YOURS (Completed)

Chapter: Seven

မနက် နှစ်နာရီအထိ ကျွန်မ အိမ်တစ်ခန်းလုံးထဲ မီးတွေ ထိန်ထိန် လင်းတုန်း။

သူဟာ မျက်စိရှေ့တွင် တည်ရှိမနေတော့သော်လည်း ဒီအိမ်၏ တစ်နေရာတွင် သေချာပေါက် ရှိနေသေးသည် ဟူသည့် အသိကြောင့် ကျွန်မမှာ အိပ်လို့ မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်မည်။

သူ နည်းနည်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ခံစားရ သက်သာသွားအောင် ကျွန်မ မလုပ်ပေးလိုက်နိုင်။ ကျွန်မလို သာမာန်ထက် မပိုသော လူသားတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်တော့မှ အဲ့လို လုပ်မပေးနိုင်မှာလည်း သေချာ၏။

ဆိုဖာတန်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ငူငိုင်စွာ ထိုင်နေရင်းကမှ ဧည့်သည်အိပ်ခန်းအဝသို့ ရောက်လာပြီး တံခါးခေါက်ရကောင်းနိုးနိုးဖြင့် စုံရပ်နေမိသည်​။ လက်ဆစ်များကို ပူးကပ်စုစည်းရင်း မြှောက်တင်လိုက်သည်​။ သို့သော် တံခါးဆီကနေ ဘာအော်သံမှ ထွက်မလာသေးခင် တစ်ဖက်အခြမ်းသို့ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

အဲ့လို ဒွိဟဖြစ်နေတာ တစ်ညလုံးလိုလို။

မနက်ရှစ်နာရီ ထိုးတဲ့အခါမှာတော့ လုပ်သင့်တာ မလုပ်သင့်တာတွေ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ၊ တစ်ညလုံး သူ အသံတိတ် ခိုအောင်းနေသည့် ထိုအခန်း၏ တံခါးကို ကျွန်မ တွန်းဖွင့်ဝင်သွားမိသည်။

ဝင်ဝင်ချင်း ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးက ကြိုဆိုနေလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်လေးတောင် မတွေးသွားခဲ့မိ၍ ရုတ်တရက် မျက်ဝန်းတွေထဲ ကျူးကျော်လာသော ထို ပုံရိပ်ကြောင့် ထူပူစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်မိ။

"နင် ဘာလုပ်...နေတာလဲ... အဝတ်အစားတွေ... ဘယ်..ရောက်..."

ဘယ်အရာကမှ မနှောင့်ယှက် မဖျက်ဆီးလိုက်ဘဲ ကျွန်မအသံတွေက အဆုံးသတ်အထိ မရောက်ဖြစ်လိုက်။
ကျွန်မရဲ့ မြင်ကွင်းနှင့် ကျောပေးထိုင်နေသည့် သူဟာ အချိန်တစ်ခဏအထိ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်မလာ။
ဒူးနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တစ်ဖက်တစ်ချက်ပေါ် ကပ်ထောင်ထားပြီး ထို ဒူးနှစ်ဖက်ကို လက်မောင်းတွေဖြင့် ထွေးပိုက်ရင်း သူဟာ ငြိမ်နေလျက် ရှိသည်။
ဘာအဝတ်မှ ကပ်ကျန်မနေတော့သော ကျောပြင်ရယ်၊ ဘာအဝတ်နှင့်မှ ချုပ်နှောင်မထားတော့သော အဲ့ဒီ ခါးအောက်ပိုင်း တစ်လက်မလောက်အထိ မြင်နေရခြင်းသည် ကျွန်မရဲ့ ပါးတွေကို တစ်စက္ကန့်ခြားတစ်ခါ ပို ပူကျစ်လာနေစေတာလည်း အမှန်။