Was it love at first sight? #1

In het ziekenhuis.

Muur's POV

Iedereen gaat opeens weg. No! Don't go! Als ik wakker word vermoord ik ze allemaal. Na ongeveer een uur komt er iemand binnen. Wie is het? Niall? Max? Lou? "Hey Muurtje." Niall. Hij gaat naast me liggen. Ik wil mijn hoofd op zijn borst leggen en tegen hem aankruipen, maar het lukt niet. Kutcoma. "Muur het spijt me zo erg. Ik wilde het niet uitmaken, maar die fans waren zo gemeen en ik deed het alleen voor jou." Hij is zo lief, maar ik heb het hem al vergeven. Alleen weet hij dat nog niet. "We hebben een persconferentie gehouden en vertelt wat het management heeft gedaan. Lou en Haz hebben verteld dat ze van elkaar houden en Liam heeft verteld dat Juul zwanger is." Ze heeft toch niet verteld over de tweeling?, wil ik roepen. "Ze hebben niet verteld dat het een tweeling is gelukkig. Max en Zayn waren al naar huis, omdat Max heel moe was van alles. Zayn moest haar echt meesleuren. Het zag er best wel grappig uit." Hij lacht. Ik heb zijn lach gemist. Hij is even stil.

*Pling*

Hij krijgt een berichtje. Hij lacht en dan fluistert hij: "Het komt allemaal goed Muurtje, dat beloof ik je." Dan is hij weer stil. Waarschijnlijk in slaap gevallen. Kan je in slaap vallen als je in coma ligt? Laten we het proberen.

Na drie uur slaap ik nog niet. Damn it! Het kan blijkbaar niet. Wat kan ik doen? Ik verveel me te pletter. Ik ga gewoon proberen wakker te worden. Ik probeer en probeer en.... het wordt zwart.

Zayn's POV

Het is zes uur 's ochtends als ik wakker word. De plek naast mij is leeg. Max is, net als ik, vroeg wakker voor haar doen. Ik loop maar naar beneden, ik ga nu toch niet meer slapen. Ik kom beneden en zie Max op de bank zitten. Haha, ze heeft mijn trui aan. "Hey Max. Leuke trui heb je aan." "Weet ik toch.", zegt ze. "Klaar om vandaag Muur te zien wakker worden?", vraag ik. Ze knikt en glimlacht een beetje. "Ik ben alleen bang, bang dat ze niet wakker wordt. Ik had vannacht een droom dat Muur niet wakker werd en Niall daarom zelfmoord pleegde. Ik viel weer terug op mijn drugsverslaving en jij maakte het uit, omdat ik bevriend was met een jongen.", zegt ze snikkend. Ik ga nast haar zitten en sla mijn armen om haar heen. "Max" Geen reactie, "Max kijk me eens aan. Ze kijkt me aan. Haar ogen glinsteren niet meer zoals toen ik haar ontmoette. Ze staan dof van verdriet. "Ik zal het nooit met je uitmaken, alleen als je me zou bedriegen en ik weet dat jij dat nooit zal doen. Muur wordt echt wel wakker en Niall zal nooit zelfmoord plegen, echt niet." Ze knikt en kruipt tegen me aan. Ik geef haar een kus op haar hoofd. Jammer genoeg is het nog te vroeg om naar het ziekenhuis te gaan. Max pakt de afstandsbediening. "Misschien kan lachen om homevideo's me opvrolijken." Laten we het hopen, ik heb nog nooit zo'n depressieve Max gezien.

Na een half uur flauwe grappen, waar Max normaal gesproken slap van zou liggen, is ze nog steeds niet vrolijk. Ze heeft niet eens gelachen! Het is nu zeven uur. Het bezoekersuur is pas om één uur. "Wil je wat eten?" Ze schudt haar hoofd. Ik sta op en loop naar de keuken. Ik wil wel ontbijten en ik maak meteen wel iets voor Max. Ik geloof namelijk niet dat ze niets wil eten. Ik maak wat pannekoeken en loop weer terug naar de woonkamer. "Sinds hoelaat ben je al wakker?", vraag ik aan Max. "Vijf uur. Door die boutdroom." Ik zet de pannekoeken op het tafeltje voor de tv. "Ik hoop dat ze een beetje eetbaar zijn. Dit heb ik ooit geleerd van jou, maar ik kan het niet zo goed." Ik neem een hap van een pannekoek en spuug hem meteen weer uit. "Heerlijk!", zeg ik lachend. Max neemt ook een hap en spuugt hem ook meteen weer uit. "Wat heb je er mee gedaan?", vraagt ze lachend. Eindelijk lacht ze weer. "Wat peper, ik vond het een beetje flauw." Ze kijkt me heel raar aan. "Gast! Peper in een pannekoek? Ik moet jou vaker kookles geven of gewoon niet laten koken." Ik trek een verdrietig gezicht. "Ah, niet verdrietig zijn. Ik bedoel het niets slecht als ik zeg dat je gewoon een verschrikkelijke kok bent." Ik keer me om met mijn armen over elkaar geslagen. "I don't like you anymore!", zeg ik. "Cuddle?" "No!" "Cuddle?" "No, I hate you!" "Cuddle?" Max kijkt me aan met puppy-ogen. Shit! Ik ben echt slecht hierin. "Oké..", zeg ik. Ze slaat haar armen om me heen en kust me. "Is het weer goed?", vraagt ze. Ik knik. "Hoelaat is het?", vraag ik. "Acht uur.", zegt Liam. Liam? Sinds wanneer is hij zo vroeg wakker? "Goedemorgen Li!", roept Max. "Zo jij bent vrolijk." "Zayn heeft me opgevrolijkt!" Stilte..... Liam kijkt naar mij. Ik haal mijn schouders op. "Wanneer begint dat bezoekersuur nou!", roept Max. "Om één uur." "Ugh... Dat duurt nog zo lang! We gaan gewoon!" "Is goed, mag ik wel een shirt aandoen dan?" "Vooruit dan maar." Ik ren naar boven en trek ook een trui aan. "Ben er weer!", roep ik, "Waar is Max?" "Die zit al in de auto." Ik loop naar boven en spring naast Max in de auto. "Weet je, mijn kleding staat jou goed." "I knew that already.", zegt ze met een knipoog. We rijden naar het ziekenhuis.

"Hai, wij komen voor Muril Wol." "Het is nog geen bezoekersuur." "Ik ben haar freacking zus!" "Dus" "Laat me erin!" "Nee." "Laat maar, ik zoek haar kamer wel." "Mevrouw! Dat mag u niet doen!" "Hou me maar tegen dan." "Bewakers!", roept de chagrijnige vrouw achter de balie in haar oortelefoontje. Max rolt verveeld met haar ogen. "Ik ben echt niet bang voor die bewakers hoor." "Max, je gaat niet vechten!", zeg ik waarschuwend. "Neehee, ik hoef niet eens te vechten. Ik kan ze gewoon neerslaan en dan lopen we verder." Nu is het mijn beurt om met mijn ogen te rollen. Ze zal nooit veranderen. Er komen 5 enorme bewakers aangesneld. Kan Max ze wel aan? Vast wel. "Wie moeten we naar buiten zetten?", vraagt een van de bewakers. De vrouw wijst naar Max. "Kom maar op gozers!", roept Max. Een van de bewakers begint te lachen. Ze lachen Max uit. Ik knik naar Max dat het goed is en ze haalt uit. Nummer één op de grond, daar gaat nummer twee en nummer drie. Nummer vier probeert weg te komen. Oh, ook op de grond en nummer vijf.... Ja, die ligt ook op de grond. The winner is Max! Yeah! We lopen samen door, de vrouw verbaasd achterlatend. "Oké, kamer 213.", zegt Max. "Hoe weet jij dat?" "Net opgezocht, ik zag die vrouw haar wachtwoord intypen, die heb ik nu ook." We lopen naar kamer 213. "Goedemorgen Muur en Niall!", roepen we tegelijkertijd.

Max' POV

Lol ik heb net vijf bewakers in elkaar gemept. Die zagen ze niet aankomen. Ze lachten me gewoon uit! Muurtje ligt nog steeds stil. Ik heb nog steeds moordneigingen tegenover Niall. Het is gewoon allemaal zijn fout! Maar als ik zie dat hij huilt heb ik wel een beetje medelijden... MAAR NOG STEEDS NIET HELEMAAL! Dan gaat de deur open. Niet zo slim van Zayn om achter de deur te staan..... Het zijn Liam, Juul, Louis en Harry binnen. "We zijn gebeld." zegt Liam als ik hem vragend aankijk. "Ja door mij." zegt een zware stem. Ik begin keihard te lachen als het blijkt dat die zware stem van een super klein mannetje blijkt te komen. Hij is de dokter. Niall lacht ook (zonder geluid best creepy). Maar ik stop gelijk met lachen als de kleine dokter begint te praten. "Ik heb slecht nieuws voor jullie. Uit onderzoek is gebleken dat jullie vriendin alleen nog maar kan ontwaken door de stekker eruit te trekken. Dat brengt wel het risico van overlijden met zich mee." De tranen staan (alweer) in mijn ogen. Sinds wanneer ben ik zo sentimenteel? "Over een uur trekken we de stekker eruit. Ik vind het zo erg voor jullie, maar we kunnen niks meer doen." Ik zoek Zayns hand en pak hem vast. Mijn zusje gaat waarschijnlijk dood. Ik voel mijn benen slap worden. "Rustig Max.", fluistert Zayn. Ik kan mijn tranen niet meer tegenhouden.

*Een uur later*

"Zijn jullie er klaar voor." We knikken met zijn alle en de dokter zet het beademingsapparaat uit. We horen een eentonige piep. Het is over.