"Sen de kimsin ?" dedim arkamı dönerek. Karşımda tahminen bizim yaşımızda olan kısa boylu kaslı bir çocuk duruyordu.
"Ben de eskiden o tayfayla takılırdım." dedi iç çekerek.
"İsmin ne ?" dedi Leo.
"İsmim Martin. 20 yaşındayım. Şu pislik insanların peşine düşecekseniz benimde onlarla görmem gereken bir hesabım var." dedi gülümseyerek.
"Anlatsana." dedi Leo heyecanlanarak.
Martin kollarını iki yana açarak ; "Bu kadar kişinin içinde mi ?" dedi.
Etrafa baktım. Bazı insanlar durmuş bizi izliyordu.
"Beni takip edin." dedi Martin.
James'e baktım. Sorun olmaz der gibi bir işaret yaptı. Biraz yürüdükten sonra bir apartmana girdik. Galiba evine gidiyorduk derken tahminim doğru çıkmıştı. Eve girdiğimizde ağır bir koku vardı. Martin sinirli bir şekilde bağırdı.
"Sana kaç kere şu evde sigara içme dedim Paul !"
"Özür dilerim dostum." dedi ama hiç umrunda değil gibiydi.
"Koku için özür dilerim." dedi Martin, "Paul her zaman böyledir."
"Önemli değil." dedi James, "asıl önemli olan buraya neden geldiğimiz."
"Buyrun şöyle içeri geçin ben geliyorum." dedi ve mutfağa yöneldi.
5 dakika bekledikten sonra Martin elinde 4 tane limonata ile karşımıza oturdu. Akşam olmuştu ve hava soğuktu. Eve gitmek için can atıyordum. Martin uzun bir konuşma yapacakmış gibi derin bir nefes aldı.
"Toplam 20 kişiler. 2'si kadın ve 1'i dışarıdan silah gibi işlere bakıyor. Bir arkadaştan duymuştum gurubu. Her gün soygun yapıp para çalıyorlarmış. Silahlı çatışmaya giriyorlarmış falan. Bunları duyup büyük bir heyecanla girmek istedim gruba. O zamanlar da paraya çok ihtiyacım vardı. İlk önce kabul etmediler ama sonra nedense bir anda gruba aldılar beni. İlk görevim bir ATM'yi patlatıp içinde ki paraları almaktı. Gece 3 civarı ATM'nin yanına geldik. Patlayıcıları yerleştirdim ve patlattım. Korkmamam için yalan uydurmaya başladılar. Eğer polis veya güvenlik görevlisi gelirse arabayla beni alacaklarını söylediler. Eğer yakalnırsan seni kurtarmak için polisleri bile vururuz. Ben de buna dayanarak korkmadan paraları çuvala koymaya başladım ve hayatımda duymak istemeyeceğim bir ses duydum." dedi ve gülümsedi. James ve Leo'ya baktım. Onlar da gülümsüyordu. Ne sesi olduğunu az çok tahmin edebiliyorduk.
"Polis arabası sirenleri. Tabii kaçacağımızı bildiğim için fazla korkmadım. Çünkü grup 1 yıldır vardı ve sadece 2 kişi yakalanmıştı. Polis arabaları gelirken kendimden emin bir şekilde arkamı dönmemle hayatımda ki en sert yumruğu yedim. Gözlerimi açmaya çalışırken grubun lideri olan dazlağın para doldurduğum 2 çuvalı alıp arabaya bindiğini gördüm. Gözlerimi açtığımda hastahanedeydim ve yanımda 2 polis sorgu için gözlerimi açmamı bekliyordu." dedi. İlk başta hikayenin yalan olabileceğini düşünmüştüm ama Martin'in yüz ifadesini gördüğümde üzülmüştüm.
"Polislere beni bu işe zorladıkları yalanını söyleyip durunca beni istemeyerek de bırakmak zorunda kaldılar. Sonra grubun bana ihanet ettiğini anladım ve 2 aydır bunu onlara ödetmeye çalışıyordum ve karşıma siz çıktınız. Şimdi siz bu piç kurularından ne istiyorsunuz ?"
"Paramızı çaldılar hepsi bu." dedi James.
Martin hepimizi teker teker süzdü.
"Paranızı gerçekten geri almak istiyormusunuz ?"
"Tabii ki." dedim.
"Benim bir arkadaşım var adı Jackson. Bir silah dükkanı var. Eğer paranızı gerçekten geri almak istiyorsanız silaha ihtiyacımız var." dedi ciddi bir ifadeyle.
Kafamı iki yana sallayarak James'e baktım ama kararını çoktan vermişti.
"Tamam." dedi, "işin sonunda paramızı alacaksak herşeyi yaparız."
Sinirli bir şekilde James'e baktım.
"Sinirlenme dostum." dedi Martin, "Güçlü ve korkusuz adamlara benziyorsunuz. 2-3 kişi alıp herkesin toplandığı anda mekanlarını basabiliriz. Silah olmazsa paranızı bulmamız çok zor. Bu sebeple birkaç adamı vurup ihanetin bedelini ödetirim." dedi gülümseyerek.
"Ben varım." diye bağırdı Leo.
"Ben de." diye gülümsedi James.
Karar verme sırası bana gelmişti. Çatışmaya gireceğimiz kesindi ve vurulup yaralanabilirdim. Hatta ölebilirdim. Ama arkadaşlarımı yalnız bırakmak istemiyordum.
