Στα δίκτυα των Αναμνήσεων

Κεφάλαιο 5

“Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές..”
-Παύλος Σιδηρόπουλος

Εμφανίστηκε τότε η Βενετία με τη σαλάτα και τις δύο πίτσες στο χέρι. Κάθισε έβαλε κρασί στα ποτήρια μας και ξεκίνησε να μου εξηγεί τι γίνεται.

<< Μωρό μου θέλω να σε ρωτήσω κάτι αρχικά και μετά θα σου πω Εντάξει; >> με ρώτησε και τις έγνεψα θετικά  << Ξέρεις ότι το εστιατόριο είναι του Φιλίππου και του αδελφού του; >> με ρώτησε και με κοιτάζε στα μάτια

<< Ναι. Τον είδα σήμερα ξανά μετά από τόσα χρόνια. >> της είπα με όσο πιο σταθερή φωνή γινόταν.

<< Θυμάσαι ότι εγώ είχα επικοινωνία μαζί του και λίγο καιρό μετά αφότου χωρίσατε. >> μου είπε με όσο πιο ήρεμη φωνή γινόταν.

<< Ναι το θυμάμαι Βενετία τι προσπαθείς να μου πεις τόση ώρα; >> της είπα απότομα δεν αντέχω άλλο.

<< Έρχονται από εδώ ο Φίλιππος και ο Κωνσταντίνος. >> μου είπε με μια ανάσα.

<< Για ποιο λόγο; >> την ρώτησα ενώ έχασα την ανάσα μου.

<< Με πήρε τηλέφωνο μόλις γύρισε από Κρήτη και μου είπε να βρεθούμε του είπα ότι θα είμαι εδώ σε εσένα και απλά μου ανακοίνωσε ότι θα έρθουν χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες. >> μου είπε με μια ανάσα καθώς ετοιμαζόμουν να βούρκωσω.

Όχι δεν μπορώ να τον αντιμετώπισω εκτός γραφείου δεν μπορώ να ρίξω την ασπίδα του επαγγελματία που με κρατάει γερά για να μη βούλιαξω. Δεν πρόλαβα να φέρω καμιά αντίρρηση αφού το κουδούνι χτύπησε και έκανα νόημα στη Βενετία να πάει να ανοίξει  καθώς εγώ πήγα γρήγορα στη κουζίνα.  Άκουσα γέλια και τράβηξα μια ακόμα γαβάθα από το ντουλάπι για να βάλω και την άλλη σαλάτα. Πήρα πιρούνια μια βαθιά ανάσα και πήγα στο σαλόνι.

Θεέ μου πόσο όμορφος είναι σχεδόν είχα ξεχάσει πως έδειχνε ντυμένος απλά. Με το άσπρο μακό του και το μαύρο εφαρμοστό τζιν. Τι αμαρτίες πληρώνω γαμωτο.

Προσπάθησα να δείχνω όσο πιο χαλαρή μπορώ. Τι να κάνω δηλαδή.

<< Γειά σας κύριε Τζανετάκη! Πως και βρίσκεσται εδώ. Όταν τηλεφώνησα για κάποια έγραφα που έλειπαν με ενημέρωσαν ότι βρίσκεστε στην Κρήτη. >> είπα με σταθερή φωνή.

<< Και εσείς πρέπει να είστε η αξιολάτρευτη φωνή που μίλησα σήμερα. Κωνσταντίνος Τζανετάκης. >> είπε και φίλησε την αναστροφή του χεριού μου. << Έχω ακούσει πολλά για εσένα. >> είπε μέσα από τα δόντια του και σχεδόν λιποθύμησα.

<< Γοητευμένη κύριε Τζανετάκη μεγάλε. >> είπα καθώς μου έκλεισε διακριτικά το μάτι. Κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον Φίλιππο.

Τι γίνεται γαμωτο δεν μπορώ να ηρεμήσω μια μέρα; Αντε τώρα εγώ να συγκεντρώθω για να μιλήσουμε σαν δυο καλοί φίλοι. Τρομάρα μας και στους δύο. Το φαι ξεκίνησε και η συζήτηση κινούνταν σε άνοστα κατ' εμε θέματα αφού έπινα μόνο κρασί και τσιμπολογούσα.

<< Και τι κάνετε αυτό τον καιρό με τη ζωή σας; >>ρώτησε η Βενετία κοιτάζοντας έντονα τον Κωνσταντίνο.

<< Βασικά εγώ παντρεύομαι σε λίγο καιρό. Ενώ ο κύριος από εδώ μετά απο την παρότρυνση των δικών μας θα τελέσει τον αρραβώνα που όλοι προσμονούμε και περιμένουμε. >> με το τέλος της προτασής του το ποτήρι μου βρέθηκε στο πάτωμα μαζί με το υπόλοιπο κρασί που υπήρχε μέσα του. 

<< Μπράβο σας κύριε Τζανετάκη συγχαρητήρια. Βενετία φέρε τη σκούπα και την σφουγγαρίστρα από έξω για να μαζέψεις τα γυαλιά και τα κρασία και πάω να φέρω ένα καινούργιο ποτήρι. >> είπα και πήγα καρφί στην κουζίνα επρέπε να βρω άμεσα την αυτοκυριαρχεία μου και να βγω πάλι έξω στο σαλόνι.

Άκουσα βήματα στον διάδρομο και φαντάστηκα οτι ήταν η Βενετία μολίς κατάλαβα οτι πλησίασαι αρκετά της φώναξα.

<< Είμαι μια χαρά πήγαινε μέσα και έρχομαι. Μην δώσουμε και λαβές για σχόλια. >> είπα όσο πιο σταθερά γινόταν δεν έπρεπε να φανώ αδύναμη.

<< Αμέλια. >> άκουσα την φωνή του Φίλιππου. Γαμώτο με κατάλαβε ξέρεις ποια είμαι.

<< Παρακαλώ; >> είπα και τον κοίταξα δήθεν ξαφνιασμένη. Μπορούσα να θολώσω τα νερά όσο ήτα δυνατόν πάντα.