Chapter 11

5 0 0
                                        

Hinehele ko si Aurora habang nagpapatugtog ng mga Lullaby. Nang biglang bumaba si Jungkook mula sa itaas at halatang kagigising lang nito. He must be hungry.

Nilagay ko naman sa sofa bed si Aurora at pinalibutan ng mga unan para in case na gumalaw siya ay hindi siya mahulog.

I immediately went to the kitchen to make some pancake for his breakfast. And when i saw him his leaning to the sofa bed so he can fully see aurora sleeping. He used his arm as pillow. Hinayaan ko nalang siya at ipinagpatuloy ang pag-gawa ng pancake.

Minutes passed i finally done cooking pancake and put it in a tray that color yellow with a floral design. Nilagyan ko pa ito ng isang basong banana milk so he can fully enjoying his breakfast for this morning.

"Eat your breakfast first before carrying the baby" I said at kinuha si Baby aurora papaliguan ko sana siya nang kinuha siya ni Jungkook sa akin at pinaupo ako saka nilagay sa mga bisig ko ang bata. I'm confused. Tiningnan ko ang mga mata niya na para na nagtatanong kung bakit niya ginawa yun pero ngumiti lang siya nang napakatamis at hinalikan ang nuo ko. Ano plano niyang gawin? May balak ba siya?

I waited for him for almost an hour but still there's no Jungkook. Nag-aalala na ako pero hanggang ngayon ay wala parin siya.

Napaliguan at nakakain na kami ng Lunch ay wala parin siya. Nag-aalala na ako kung baka anong mangyari sa kaniya. Wag naman. So i planned to call him pero nang akmang kukunin ko na ang cellphone sa mesa nang biglang bumukas ung pinto.

"Buti naman nakauwi kana! Saan kaba galing ha? Pinag-alala mo ako!"

"I'm sorry. Nag-kaaberya kasi kanina kaya natagalan ako. And I'm finding where's the location is."

Napansin ko din na basa siya. Hindi naman umulan kanina. There's something bothering me. Hindi ko alam kung ano iyon.

"Are you okay?" I asked. napansin ko kasing algaga siya.

"Yeah I am"

"Are you sure, Mr?" Tanong ko na mas lalo siyang naaligaga. Somethings wrong right now.

He must be tired. Sabi ng utak ko at agad akong kumilos papuntang kusina.

"Did you eat?"Tanong ko at he immediately shook his head as answer. Agad akong kumuha ng pagkain at natira pa ng kaunti.

"Here. You must be tired. you need to eat so you can gain an energy" I said politely. He's my neighbor here. And he's cleaning the swimming pool outside. Parang isang village kasi to nakapalibot ang mga bahay sa swimming pool. Maliban nalang sa harapan namin. It's like the end of the village yet we still have the swimming here instead of a wide highway.

"I saw jungkook earlier. Buying somethings. He even ask me for it. And he ask me for favor. But instead of doing that i accidentally fell from the pool. I thought he was here already so i ran immediately here to say sorry i think i didn't make his favor perfectly as like what he asked for."

"Really? I see but he's still not here. I don't where he is. But i know he will go home later."

Ngayon ko na napansin kung bakit siya aligaga. He's hiding a secret. A favor from Jungkook to be exact. He must be worried if he do his works badly and not making it perfectly.

Now the question is where's in hell jungkook is? He's been outside for an hour now.

The door moved. Bumukas iyon at iniluwa si Jungkook. He's like hiding something from his back. At nagpanggap ako na hindi ko iyon na kita.

"Mr. did i did it right?" Tanong ng kapit bahay namin na may puno ng pag-aalala at pagkatakot na baka mali ang kanyang ginawa. I still remain silent when Jungkook nod his head and after that the man walk to Jungkook. And Jungkook immediately thanks him for what he'd done.

"Nandun na sa tapat ng bahay mo ang sinabi mong dapat kong bilhin para sa iyo. Nabili ko lahat ng ipinasasabay mo sa akin." And i didn't mention earlier. He is a Filipino that lives here because of his kids. At kaedaran lang siya ni Jungkook.

"Oh really? Thank you so much. I can't really do it. Since my wife is nearly in her labor. So i really need to guide and secure her here."

"It's okay i understand. And thank you again."

Agad naman umalis ang lalaki at si Jungkook naman ay naglakad papunta kay aurora para halikan sa nuo bago lumapit sa akin. He gave me a flowers. A plastic roses.

Agad ko naman ikinunot ang nuo ko.

"Anong palabas to? I mean it's not our anniversary yet and there's no one who's birthday to celebrate with."

Mas lalo akong naguluhan nang mas lumaki ang ngiti sa kaniyang mga labi. Likes he's planning something and I really don't know what is it. He must be planning something.

"Nothing i just want to gave you some roses. Because i have experienced the most beautiful morning I've ever had."

Sabi niya at at halos ma-pudpod ang mukha ko kakahalik niya. He showered me a lot of kisses. From forehead to checks and slowly moving down to my neck.

Halos maubos na ang mukha ko sa ginagawa niya pero ngiti lang ang ibinibigay ko sakanya. He's weird.

Hindi naman siya lasing or ano. Wala naman akong naamoy na kung ano mula sa kaniya maging sa katawan niya.

"I just want to celebrate my everything. I just realized that I'm so lucky to have you in my life."

Sa sinabi niyang iyon naging emosyonal ako dahil na rin siguro sa hormones ng pagiging buntis. Mas lalo akong naging mas emosyonal sa sinabi ko.

"I will stay besides you even if it's hard for me to stay."

Agad siyang umiling sa sinabi ko.

"No. I won't let you go. I will make you stay. I promise" He sounds like desperate. Me either i want to stay a little bit longer. But i know i can't. My heart and body can't.

"Nasa iyo na ang lahat ano pa ba ang kailangan mong makuha?"

Hindi ko namalayan na unti unti na palang nalalaglag ang mga luha mula sa mga mata ko. Hindi ko man lang naisip kung anong mangyayari sa kaniya kapag duamting ang panahon na mawala ako sa tabi niya. What i've done is to much selfishness. Masyado akong makasarili na makasama siya. Kahit na alam kong darating ang panahon na maiiwan ko siya nang mag-isa. Pero kampante na ako dahil may anghel na maiiwan sa tabi niya.

"ang mga ngiti mo" He said. And smiled on me widely. He's look like he's proud of it. Seeing me smiling because of him. Masaya ako sa sobrang saya ko ay niyakap ko siya nang mahigpit. I don't want to ruin this moment but my eyers and tears betrayed me.

"Don't cry. Papangit ka niyan sige ka." Natawa naman ako sa sinabi niya. He never let me to be sad. He always do anything to make smile and happy everyday and im so lucky to have him.

"Here" He gave me the roses. It has 14 roses to be exact. Ito yung plastic na rosas na binili niya.

"I will love you until the last roses die"

"But it's plastic. It will never die"

"Exactly. My love for you too will never die."

And after he said that. He kissed me passionately and it's just not a kiss but a kiss with full of love and being contented. Pinaramdam niya sa akin kung ano ang pakiramdam ng isang taong mabuhay ng normal sa kabila ng karamdaman ng puso ko.

Hindi niya hinayaan na mawala ako sa tabi niya. He always makes me secured when ever he hugs me.

Hindi niya ako hinayaan na masaktan. Sa loob ng ilang taong pagsasama ay hindi niya pinaramdam sa akin ang anumang uri ng sakit. He always make me feels like I'm he's treasure that need to be taken with care. And i know i do the same too.

Sa lahat ng naranasan ko at nangyari sa buhay ko masasabi kong kapag mauulit muli ang ganitong situwasyon ay uulitin ko ito ulit kahit na may mga panahon na nahihirapan kami ay hindi namin hinahayaan na masaktan ang bawat isa. Naging sandalan namin ang isa't isa. Nakasama sa hirap at ginhawa. At nangangako akong gagawin ko pa rin iyon hanggang sa dulo ng buhay ko.

EuphoriaTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon