ΠΑ-ΤΕΡΑΣ

~1~

Η κατάσταση στο σπίτι ποτέ δεν ήταν τέλεια και δεν έλειπαν οι στιγμές έντασης και βίας από την ζωή μου. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή έβλεπα την μητέρα μου να κλαίει και δεν ήξερα τον λόγο. Συχνά την ρωτούσα μα ποτέ δεν έμαθα την αλήθεια. Μέχρι εκείνη την ημέρα. Που έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου και ήρθα αντιμέτωπη για πρώτη φορά με τον ακαρδο κόσμο. Ήταν ξημερώματα Σαββάτου και μικροί ψυθιροι ήταν η αφορμή για να χαλάσω τον ύπνο μου. Άλλαξα πλευρό χωρίς αποτέλεσμα καθώς αυτή την φορά οι ψυθιροι ακουγωνταν πιο έντονοι και έφταναν σε σημείο που οριακά οι συχνότητες αγγιζαν τις συνηθισμενες. Σήκωσα ελαφρώς το σώμα μου και περιεργαστηκα τον χώρο γύρω μου. Ήμουν στο παιδικό μου δωμάτιο. Παρατήρησα πόσο αρμονικά ήταν όλα τα αρκουδακια μου σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα έπιπλα. Άκουσα ξανά τις φωνές και αυτή την φορά πλησιάσα την πόρτα. Ακουμπήσα απαλα το αυτί μου στο κρύο ξύλο της πόρτας και ανατριχιασα στιγμιαία. Αφουγκραστηκα για λίγα δευτερόλεπτα. Ήταν ξεκάθαρα η φωνή της μητέρας μου και του πατέρα μου. Πιθανόν λογομαχουσαν σκέφτηκα και χασμουρηθηκα αλλά ένας ήχος αποσπάσε την προσοχή μου. Επαφή δέρμα με δέρμα. Χαστούκι. Στην σκεψη και μόνο η καρδιά μου σκιρτησε και είμαι σίγουρη πως αν κάποιος ήταν δίπλα μου θα άκουγε πόσο δυνατά χτυπουσε. Δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα κλάματα και δεν άργησα να καταλάβω πως ήταν η μητέρα μου. Γιατί αυτός ο άνθρωπος της φεροταν έτσι καθημερινά? Τι του είχε κάνει? Άλλο ένα χαστούκι ακούστηκε και έπειτα νεκρικη σιγή. Φόβος κυριάρχησε μέσα μου και έτρεξα με φόρα στο κρεβάτι κι έπειτα κάτω από τα σκεπασματα. Αυτός δεν ήταν ο πατέρας που ήξερα. Κάθε βράδυ άλλαζε...