Secret at Hogwarts

49.

Na wat een eeuwigheid leek te duren hoorde ik meer stemmen - opgewonden stemmen.

Ik had het geschreeuw van eerder genegeerd. Waarschijnlijk was het Harry Potter die op gruwelijke wijze werd afgemaakt. Ik kon toch niets voor hem doen.

Ik drukte mijn handen tegen mijn oren en kneep mijn ogen dicht in de hoop dat het dan allemaal wegging.

Dat gebeurde niet, maar ik begon wel sterretjes te zien dus opende ik mijn ogen weer. 

Een hoge kille lach, die ongetwijfeld van mijn vader was.

Meer geschreeuw - van pijn, dat was duidelijk. 

Mijn geweten knaagde aan me. Ik kon dit niet zomaar laten gebeuren. 

Ik kwam langzaam overeind. Al mijn ledematen deden pijn en voelden verstijfd aan - ze waren te koud geworden van de lange zit in het vochtige gras.

Ik veegde mijn handen af aan mijn broek en strekte mijn vingers een paar keer om het bloed weer te laten stromen. Ik hield mijn toverstok stevig in mijn rechterhand geklemd en liep met een te snel kloppend hart naar het geschreeuw toe.

Het was stil toen ik in de buurt kwam. 

Ik keek om de hoek van een taxusboom naar een heel vreemd tafereel.

Ik had Harry net "NU!" horen roepen en toen verdween er een bron van licht. 

Harry rende tussen Dooddoeners door naar het lichaam van Carlo Kannewasser. Een misselijke golf welde in me op. Hij was echt dood. 

"Verlam hem!"schreeuwde iemand. Met een ruk draaide ik mijn hoofd in de richting van het geluid. Het was Voldemort. Zijn gelaat was vertrokken van woede. 

"Impedimenta!"brulde Harry even hard en hij richtte zijn toverstok achter zijn schouder in de hoop dat hij een Dooddoener zou raken. 

Hij strekte zijn arm uit om Carlo vast te pakken.

"Opzij! Hij is van mij! Nu maak ik hem af!"krijste Voldemort. Hij maakte een gestoorde indruk.

Harry greep Carlo's pols vast. 

Voldemorts gezicht vertrok in een smerige grijns. Hij hief zijn toverstok op - klaar om Harry te doden. 

"Accio!"de Toverschool Trofee schoot op Harry af. Hij greep hem bij het oor en hij verdween. 

Voldemort krijste van woede.

Ik was zo geschrokken door dit hele gebeuren dat ik niet eens doorhad dat mijn toverstok uit mijn hand viel en dat ik helemaal niet meer verscholen stond achter de boom.

Het duurde dan ook niet lang voordat iemand me opmerkte. 

"Heer!"krijste een vrouw terwijl ze me aanviel en in een soort houdgreep op de grond hield.

Voldemort - die zichzelf weer wat beter onder controle had - kwam langzaam op ons aflopen en bestudeerde me aandachtig.

"Ik was al bang dat je niet was komen opdagen. Dat mijn trouwste volgeling loog toen hij zei dat je je opdrachten perfect uitvoerde en het beter dan verwacht deed. Dat je wellicht te laf was,"hij legde de nadruk op het woord 'laf'.

Een naar gevoel verspreidde zich door mijn hele lichaam. Ik had niet geweten hoe ik ongezien terug naar Zweinstein moest komen - ik wist ten slotte niet eens waar ik was - maar nu ik was ontdekt zat dat er ook niet meer in.

"Dit is geen indringer,"meldde Voldemort aan de Dooddoeners, die nieuwsgierig dichterbij kwamen. "Dit is mijn dochter. Cleo Vilijn."zijn stem was niet meer dan een fluistering.

Ik had het idee dat ik iets moest zeggen, maar ik wist niet wat. De vrouw die me in een houdgreep hield kwam van me af en boog eerbiedig haar hoofd, waarna de andere Dooddoeners haar voorbeeld volgden. 

"Ze lijkt sprekend op u."klonk een kruiperige stem vanonder een masker. 

Voldemort besteedde er geen aandacht aan. 

Hij bekeek me aandachtig terwijl ik wat onbeholpen overeind kwam en nerveus in zijn enge rode ogen keek. 

"Ik moet bekennen dat ik teleurgesteld was toen ik hoorde dat je in Griffoendor terecht was gekomen, maar na alle goede dingen die Krenck me berichtte ben ik tot de conclusie gekomen dat je toch de moeite waard bent. Mijn dochter zal zich bij ons voegen en heel binnenkort worden ingewijd bij de Dooddoeners. Daarna sturen we haar terug naar Zweinstein en zal zij daar als spion fungeren."zei hij kalm.

De Dooddoeners juichten en de knoop in mijn maag leek strakker te worden. 

Ik zou een Dooddoener worden. 

Sorry voor de uiterst trage update- dit verhaaldeel was ineens verwijderd en ik was compleet vergeten waar het hoofdstuk over ging, dus het duurde aardig lang voor ik hem opnieuw had geschreven.