Secret at Hogwarts

14.

Een week later had ik nog steeds niets gemerkt van die zogenoemde 'tests'. Of de kidnapper had gelogen, of ze moesten nog beginnen.

Ook zag ik Fred en George steeds minder. Ik had besloten dat ik het behoorlijk raar vond om met ze om te gaan op dit moment, dus ik deed het niet. Ik bracht bijna al mijn dagen door in de bibliotheek, terwijl ik eenzaam door een boek zat te bladeren, of in de uilenvleugel het vertrouwen terugwon van Yuna, mijn ui. Ik was verheugd om te zeggen dat ik haar vertrouwen inderdaad had teruggewonnen. 

Ik had op een prikbord zin hangen dat de buitenlandse studenten over een week zouden arriveren. Ik hoopte dat ze een beetje afleiding zouden bieden van de verschrikkingen die zich nu afspeelden in het kasteel.

Even ter verduidelijking; het waren Klammfels en Beauxbatons, de twee andere scholen die meededen aan het Toverschool toernooi. Dat vond dit jaar plaats op Zweinstein, en ik kan je zeggen dat ik daar heel blij mee was. Ik wilde namelijk ook wel meedoen. 

Het leek me een fantastische gelegenheid om mijn vader te laten zien dat ik goed genoeg was om zijn volgeling te worden. Misschien zelfs wel zijn rechterhand. 

Genoeg gedroomd. Ik riep mezelf tot orde. Eerst moest ik deze week nog doorkomen.

Als ik Fred en George niet zou tegenkomen tot volgende week -ik wist natuurlijk dat dát onmogelijk was, maar ze in ieder geval zoveel mogelijk ontlopen leek me wel een strak plan - zou alles goedkomen. Daarna zou alles goedkomen. Ik zou mijn vader geruststellen, ik was echt geen bloedverrader, en ik zou weer beste vrienden worden met Fred en George.

En wie weet zou ik ook wel een relatie krijgen met één van hen.