THE DEVIL INSIDE ME [ON GOING]

CHAPTER 23

This work of fiction are based on a Wide
imagination of the Author. The Characters and the Settings are just created by his creative imagination and none of this was existed in real life.

Some Typos and Grammatical errors ahead.

Please don't PLAGARIZED ! It is a serious crime!

----------------------------------------------------------------

(Third Person's POV)

Mag-isang binabaybay ni Audrey ang lugar ng dati nilang pinagtagpuan ni Hadeus.

Boong tapang niyang haharapin ang panganib ng mag-isa laban sa Demonyong sumira sa buhay niya at ng kanyang iningatang Pamilya.

Nanginginig itong nagmamaneho dahil sa nararamdaman nitong Galit.

Hindi niya mapigilang maisip lahat ng mga pangyayari.

Bigla na lamang akong napapreno ng malakas ng may biglang humarang sa akin sa daan.

Isang babae.

I know her. She's one of my Daughter Bestfriend.

Yes, It's Sofia.

Pero bakit siya nandito? Anong ginagawa niya sa daan na'to ng ganitong oras and why she's bloody?

Agad akong bumaba sa kotse upang isakay siya.

"Tita help me,Let's just Go back and take me to the nearest Hospital!"

saad nito.

Hawak nito ang mga sariwa niyang sugat sa katawan.

Bakas sa kanya ang panghihina.

Wala akong magawa kundi itakbo siya sa hospital.

Mabuti nalang at ako ang na harang niya sa daan na iyon.

What if iba? What if hindi siya parahan?

I called Lorenzo para masahan ako sa Hospital.

Sa isang iglap biglang nagbago ang ihip ng hangin.

Hindi ko natuloy ang pinaplano kong pakikipagkita kay Hadeus upang mapaslang na ito ng tuluyan.

Inabutan ako ni Lorenzo sa waiting area na nakaupo at balisa.

"What happened?"

Usisa niya pagkakita sa akin.

"I saw one of my Levi's Bestfriend on a road. She's wounded.

saad ko naman.

Hindi siya nag-alala sa bata. Sa akin niya ibinaling ang mga tanong.

"Saan ka ba kasi pupunta?"

"Bakit hindi ka nagpaalam sakin?"

"Im worried about you!"

"You just used my car without my permission Audrey."

Sunod-sunod nitong pagbibigtiw ng mga tanong.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko basta nagkusa na lamang umimik ang bibig ko.

"I'm sorry!"

Maluha-luha kong sambit.

Agad naman niya akong niyakap ng mahigpit.

Naramdaman ko na lamang na labis ang pag-aalala niya sa akin dahil sa pagkakahigpit ng yakap nito na halos hindi ako makahinga.