Sylvian High: School for Underground Society

Chapter 17

Chapter 17: At the Port

It's been three days since I went to meet Shaun's parents. And among those days ay di man lang ako pinansin ni Shaun. He didn't even made me do things for him as what a PA should be. It looks like the pretend girlfriend thingy are just for nothing!

Well, as if I like to be one. Duh. How dare him.

Alas otso na ng gabi ng biglang nag text si Dad sa akin. Kaagad ko naman itong binuksan.

From: Dad

I already prepared your car.

Pagkabasa non ay kaagad na akong tumayo upang maghanda. Oh right, my dad gave me a extra mission today. He always gave me extra missions between my main mission kaya sanay na ako. Ewan ko ba kay Dad at parang gusto pa ata akong pahirapan. But unfortunately, he's always wrong.

Nasa gymnasium si Yugen at nakikinood ng labanan ngayon. Although, I said that I'll be attending but I have some errands tonight so maybe bukas nalang.

Kinuha ko ang isang kulay dark violet na cropped top jacket at isang black fitted jeans. Kinuha ko rin ang isang dark violet na cap na may logo na 'K' at ang signature black and white mask ko.

I wore it and looked myself in the mirror. This time, I'm not looking at Kira Montiverde or Keira Donquixote. Tonight, I will be K.

This is what I always wear if I'm on my missions. Eto din ang suot ko kapag may gatherings sa Underground Society. People will eventually recognize me. This is my signature outfit.

With the cropped top jacket ay nakikita ang tiyan ko which is may dahilan. It is to show them my 'K' tattoo. At kasama na don ang black and white mask ko. Sa left side ay white at sa right side naman ay black. Sa kanang ibabang gilid naman ay may maliit na nakasulat. Isa itong Chinese character na ibig sabihin ay 'Keira'.

Sinuot ko na ang mask ko at walang ingay na lumabas ng dorm. Dahan dahan akong naglakad papuntang pader ng school. At mabilis na umakyat doon. Nang nasa taas na ako ay tahimik akong tumalon. If you're just a normal person, climbing the wall is impossible. If you're skilled enough then walang kahirap hirap mo itong maakyat.

Naglakad pa ako ng ilang metro sa kagubatan bago ako may nakitang isang kotse. There it is.

Kaagad akong sumakay at pinaharurot ang sasakyan sa lugar kung saan ko gaganapin ang ambush. Halos isang oras akong bumyahe ng makarating ako sa isang fish port. Alas nuwebe na ng gabi kaya wala nang tao. Maingat akong tumingin tingin muna sa paligid at tanging alon lamang ng mga dagat ang akin naririnig.

Sa kabilang bahagi ng port ay may natanaw akong maliit na building. Sarado ang malaking pinto pero makikita mong bukas ang ilaw dahil lumalabas ito sa nakabukas na mga bintana. That must be it.

Kaagad akong tumungo doon at lumapit sa nakasarang pinto. Inilapit ko ang tenga ko upang marinig ang usapan ng mga tao doon. Kaagad ko namang kinuha ang dalawang baril na dala ko at umayos nang tayo.

Mga ilang segundo lamang akong nakinig at nang makumpirma na ang pakay ay kaagad kong sinipa ang pinto at walang pasintabing pinagbabaril ang lahat ng tao nakikita ko.

Some was unlucky enough to dodge my bullets but some are fast. Kaagad nilang binunot ang kani kanilang mga baril at pinaputok ito sa akin. Tumakbo ako sa gilid at nagtago sa mga malalaking containers. Muli ko silang pinagbabaril.

Marami na akong nakitang mga nakahandusay pero di sila tumigil at pinaputukan muli ako. Tumayo ako at lumipat pa sa mas malapit na container at muli silang pinagbabaril.

Napuno ng barilan ang buong building hanggang sa naubusan ako ng bala. Tumingin ako sa isang nakahandusay na lalaki at kaagad na kinuha ang baril na hawak nito. I grabbed him and made him my shield. Habang hawak hawak siya at ginawang shield ay muli kong pinagbabaril sila.