The Heartless Obsession

Chapter 30

RIXEN GUTIEREZ

"I'm sor-ry." Iyon ang naging sagot ko matapos kaming makapasok sa dating kwarto nya.

He laugh sarcastically and stared me darkly. I immediately avoid his stare. Naglakad sya pa lapit sa akin kaya umatras ako pero napatigil ako sa pag atras dahil pader na ang nasa likod ko.

Halos kapusin ako ng hininga ng ikulong nya ako, pinaglapat nya ang dalawang kamay nya sa magka bilang gilid ko para wala akong mulusutan sa pagtakas palayo sa kanya.

"How could you hide my son without telling it to me ha?" Galit na sabi nya.

"I didn't know that we have son. Nalaman ko nalang ng bumalik ang ala ala ko noong nahulog ako sa hagdan at dinala moko sa hospital." Sabi ko.

Ayaw ko ng magsinungaling pa and I know na alam nya kung kailan ako nagsasabi ng totoo kaya mas maganda ng maging honest ako ngayon sa kanya.

"From now on, there's no secret from the both of us anymore. I promise." Sabi ko habang hindi nakatingin sa kanya.

"You look at me when you're talking!" Galit na sigaw nya. Napapikit ako sa takot at madali syang tinitigan.

I'm fucking scared right now!

"That was Month ago! Bakit hindi mo agad sinabi sa akin na ikaw ang totoong Rixen ha?!" Galit na sabi nya.

Hindi ko mapigilan na matawa ng sarcastic sa kanya at naluluha akong napa angat ng tingin sa kanya.

"Anong karapatan mong malaman na ako ang totoong Rixen ha? You let an Intruder live in our dream house!" Sigaw ko habang duro duro ang dibdib nya.

"You- even M-arry her." Nanginginig na sabi ko. Pumatak na ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

"Yes maybe I did! I thought you were her at hindi dahil sa naloko nya ako ay lolokohin mo din ako! Ginago moko! Pinagkait mo sa akin ang anak ko." Galit na sabi nya sa akin.

"Pa-paano mokong hindi nakilala?" Naiiyak na sabi ko.

"Kung pinagkait ko ang anak ko sayo edi sana wala ako ngayon sa harapan mo kaya wala kang karapatan sumbatan ako." Galit na sabi ko.

"Nasaan ka ba noong panahon na pinagbu buntis ko sya? Nasaan ka ng halos isang araw akong nagle labor sa kanya habang tinitiis ang sakit? Nasaan ka ba ng pinag hiwalay kami?" Umiiyak na sabi ko habang galit na galit na sinusumbatan sya.

"Nasaan ka ba ha?!" Malakas na sigaw ko na ikina pikit nya.

"I'm sorry, I was not there." Sabi nya, bakas ang sakit sa tono ng salita nya.

Wala ni isang nagsalita sa amin sa ilang minutong nakalipas, napa angat ako ng tingin sa kanya ng sa wakas ay nagsalita ulit sya.

"Natakot ako sa aksidente na nangyari sa atin 3 years ago. Hindi ko alam na hindi na pala ikaw ang babaeng nakasama ko after ng Aksidente. Naloko din ako." Sabi pa nya.

"I thought we lost our baby kasi nakunan sya, do you know what I feels that time ha? Akala ko anak natin ang namatay ng araw na iyon. Bago tayo ma aksidente, malinaw kong narinig ang sinabi mo." Umiiyak na sabi nya. Parang pinipiga ang puso ko habang nakatingin sa kanya.

"Before we got hit, It was the memorable feelings that I've never felt before, sa isang segundo, na imagine ko ang isang batang tumatawag ng daddy sa akin." Patuloy sya sa pagsa salita kahit patuloy ang pagpatak ng luha sa pisngi nya.

I cupped his both cheeks, he looked at me with his eyes that is full of tears, I gently wipes his tears away from his face. His eyes and nose were red because of crying.

"I marry her because I thought it was you, nagtaka ako after the accident. My heart doesn't crazily beat again. Dati ay makita lang kita ay nagwawala na ang puso ko, kaya pala may nagbago kasi hindi ikaw ang babaeng nakasama ko sa loob ng tatlong taon." Sabi nya. Binitawan ko ang mukha nya ng maalis ko ang mga luha nya.

Dahil nanghihina ang mga tuhod ko ay napa upo ako sa sahig na ikina gulat nya at inalalayaan ako pa upo ng maayos.

"She's pregnant." Iyon ang nasabi ko sa kanya. Tumitig naman sya sa akin.

"It's not mine." Seryosong sabi nya.

"Liar!" Sabi ko at hinampas ko sya sa dibdib. "How could you get excited if it's not yours? Magkaka anak na kayo that's why wala na akong planong ipakilala sayo si Rizen! We are just going to ruin your almost called family!" Galit na sabi ko. Dumilim ang mukha nya sa akin.

"You can't do that! Rizen is my son!" Galit na sabi nya.

"And so?! Magkaka anak kana din naman e. Para saan pa?!" Sabi ko.

"I told you hindi ko iyon anak. Kaya kong tanggapin ang bata kahit hindi sa akin, cause I really want a child. Uhaw ako sa pagiging ama." Naka yukong sabi nya. Kinagat ko ang labi ko para hindi mapa hagulgol din.

"That's crazy." Iyon lang ang nasabi ko.

"It is, pero gusto ko na talagang magka anak." Sabi pa nya.

"You already have." Bulong ko at nag iwas ng tingin sa kanya.

"Of course I have Rizen, kahit saan mo sya dalhin mamumukhaan sya bilang Raval, he's just like me. My carbon copy." Sabi nya na ikina nguso ko.

"Nakuha nya lahat sayo, sa akin wala." Malungkot na sabi ko na ikina halakhak nya.

"We can make a new one if you want. A version of you." Sabi nya na ikina taas ng balahibo ko.

"What the hell! Tumigil ka. I still want to spent more time to Rizen. I'm not yet ready to have another baby." Bulong ko.

Nakaramdam ako ng hiya ng mahuli ko syang naka ngisi habang naka tingin sa akin, napapikit ako ng humalakhak sya. Parang sinabi ko na hindi pa ako ready na magka anak kami ulit. Nakakahiya!

"You didn't change." Sabi nya.

"You change a lot." Bulong ko naman.

"Maybe I did but there's one thing that didn't change." Sabi nya na ikina kunot ng noo ko.

"I still love you Rixen Gutierez." He said in husky tone.

I freeze in shock, he close the space between us in a swift move, he kissed my lips while my eyes were still rolling down my cheeks. Kalaunan naman ay napapikit ako at dinama ang halik nya. I encircled my arms around his neck and defend the kiss.

Me too Jash, I still love you.