CHAPTER ONE
“Guys! Gising!”
Malakas na sigaw ni Michelle ang umalingawngaw sa buong bahay.
“Kaaga-aga, ang ingay mo!” singhal ni Kim mula sa kinahihigaan nito.
“Eh kasi naman, Miss Kim, tanghali na po! Kailangan pa nating maghanap ng malilipatan na school,” sagot ni Michelle. “Kaya, guys… gising!”
“Gising na nga kami!”
Napaatras si Michelle nang biglang may bumatok sa ulo niya.
“Aba! Bakit ka ba nambabatok?” reklamo niya habang hinahaplos ang ulo.
“Ang ingay mo kasi! Halos pati kapitbahay natin mabulabog sa lakas ng boses mo,” sagot ni Yannie.
“Ano’ng gusto niyo, pabulong ako? Anong oras na, tapos tulog-mantika pa rin kayo!”
Napailing si Yannie.
“Eh ano ba ang gagawin natin ngayon? Wala na tayong school na papasukan, duh.”
“Obvious ba?” singit ni Kim. “Kailangan nating maghanap ng bagong school na tatanggap sa atin. Remember? Our old school kicked us out.”
“Exactly.”
“Sige, maingay ka pa riyan, Michelle, nang may lumipad na gamit dito,” sambit ni Alex na kararating lamang mula sa banyo. Bagong ligo ito at abala pang pinupunasan ang basa nitong buhok.
Nagkatinginan ang magkakaibigan.
Sa totoo lang, kung may isang bagay silang siguradong-sigurado, iyon ay ang pagiging confident nila sa sarili.
They were young, beautiful, spoiled, and—according to them—the sexiest and prettiest women in the whole world.
At least, iyon ang paniniwala nila.
Michelle Tan was probably the loudest among them.
At para sa sarili niya, siya rin ang pinakamaganda.
Well, at least in her own world.
“Ge, guys. Ligo na muna ako, ha,” paalam ni Yannie bago tuluyang pumasok sa banyo.
“Hay, dapat lang,” bulong ni Kim.
Maya-maya, napatingin si Michelle sa kabilang bahagi ng kuwarto.
“Gisingin ko lang si Ghail.”
Napangisi si Kim.
Well, good luck.
Si Michelle lang talaga ang may lakas ng loob na gumising sa pinsan niyang parang halimaw kapag bagong gising.
By the way, Kimberly Valdez.
Kim for short.
At kung may isang bagay siyang ayaw sa umagang iyon, iyon ay ang katotohanang kailangan nilang maghanap agad ng bagong school.
