Secret at Hogwarts

12.

"Cleo?!"hoorde ik de geschrokken en vooral ook angstige stem van Fred roepen. Of was het George?
Als het George was zou ik hem gegarandeerd een klap verkopen, hoe miserabel ik me ook voelde.
Dat herinnerde me aan de kloppende pijn in mijn hoofd.
"Au."zei ik simpelweg.
"Oh Cleo, wat ben ik blij jou gevonden te hebben!"Fred -ik wist vrijwel zeker dat de stem van Fred afkomstig was -sloeg zijn armen om me heen en probeerde me in die rare omhelzing ergens heen te slepen.
"Kap eens even, gek."kraste ik. Man, mijn stem klonk helemaal nergens naar.
Dat kon Fred blijkbaar niets schelen, want hij draaide me op zo'n manier waardoor ik nu met mijn gezicht naar hem keek en kuste me vol op mijn mond.
Ik had niet eens tijd om geschrokken achteruit te deinzen, of iets anders te doen.
Zo snel als het begon was het ook weer afgelopen.
Verbijsterd hield ik mijn ogen nog steeds stijf dichtgedrukt.
Misschien als ik deed alsof ik sliep...
Nu denk je misschien; wat is je probleem? Je bent verliefd op zijn tweelingbroer, en ze lijken als twee druppels water op elkaar!
Daar heb je een punt. Ze leken inderdaad sprekend op elkaar.
Maar ik had er nog bij stilgestaan dat één van hun, maakt niet uit welke van de twee, míj leuk zou vinden.
Bovendien had ik nu geen tijd om erover na te denken, want ik werd ergens heen gesleept en ik had knallende koppijn die me belemmerde van fatsoenlijk nadenken.
Arme ik.
"Fred? Wat ben jij in godsnaam aan het doen?"hoorde ik Ginny enigszins geschokt zeggen.
Ik opende voorzichtig mijn ogen.
Ja hoor, daar stond ze, op nog geen meter afstand van me, met de armen over elkaar geslagen en een lichtelijk geamuseerde blik op haar gezicht.
"Ik breng Cleo naar de ziekenboeg."antwoordde Fred.
Dat was mijn moment. "Nee hoor, ik voel me prima!"ik kwam overeind en glimlachte moedig, hoewel mijn hoofdpijn onverdraaglijk werd.
"Cleo!"riepen Fred en Ginny in koor.
"Hallo."zei ik met zwoele stem.
"Je was dood!"ik moest bijna lachen om hoe geschokt Fred was.
"Wat zeg je daar?"ik was niet dood geweest toch?
"Nou ja, niet dood. Bewusteloos."
Ah, mooi zo. Ik was nog te jong om te sterven.
"Dat klopt. Maar nu niet meer, en ik wil graag weg hier..."ik keek even om m heen. "Waar zijn we eigenlijk?"
"Derde verdieping. Ik had gedacht dat jij de school nu wel uit je hoofd zou kennen."verbaasd keek Ginny me aan.
"Nee, daar heb ik hem en z'n broer voor."ik knikte naar Fred.
Hij glimlachte en boog licht. "Altijd fijn om van pas te komen."
"Eh, precies. Nou, dag kinders."ik liep heel hard weg, Fred en Ginny achterlatend.