MSCP✔️ III-135

2.2K 32 4
                                        

6:30 AM

          Nakahiga ako sa hospital bed ng biglang may kumatok sa pintuan. Bumaling naman si Yaya sa ‘kin at ngumiti ng matamis. I know she's expecting that the one who knock is Rozan. Me too, I'm expecting it's him. I miss him already even if kakapunta niya lang dito kahapon.  

          “Bubuksan ko lang, ha? Baka si pogi na yan.” Sabi ni Yaya Aida habang natatawa. Simula pa pagkabata, Yaya ko na si Yaya Aida. Nasa mid 30's na siya ngayon, and she's really important to me cause she's always there for me, not because it's her job but because she's sincere to help me.

Binuksan ni Yaya Aida ang pintuan at tama nga siya, si Rozan ito. Out of my mind, hindi ko namalayang nakangiti na pala ako.

Tatlong araw mula nong nagchat si Rozan na manliligaw raw siya. Hanggang ngayon, wala pa siyang absent sa pagpunta rito.

Before he went to school, dadaan muna siya dito. Minsan naman, pag-umuwi siya, dadaan muli siya rito. At first it was awkward pero nong tumagal, naging kumpurtable na kami sa isa't-isa.

Nahihiya parin kasi ako sa kanya no'n, kababae kung tao pero ako pa ang unang nag chat sa kanya. But that feeling disappeared when he made me felt that it's nothing. That it's not a big deal. That what I did is normal.

Masaya kasama si Rozan, kahit tahimik man siya, nakikinig siya sa mga sinasabi at kwento ko. He's more like a listener than a talker. Ako kasi, mas gusto ko akong ang nagsasalita kesa ako yung nakikinig tho I loved listening too, but I like it more when I was the one who's talking.

         “Good morning..” He said while smiling.

He's wearing his uniform at naka-fold hanggang siko yung long sleeves niya which is palagi niyang ginagawa. And honestly, it looks more better when he does that, it makes him more attractive. Isabay mo na ang gwapong symmetrical niyang mukha, no wonder halos lahat ng babae sa school kalaban ko.

Well look who's the winner right now. *flips hair lol*

         “Good morning rin.” Sagot ko sa kanya habang tinutulungan ako ni Yaya na maka-upo. Nang maka-upo ako ng maayos ay inabot niya sa ‘kin ang dala niyang bouquet of flowers.

Araw-araw siyang nag-dadala ng bulaklak sa ‘kin. Minsan pa ay may kasamang chocolate. And I really appreciate his efforts.

         “Thank you.” I said and smelled the flower. I really like it's smell, it calms down my veins and my system for no apparent reason.

         “Feeling great?”

         “Kinda.” I answered.

I won't say yes dahil kahit anong gawin ko, gusto ko mang lumaban pero wala talaga e. Hindi ko kaya. Hindi babalik sa dating ayos ang puso ko kahit anong gawin ko. Kailangan talaga ng heart transplant.

The one that only keeps me from living is my fighting spirit, my will to live for my family, for my friends and for him.

          “Alam mo kanina..” I started sharing something to him, kanina ko pa siya hinihintay para sabihin ’to. Everyday, ganito araw-araw, I daily shares to him what happen to me inside the hospital and sometimes he does shares his too.

          “Uhh-hmm..” He said while nodding, listening to what I said.

          “Tapos tawang-tawa pa ako kanina, habang umiire ang babae tanong ng tanong ang nurse kung ano ang pangalan ng anak niya e ’di pa nga lumalabas kaya halos maiyak na ang babae sa frustration.”

He suckles of what I said while nodding so I continued. Everyday, ganito palagi ang nangyayari. Pag dismissal niya na, pumupunta siya rito. Alam kong pagod siya, lalo na't malapit na ang exam at SC President pa siya, isali mo pa na running for valedictorian siya. That's why, him, being here besides me melts my heart.

          “Malapit na exams, diba?” I said out of nowhere and he nodded. “You should've study instead of coming here you know.”

Malulungkot ako kung wala siya rito pero mas malulungkot ako kung magkasakit siya dahil sa ‘kin. He's pushing his body into its limit and that's not good.

          “It's okay, I can handle it.”

          “Alam kong matalino ka but you shouldn't stress yourself in coming here and waste time to see me instead of studying.”

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko kaya nagulat ako. He then gently squeeze it and smiled with me reassuringly.

          “I told you, I can handle it. You're my stress reliever and not seeing you just makes me stress even more..” He said while playing with my fingers. Because of what he did, my heart suddenly pounds faster that it hurts.

          “Pero—”

          “Are you tired of me?” Bigla niyang tanong kaya nagulat ako. He look at me intently as if he's reading what's on my mind again. “Am I too clingy?”

          Natawa naman ako sa kanya. “Hindi!” Tumingin naman siya sa ‘kin habang may nagtatanong na mata. “I'm not tired of you, noh! Mas gusto ko ngang narito ka, e.”

Nanlaki ang mata ko sa nasabi ko kaya napahawak ako sa bibig ko.

Ugghh kahit kailan talaga pahamak tong bibig na ‘to. Na sobrahan sa kadaldalan.

          “You do?” A creep of smile played in his lips.

Agad na uminit ang pisngi ko at ibinaon ang mukha ko sa unan. Nakakahiya! Baka isipin niyang malandi ako o ano!

          “Hey.” Natatawa niyang sabi habang inaalis ang unan sa mukha ko. “Don't be shy, it's okay.”

          “Nakakahiya!” Hindi ko alam kung nagets niya ba yun dahil may unan na nakaharang sa mukha ko. Jusko kainin niyo na ako lupa. Sobrang kahihiyan ang ginawa ko.

.

          Ilang minuto pa kaming nag-usap tungkol sa mga bagay-bagay. Hindi namin namalayan ang oras hanggang pumasok ulit si Yaya Aida sa kwarto.

         “Ijho, alas nwebe na.” Ani nito. Hays. Visiting hours is done. Agad naman akong nanlumo, gusto ko pa siyang kausap pero oras na.

          “Don't worry, I'll still come here, tomorrow.” Sabi niya kaya bumalik ang ngiti sa labi ko. “Don't lose hope, okay?" Sabi niya sabay lagay ng buhok ko sa likod tenga ko. “We're here for you, always remember that.”

         “Malapit na exam niyo, mag study ka muna. Matalino ka pero dapat mag-aral ka parin!”

         “Then I'll study here with you. Is that a problem, hmm?”

Natawa ako sa sinabi niya. Kahit kailan talaga, he never fails to amaze me with his wiseness.

          “Okay..”

This guy, he's always there to inspire me. He always say that I should fight for my family and friends, and they are always there for me no matter what happen. I'm thankful to have him in my life. All my efforts to get him, I never regret that. I am so lucky to get a guy like him, who will stay with you despite of your condition.

          “Thank you for staying with me.” I said as I bit my lower lip. I don't want to cry in front of him. I don't want him to see that I am getting weak by the time.

There's only five remaining days, pero wala parin silang nakikitang donor. Ayaw ko mang tanggapin ang kapalaran ko pero wala akong magagawa. It's crystal clear that I won't survive..

Or maybe, I am really going to die...

Bakit kung saan masayang-masaya na ako? Saka pa ako binigyan ng Diyos ng ganitong karamdaman?

May kapalit talaga ang kasiyahan, noh? At ang masaklan pa nun,

Ang kapalit ng sa ‘kin ay...

Ang buhay ko.

Mr. Student Council President Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon