ΠΑ-ΤΕΡΑΣ

~9~

Καθώς εσφυγγε το λαιμό μου όλο και πιο δυνατά έκανα μια διακριτική κίνηση και βρήκα την δύναμη μέσα μου να πιάσω εκείνο το μαχαίρι που βρισκόταν στην κάλτσα μου και με μιας του το καρφωσα στην πλάτη κάνοντας τον να με κοιτάξει.

"Τι κάνεις πριγκίπισσα?" Ρώτησε σαστισμενος και φώναξα

"ΑΥΤΉ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΉ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΗΡΕΣ" καρφωσα άλλη μια
"ΑΥΤΉ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΉΣΕΣ ΠΌΤΕ ΝΑ ΖΗΣΩ" ειπα με νευρο και τον κοίταξα μέσα στα μάτια
"ΑΥΤΉ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΤΟ ΝΉΜΑ ΤΗΣ ΖΩΉΣ ΜΟΥ" τον καρφωσα ξανά
"ΚΑΙ ΑΥΤΉ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΠΑΤΕΡΑ" είχε πέσει αναισθητος αλλά είχα θολωσει. Τον χτυπούσα ξανά και ξανά και ξανά.

12 φορες. Όσα και τα χρόνια που η μαμά με άφησε μαζί με αυτό το θηρίο. Αμέσως από την ντουλάπα ξεπροβαλε ο γιατρός.

Με τράβηξε γρήγορα από το αψυχο σώμα του και έπεσε αγκαλιά μαζί μου στο πάτωμα. Ήμουν κενή. Δεν ενιωθα. Τον σκοτωσα. Απαλλαχτηκα. Δεν το πίστευα.

"Ηρεμησε" άκουσα τον γιατρό να μου λέει και κούνησα το κεφάλι μου γρήγορα

"Πρέπει να το καλύψουμε " Είπα κενά δείχνοντας τον και σηκώθηκα γρήγορα για να τον μεταφέρω.

Σύντομα έσπευσε να με βοηθήσει και μαζί τυλιξαμε τη σωρό του στο σεντόνι και έπειτα την τοποθετησαμε στο αμάξι του. Οδήγησαμε μέχρι ένα απομερο στενό και βγήκαμε γρήγορα έξω. Έκοψα ένα κομμάτι από το σεντόνι και άνοιξα το ντεποζιτο της βενζίνης βαζοντας το μισό και πλέον μέσα, ακουμπήσα τον αναπτήρα στο πανί και είδα την φλόγα μου σχηματιστηκε αμέσως.

"Ελα" με τράβηξε ο Dr. Αγγελος και άρχισα να περπαταω εναντια στο φλεγομενο αμάξι. Σε απόσταση ασφαλείας πλέον. Γυρισα και κοίταξα.

Αντίο μπαμπά. Εύχομαι η ψυχή σου να ηρεμησε επιτέλους προκειμένου να ηρεμησει και η δική μου.

Γυρισα κι κοίταξα τον γιατρό.

"Σε ευχαριστώ" Είπα ειλικρινά και τον αγκάλιασα σφιχτά ενώ εκείνος ανταπεδωσε σχεδόν αμέσως.

" Θα έκανα τα πάντα για εσενα" είπε έντονα και τον κοίταξα στα μάτια.

Με φίλησε απαλα στα χείλη και αισθάνθηκα μαγεμενη.

"Παμε" ψυθιρισε και πλέον δεν αισθανομουν μόνη. Ήξερα πως ακόμα και χωρίς αυτον όλα τα πήγαιναν καλά. Γιατί έτσι πρέπει.

Φτάσαμε σπίτι και ήρθα αντιμετώπιση με την Στέλλα

"Καλησπερα" είπε αλλά γρήγορα σοβαρεψε μόλις είδε τα αίματα στα χέρια και τα ρούχα μου

Πήγα κοντά της και με παρακλητικο τόνο "Μην πεις τίποτα σε παρακαλώ"

"Δεν θα πω τίποτα ποτέ." Είπε σαν να κατάλαβε και πραγματικα δεν την ξαναείδα...