My Bestfriend (COMPLETED)

Kabanata 28

Handling the company

"I'm gonna go to that interview. Dito ka na lang muna at magpahinga ka. While I'll be your representative there." Marahan niyang sabi.

Umiling ako, "You don't have to do that. I'm fine, I can go to that interview. This is just a flu." Mataman kong sabi. Kumunot ang noo niya at bahagyang nagtangis ang panga.

"Just a flu? Samantha, you're fucking sick! This isn't a 'just'!" Nagulat ako sa biglaan niyang pagsabog. What did I do? Tama naman ang sinabi ko. This is just a flu. An interview for about an hour wouldn't hurt.

"But I need to go." Pagpupumilit ko. Gusto ko pa sanang dugtungan ng 'you didn't care for me anyways so stop acting like you are' but I stopped myself. I don't want him to know that I already know this side of him.

"You wouldn't go. Ako na ang magpapaliwanag doon. Just stay here and rest." Sabi niya nang may pinalidad. Bumuntong hininga ako. I feel so defeated. Masyado siyang makulit at masyado akong walang gana para makipag-away pa.

Tumikhim siya at tumingin sa akin. "I'll go now. I'll be back before 10 am. Dito ka lang, kumain ka at magpahinga." Sabi niya at lumabas na ng kwarto. Nang matapos kong makakain ay niligpit ko na ang pinagkainan ko.

Pagkatapos non ay umiglip muna ako sandali at pagkagising ay hinanap ko ang mga gamit ko, nakita ko naman agad ito sa night stand ni Adam.

I opened my phone and saw messages from Christine and the group. I replied to their messages at pinaalam ko na din ang lahat ng nangyari simula kahapon and told them I was fine. Hindi ko nga lang sinabi na dito ako natulog sa condo ni Adam.

But there's one message there that my heart skipped a beat. It's from Leo...

Leo:

How's your foundation day? Did it go well?

Iyon ang una niyang mensahe. Nagscroll pa ako pababa upang makita ang iba pa niyang messages.

Leo:

Why aren't you replying? Are you tired?

Baby, I'm worried. Ayos ka lang ba? Hindi ka pa nagrereply sa akin mula kanina.

Baby, are you okay?

Bumuntong hininga ako at nagtipa ng reply sa kaniya.

Ako:
I'm sorry I didn't reply. Something happened to dad.

Agad akong nakatanggap ng reply pagkasend ko non. It seems like he's waiting for me to reply.

Leo:
What happened?

Wait. I'll call you.

Matapos mabasa yun ay agad namang nagring ang phone ko oara sa isang tawag. Agad ko itong sinagot. "Hello, Samantha?" Tambad sa akin ng malalim na boses niya. Napangiti ako, I missed him.

Sana nandito siya so I could share my problems and how I feel about it. Siya lang kasi ang nasasabihan ko ng lahat ng problema ko. He understands me everytime and he's there to be my shoulder to cry on.

"Hello." Mahina kong sabi. I feel like I'm drained. Parang ngayon lang pumasok sa katawan ko ang pagod.

"Hi, baby. How are you? Anong nangyari kay tito?" Tanong niya sa akin. Bakas sa boses niya ang pag-aalala.

"I'm okay. And about papa? He got shot. But don't worry, he survived. I'm still worried though. The doctor said it will be hard for him to recover." Bumuntong hininga ako.

"I'll pray for tito, Sam. I hope he'll get well soon." Bakas din sa boses niya na nag-aalala siya for papa.

"By the way, baby, diba I said that I'll be back this weekend or very soon?" Tumango ako.