Για πάντα. Στο υπόσχομαι!

κεφάλαιο 11ο

Ο Μάνος είχε πεθάνει από την αγωνία του... Ετοιμαστηκς γρήγορα κι έφτασε στην παραλία μισή ώρα νωρίτερα...  Σκεφτόταν αν τον είχε πιστέψει πως θα τον έκανε τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο...  Αν όμως όχι;  Τότε τι θα έκανε; Πως θα την έπειθε ότι έλεγε την αλήθεια;;;; Η ώρα περνούσε βασανιστικά αργά και τα τσιγάρα τα έκανε το ένα μετά το άλλο...  Την είδε να έρχεται από μακριά και τινάχτηκε σαν να τον χτύπησε ρεύμα...  Τώρα όλα θα ξεκαθάριζαν....

"Γεια. " της είπε και το άγχος του ήταν πολύ φανερό στα μάτια της Χρύσας

"Γεια σου Μάνο. Περίμενες πολύ;"

"Όχι, πριν λίγο ήρθα κι εγώ...  Λοιπόν;  Μου είπες ότι πήρες μια απόφαση στο τηλέφωνο.. " είπε αφού δεν άντεχε άλλο αυτή την αναμονή

"Ναι. Σκέφτηκα πολύ και αποφάσισα να σου δώσω μια ευκαιρία..  Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος... Δεν ξέρω που θα καταλήξει όλο αυτό...  Αλλά πιστεύω ότι δεν θα μου έλεγες ψέμματα.." είπε κι άφησε την ανάσα που κρατούσε και πήρε μια βαθιά αναπνοή... 

Ο Μάνος κοίταξε τη Χρύσα... Τα μάτια του έλαμψαν... Νόμιζε πως ζει ένα όνειρο...  Καταβαθος δεν πίστευε ότι η Χρύσα θα πιστέψει όσα της είπε....

"Λες αλήθεια;;; "

"Ναι Μάνο μου. Λέω αλήθεια..  Πάλεψα πολύ μεταξύ καρδιάς και λογικής και νίκησε η καρδιά... "

Δεν μπορούσε να πει κάτι άλλο...  Τα λόγια ήταν περιττά αυτή τη στιγμή...  Την είχε μπροστά του έτοιμη να ξεκινήσει μαζί του μια νέα ζωή..  Μια νέα ζωή που είχε τόση ανάγκη και πόσο μάλλον εκείνη που πέρασε τόσα.. Την βουτάει στην αγκαλιά του τη σηκώνει ψηλά και της λεει

"Με κάνεις τόσο ευτυχισμένο αγάπη μου..  Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο καιρό περίμενα αυτή τη στιγμή... "

Εκείνη του χαμογελάει κι εκείνος την αφήνει απλά κάτω στην άμμο...  Κοιτάζονται στα μάτια και εκεί κατω από το φως του φεγγαριού και με τον ήχο των ηρεμων κυμάτων ανταλλαζουν το πρώτο τους φιλί...

Χωρίστηκαν πολύ δύσκολα εκείνο το βράδυ..  Το επόμενο πρωί νωρίς νωρίς ξύπνησε το Δημήτρη και την Μαριάννα και πήγαν για καφέ και τους είπε τι έγινε χθε;  το βράδυ...  Οι δυό τους χάρηκαν πολύ με τα νέα της και η Μαριάννα ρωτάει τη Χρύσα

"Αχ μπράβο κοριτσάκι μου...  Χαίρομαι που είσαι τόσο ευτυχισμένη...  Και με την απόσταση τι θα κάνετε;;;  σε τρεις μέρες φεύγει... "

"Δεν το συζητήσαμε ακόμη αυτό αλλά θα βρούμε κάποια λύση.. "

Αργά το απόγευμα η Χρύσα και ο Μάνος βρίσκονται στο φρούριο Κούλε στο λιμάνι και περπατούσαν η συζήτηση κατέληξε στην απόσταση...

"Μωρό μου να σε ρωτήσω κάτι; "

"Ότι θέλεις κοριτσάκι μου"

"Τι θα κάνουμε με την απόσταση;;; " είπε και κατέβασε το κεφάλι της χαμηλά...

"Κοίτα δεν σου έχω πει κάτι αλλά το έχω σκεφτεί πολύ αυτό... Για αρχή λέω να μείνουμε όπως είμαστε γιατί έχουμε και οι δυο υποχρεώσεις και θα ανεβαίνεις εσύ θα κατεβαίνω κι εγώ...  Θα είναι δύσκολο αλλά πιστεύω σε εμάς και θα τα καταφέρουμε...  Εσύ τι λες;;"

"Ναι.  Συμφωνω. Για αρχή είναι καλη σκέψη...  Μετά βλέπουμε... "

Οι μέρες πέρασαν έτσι... Βόλτες, αγκαλιές, φιλιά και ηρεμία...  Μια ηρεμία που χρειαζόταν και στους δυο...  Σαν να ήταν ένα εξάρτημα που κάτι του έλειπε για να δουλέψει σωστά... Ο Μάνος έφυγε και η Χρύσα ήταν λίγο στα κάτω της αλλά ένιωθε πολύ αισιόδοξη... Το κινητό είχε γίνει προέκταση του χεριού τους αφού μιλούσαν συνεχώς στο τηλέφωνο ή μέσω βιντεοκλησης.... Κάπως έτσι πέρασαν δυο μήνες...  Η Χρύσα αποφάσισε να του κάνει έκπληξη... Πήρε το αεροπλάνο και πήγε Θεσσαλονίκη...  Ήξερε πως είναι στη δουλειά και είχε κανονίσει με τους γονείς του να την πάρουν από το αεροδρόμιο να πάνε σπίτι τους...

"Κορίτσι μου..  Επιτέλους...  Καλώς όρισες παιδί μου... " είπε η μαμά του και την έσφιξε στην αγκαλιά της συγκινημένη...

"Καλώς όρισες Χρύσα μου.. " είπε ο μπαμπάς του και την αγκάλιασε κι εκείνος...

Έφτασαν σπίτι και η Χρύσα ήπιε καφεδάκι με τη μαμά του και συζήτησαν για τα νέα τους κι ο μπαμπάς του πήγε στο καφενείο... Γύρισε ο Μάνος κι όταν πήγε στην κουζίνα και την είδε κοκάλωσε...  Εκείνη σηκώθηκε και μόλις κατάλαβε πως ήταν μπροστά του έτρεξε και την πήρε αγκαλιά στριφογυριζοντας την στον αέρα...

"Δεν το πιστεύω ότι είσαι εδώ...  Αγάπη μου, μου έλειψες τόσο πολύ... "

"Κι εμένα.  Δεν μπορούσα να περιμένω άλλο...  Έκλεισα χθες εισιτήρια μιλησα και με τη μαμά σου και να'μαι" είπε ενώ εκείνος την φίλησε απαλά....

"Α ώστε το ήξερες κυρία μου και δεν είπες τίποτα Ε;;;;; " της είπε ενώ της τσίμπησε απαλά το μάγουλο....

" Ε πως γιε μου, να χαλάσω την έκπληξη του κοριτσιού μας;;;  Δεν ήταν σωστό... " είπε και του έκλεισε το μάτι....

"Αντε τώρα, πηγαίνετε πάνω μέχρι να έρθει ο πατέρας σου να φάμε...  Θα έχετε να πείτε πολλά.." είπε και τους χαμογέλασε...

" Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω ότι είσαι εδώ... Θα κάτσεις μέρες; " είπε και της έδωσε ένα φιλί γεμάτο πάθος...