Öylesine

MIZIKALAR VE SOYKIRIMLAR

Soykırımın ortasında bir çocuk mızıka çalıyor
Omzunda birsürü yıldız
Beyninde bir sürü nükleer fikir olan
Bir zatın bakışına mağruz kalıyor

Sokağın orta yerinde bir çocuk
Mızıkayla bir sesi çoğaltıyor

Kulağında vınlayan mermilere aldırmadan
Önüne dökülen kanlara
Silahla dürtülen insanlara bakıp
Göğün evvela siyah sonra kırmızı rengine aldanıp..
Her şeye rağmen

Kargaşanın bağrında bir çocuk
Mızıka çalıyor

Tankın paletlerinde
Papatyalar eziliyor
Okulun marş okunan yerlerinde
Kahveli-yeşilli adamlar kıt-a duruyor
İşte orada

O okulun çatısında bir çocuk mızıka çalıyor

Şehrin göbeğinde
Yükseliyor çığlıklar
"Neler olmakta?"diyor meczubun biri
Aynı manşeti veriyor tüm kanallar

Tankın üzerinde bir çocuk mızıka çalıyor

Gitgide çoğalan ses cezbediyor rütbelileri
Korkuyorlar bu korkusuzluktan
Bu sese sahip olmak istiyorlar
Ondandır heralde
Son mızıka sesinden sonra

Hengamenin ortasında bir çocuk alnından vuruluyor

Askerler çocuğun bağrını yarıyorlar
İçinde ne varmış görmek için
Öyle ya! Bunca cesaret nasıl,niçin?
Sabînin kaburgalarından
Kansız güvercinler havalaniyor
Kanatlarından mızıka sesi yayılıyor

Arzın ortasında bir soykırım
İşte o sesle bölünüyor