BENİMLE YAN

"kızın mı?"

Küçükken herşey daha kolay değil mi?Evet kolaydı. Şimdi ben kendi kızımdan,aşkımdan ve en önemlisi kendimden kaçıyordum. Aslında kızımdan değil onu yıllar sonra o şekilde görmekten korkuyordum. Ya yine giderse benden.

Herzaman kaçmak daha kolay olmuştur. İstemediğimi şeyler olunca hep kaçarım ben ki daha kolay olsun. Ama bu kaçmak hayatımı kolaylaştırmıyordu, daha da zorlaşmıştı hayayım. En önemlisi kafanı yaslıyabileceğin bir omuz olması çok önemliydi.yoktu benim hayatımda öyle biri. Şimdi cenk dediğinizi duyar gibiyim. Ama kendinizi benim yerime koyun. Sadece 1 dakika lütfen.güvenir misiniz tüm bu olanlardan sonra ona,aşkına. Yabancı gelmez mi artık kendisi,sözleri ve düşünceleri. Aşk gözünüzü kör etmişken çok kolaydı değil mi? Sevmenin en kolay olduğu zaman aşktan gözünün kör olduğu zamandı. Peki ya artık görebiliyorsan, herşeyi görmüşsen hayal kırıklığına uğramaz mısın?

Hep hayal kurar insan. Şimdi itiraz etmeyin sizde kurdunuz sevdiğiniz kişiyle kendinizi düşündünüz hep. Başkasıyla düşünemediniz kendinizi siz onunla hayal kurarken o sizin kurduğunuz hayalleri başkasıyla yaşadı. İçiniz yanmaz mı gözlerinizin önünde kurduğunuz düşleri görmek. Kıskanmaz mısınız? Peki ağlayamasız. Hiçbir yerde herkes yabancıysa size anlamalarından korksanız. Gözlerinin içine baksanız birşey arasanız, en ufak bir duygu kırıntısı bulamasanız.

Aşktan kaçamazsınız, ben aşktan kaçmıyordum ki! Kendi aşkımdan kaçıyordum.

"Ceren!" arkamdan gelen tanıdık sesle arkamı döndüm.

"Cenk.."

"Nereye gittiğini sanıyorsun.kaçamazsın!bende senine aynı şeyleri hissediyorum tamam mı? Benim de kızım o."

"Ne zamandan beri hissediyosun benimle aynı şeyleri? Sana söylediğinden beri mi?" alaycı bir gülümsemeyle ona döndüm.

"Cenk ben 3 yıldır yaşıyorum bunları.şimdi üzgün baba numaraları yapma bana"

"Öyle mi? İyi nereye gidersen git! Umrunda değilsin siktir git!" yerimde donakaldım. Bunu beklemiyordum. Ona yaklaşyığımda alkol kokusu aldım. Dudaklarını sertçe öpüp ayrıldım.

Birşey demeden havaalanına geri girdim. Aslında tokyoya gidecektim orda arkadaşım var ama şu anda vazgeçtim İstanbul gidiyorum!

Cenkten;                                 saat 3

"Hahahaha sonra ne dedim biliyor musun?"

"Ne dedin kanka?" dedi furkan

"Siktir git nereye gidersen dedim" büyük bir kahkaha patlattım furkan bana boş boş bakıyordu. İçkiyi biraz fazla kaçırmış olabilirim. Tamam baya kaçırdım..

"Ben sana kahve içiriyim de yediğin bokları anla" furkan mutfağa giderken bende hala gülüyordum

"Ne yaptım ki ben? Kötü birşey yapmadım. Yalnız furki o anki yüz ifadesini görmeliydin."

"Hıhı" furkan elindeki kahveyi elime verdi.
Bende kahveyi içmeye başladım.

"Kız yokmu ya kız çağır furkiiğ"

"Allahım sabır ver"

"Üff çok sıkıcısın sende."

"Kimi çağırıyım?"

"Cemreyi çağır o çoooooook güzel."

"Hıhı çağırırım ben cemreyi sen uyu o gelecek ben seni uyandırırım."

"Söz mü?"

"Hı hı söz"

Güneş ışıklarıyla gözlerimi açtım. Yanımda ceren yoktu ve ben nerdeyim!! Furkinin evi burası.içeri furkan girdi ve yanıma geldi.