk hem vreemd aan en als ik kijk naar Lien doet zij precies hetzelfde. “Vertel!” vraagt Lien nieuwsgierig, Yanic laat een foto zien en duidt een man aan. ”Yanic, wie is dat?” vraag ik en nog voor ik mijn zin heb afgemaakt, begint hij een kranten artikel voor te lezen.

Het oude klooster is verkocht, wat wel eens waar een wonder is. Want leefbaar is het daar niet meer.

Ik kijk naar de foto waar de man voor een oud gebouw staat, het gebouw lijkt wel een ruïne. Het staat ver op instorten en als je goed kijkt zie je inderdaad ons huis er in!

Jurgen, de persoon die het klooster gekocht heeft wilt er een internaat van maken. Een internaat voor kinderen die het niet gemakkelijk met zichzelf hebben om bijzondere reden.

“Wacht!” roep ik. Zouden die weten dat ik het element water bezit  en nog veel andere dingen spelen door mijn gedachten. “Wat is er, Ott?” vraagt Lien bezorgd aan mij. Ik verzin snel een excuus over een rondvliegende bij dat een vlieg blijkt te zijn.

Yanic begint het artikel verder te lezen en als hij klaar is, legt hij uit dat dit de man vanop zolder is. In eerste opzichte herken ik hem niet, maar we hebben hem dan ook nog niet zo lang gezien. Maar Yanic zou wel eens gelijk kunnen hebben. Ik bekijk de krant eens goed en zie dat deze van 15 Januari  1996 is, dat is meer dan 15 jaar geleden! “Hoe kom je hieraan?” stel ik Yanic de vraag. En hij begint uit te leggen.

Ik heb deze krant gevonden in een kast in de woonkamer, ik was het huis aan het doorzoeken naar eventuele aanwijzingen naar die deur op zolder. Maar heb jammer genoeg niets anders gevonden dan deze krant.

Lien kijkt hem vreemd aan, want zij weet niets over die deur op zolder en de man. En natuurlijk vraagt ze waarom Yanic een onderzoek doet naar een deur op zolder. Nog voor hij kan antwoorden zeg ik :”Kom we gaan het wordt nu echt wel laat en het is nog een eindje stappen totdat we weer in het huis zijn.”

Eenmaal we thuis aankomen is het al negen uur gepasseerd en als we de deur dicht doen, staat Juta voor onze neus om haar kwaad te maken.

“Jullie mochten naar het dorp, maar dat het zo laat ging worden, hadden we wel niet afgesproken!” zegt Juta met een zeer boze stem. Als Juta eindelijk klaar is met haar preek loop ik naar mijn kamer en de andere naar de woonkamer.

Als ik boven aan mijn kamer kom en de deur open doe verschiet ik mij een bult! “YANIC!!!” roep ik zo hard ik kan. Nog voor ik een tweede keer kan roepen, hoor ik hem hijgend de trap opkomen.

Als hij aan onze kamer is, vraag ik hem wat dit te betekenen heeft.

“Dat je een onderzoek doet mij allemaal goed, maar onze kamer of beter gezegd mijn deel van de kamer zo overhoop gooien is denk ik niet de bedoeling!” zeg ik op de meeste geërgerde toon die ik ken. “Ik heb dat niet gedaan, geloof mij Ott. Ik ben zelf niet eens op onze kamer geweest voor mijn onderzoek.” antwoordt hij en nog voor hij zijn zin afmaakt begin ik te protesteren. “Wie heeft dit dan gedaan? De kaboutertjes of neen nog beter, ik heb het gewoon zelf gedaan?” Ik loop kwaad de kamer binnen en als Yanic mij wilt volgen smijt ik de deur zo hard mogelijk dicht. Het laatste wat ik van hem hoor is :”AUW, smijt de volgende keer een beetje zachter. Mijn neusje.” Hij komt niet mee binnen en dat vindt ik alles behalve erg!

Nadat ik alles terug heb opgeruimd en al bijna een uur verder zijn. Beslis ik maar op een bad te nemen, terwijl ik alle spullen bij elkaar pak voel ik alles rond mij draaien. Ik krijg het verschrikkelijk warm en begin uit te drogen. Ik wil naar mijn bed sprinten en de doos met water vanonder mijn bed halen, maar dan besef ik dat ik die doos tijdens het opruimen niet ben tegen gekomen. Waar vindt ik mijn water? In de keuken staan nog flesjes water! Net voor ik de deur wil openen val ik op de grond en besef ik niets meer.