“ nak pergi mana ? ” Tegur Puan Song yang sedang duduk menonton televisyen di ruangtamu . Pelik melihat anak bongsunya itu membawa beg pakaian . Nak lari dari rumah ke ? “ jihyo ada perkhemahan tiga hari ” jawab Jihyo dan melangkah ke pintu .
“ bwo ? Wae kamu tak bagitahu eomma ? Pergi macam tu je tanpa minta keizinan daripada eomma ? ” protes Puan Song kerana Jihyo tidak memberitahunya. “ jihyo dah minta izin , appa . Lagipula , elok kalau Jihyo pergi . Sekurangnya tiga hari eomma tak perlu tengok muka buruk anak eomma ni ”ujar Jihyo dan terus melangkah pergi .
“ aish--- yah ! Jihyo . Eomma panggil kamu ni ! ”pekik Puan Song . Tapi tidak dihiraukan oleh Jihyo .
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
“ selesai pasang khemah semua berkumpul . Kita akan makan malam ”ujar seorang guru lelaki menggunakan pembesar suara .
Semua khemah sudah pun dipasang oleh para pelajar tepat pukul 8:00 . Kesemua mereka akan menikmati makan malam yang telah disediakan oleh beberapa orang guru perempuan dibantu beberapa orang pelajar .
“ jihyo ”
Jihyo yang sedang termenung diatas batang pokok tumbang pandang rakan sekelasnya iaitu Haera . Mereka tidak pernah bertegur sapa sebelum ini . Haera mengukir senyum dan duduk disebelah Jihyo . Jihyo diam sahaja dan cuba menutup tanda lahirnya dengan rambut .
“ awak satu khemah dengan siapa ? ” tanya Haera . Jihyo pandang Haera . “ tak tahu ” sedih sahaja nada suara Jihyo . Pasti tidak ada yang mahu satu khemah dengannya .
“ kajja ! awak boleh satu khemah dengan saya ” ajakkan Haera membuatkan Jihyo terkejut tidak percaya . Pertama kali rakan sekelas baik padanya . “ kajja ” Haera bangun dan sambil menarik Jihyo bangun bersama . Raut wajah Jihyo jelas kebingungan .
Masuk kedalam khemah , Haera mengambil beg pakaiannya dan diletakkan ditepi memberikan ruang kepada Jihyo . “ ini tempat awak tidur . Dan ini tempat saya . Jangan malu-malu ”ujar Haera . Perlahan-lahan Jihyo melabuhkan duduk . “ wae awak ajak saya ? ”tanya Jihyo .
“ wae , tak boleh ke ? Kitakan kawan ”
Ayat kawan benar-benar menyentuh hati Jihyo . Tidak pernah sesiapa mengatakan sebegini kepadanya . Tiada sesiapa mahu berkawan dengannya sebelum ini . Ini kali pertama dalam hidupnya yang sudi mengakuinya kawan . Situasi ini benar-benar membuatkan Jihyo terharu .
“ nae , kawan ” Jihyo turut menyebut perkataan bermakna itu . Senyuman kecil terukir dibibirnya .
“ para pelajar makan malam telah disediakan ”
“ jom ! ” ujar Haera ceria kepada Jihyo . Jihyo angguk . Turut ceria . Keduanya keluar dari khemah . Bersamaan dengan itu ada empat pasang mata memandang kearah Jihyo .
