ΠΑ-ΤΕΡΑΣ

~5~

Είχαν περάσει αρκετές εβδομάδες από το τελευταίο περιστατικό και φαινόταν να καλυτερευει η κατάσταση σιγά σιγά. Αυτό όμως αλλαξε πολύ γρήγορα ένα βράδυ. Ήταν ένα από τα τελευταία βραδια που θυμάμαι μαζί του. Γύρισε στο σπίτι σε άσχημη κατάσταση ίσως χειρότερα από ποτέ. Είχα μόλις κατορθωσει να κλείσω τα μάτια μου όταν η πόρτα του δωματίου μου άνοιξε απότομα και τον ειδα ξανά. Τα μάτια του γουρλωμενα και πιο γυαλισμενα από ποτέ.
"Πριγκίπισσα" είπε με περίεργο τόνο και έμεινα να τον κοιτώ. Σε παρακαλώ σταμάτησε το.
"Θέλω να παίξουμε ένα παιχνιδι" είπε και κατάφερα να διακρίνω πίσω από την πλάτη του ένα κουζινομαχαιρο. Ήταν χειρότερα από κάθε άλλη φορά. Έκανε ένα βημα προς το μέρος μου και άρχισε να τραγουδάει ανατριχιαστικα. Πρέπει να ερχόταν το τέλος μου.
"Αμπεμπαμπλομ" τον άκουσα και για μια στιγμή ήλπιζα η καρδιά μου να σταματούσε να χτυπάει από μόνη της
"Του κηθε μπλομ" είπε και έδειξε τον εαυτό του με το μαχαίρι εμφανιζοντας το ξαφνικά. Άλλο ένα βήμα προς τα εμένα
"Αμπεμπαμπλομ του κηθε μπλομ" ξανακουστηκε μόνο που το μαχαίρι ήταν αυτη την φορα προς το μέρος μου. άλλο ένα βήμα
"Μπλιμ" έδειξε τον εαυτό του και κρύος ιδρώτας άρχιζε να με περιλουζει. Άλλο ένα βήμα. Ήταν σε απόσταση αναπνοής
"Μπλομ" τον ακούω και το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι το βλέμμα του να σκοτεινιαζει και ένα σατανικό χαμόγελο να σκιαγραφειται στα χείλη του. Μετά σκοτάδι.

Ήταν η ρουτίνα μας πια...