Select among the Choices

Chapter 7

Chapter 7


Hindi na ako umasa pa.Sana hindi na ‘to issue sa school namin.Kaya naman ng makita ko si Claude,na pababa sa sasakyan niya ay lumayo na ako.Hiyawan ang aking naririnig.Tiningnan niya ako at umiwas ako ng tingin sa kanya at nagpatuloy sa paglalakad.Mas mabuti na ‘to para madali akong maka-move on.Kaya nagtungo na ako sa room ko at ginawa ko na lang ang dapat gawin.Malapit na akong gra-graduate.Discuss lang naman ang teacher namin at buti naka-aral ako sa mga paksa niya.


Lunch break na at hindi na ako aasa na sasabay pa sila.Masaya na sila na wala ako.Kaya,kaya na nila ‘yon.Hindi ako pinsan,after all.Kailangan ko nang pakawalan ang mga bagay na nakakasakit sa akin dahil kung hindi ay mas lalo lang akong masasaktan kung gano’n.Pumila ako at nag-order ng lunch.Okay na sa akin ‘to.Kaya pumili na ako ng table sa dulo ang napilian ko na kainan.Kaya nagtungo na sana ako ng umupo sina Claude roon.Hindi ako nagpakita sa kanila.Kaya naki-upo na lang ako sa ibang lamesa.Mabilis lang akong kumain at umalis na.Nakayuko ako habang naglalakad.Ayaw ko silang makita.


Nasa field ako ngayon.Wala lang gusto ko lang tumambay rito dahil feel na feel ko ang sariwang hangin dito,dahil open field ito.Tumingin ako sa langit.Naiiyak pa rin ako habang naalala ko ang lahat ng nangyari sa akin.Nagpakatanga ako sa taong manloloko.May munting luha ang lumabas sa sarili kong mata.Pinahid ko ito at tumayo na.May pamilyar na mata ang bumungad sa akin.Tipid na ngiti lang ang ginawa ko sa kanya at umalis na.


Kailangan ko ng ganito.Ayaw ko na siyang makita pa,sana,pero mapagbiro ang tadhana.Gumagawa ako ng paraan para hindi na kami magkita pa.Dumaan ako sa ibang  exit.Kahit malayo ito sa bahay namin ay  ginagawa ko.

Uwian na at kailangan ko nang umalis.Nahagip ng  mata ang dalawang taong nakatingin sa isa’t isa habang nasa malayo.Nandito lang ako at nakatingin lang sa kanila na malayo ang agwat.Ngumuti lang si  Claude kay Hanzel.Lihim akong nasasaktan.


“You’re finally home,Claude,”bulong ko sa sarili.


Nakita mo na ang taong mahal mo ng totoo at hindi awa ang nararamdaman mo.Hindi ko kailangan magpanggap sa lahat ng ginagawa mo.Namumuo na naman ang luha sa mata ko.Lintek na puso,palagi na lang nasasaktan.As much as possible,ayaw ko na masasaktan pa ako.
Soon,makaka-move on din ako sa’yo,Claude.

Humakbang na ako palayo sa school.


Raket time na at bago ako pumunta roon ay napadaan ako sa streetfood na kinainan namin ni Claude.Bumalik lahat ng alaala namin.Ang saya namin no’n.Sana totoo n alang lahat ng pinakita niya sa akin noon at walang halong papanggap pero hindi na mababalik ang lahat.Hindi ko na alam ang gagawin ko ngayon.Kung dapat bang mag-move on na lang o ipagpatuloy ang nararamdaman pero ang rupok ko noon.Kaya naman ay pumasok ako sa kalsada na ‘yon at kumain ng isaw with Rice,Halo-Halo at Buko juice.


“Ito po bayad,Manang."Abot ko ng bayad at umalis na roon.

Huli na ang lahat wala na si Claude.Huli na dahil ngayon ko pa lang nalaman ang totoo.


Busy ako sa pagtra-trabaho.halos lahat pinasukan ko ngayong gabi.Para makakita at malibang ang sarili ko at hindi na maalala  pa ang sakit na binigay ni Claude sa akin.Ayaw ko na siyang maalala.Nagsisi ako na naging tanga ako.PInaniwala niya ako na mahal niya ako kahit hindi naman pala.Hindi ba siya nasasayang sa oras niya.Sana,hinabol niya na lang si Hanzel.Sana,sila na ngayon ngunit may iba naman pala ito.Option lang tayo.



“Satrina,ito pa oh.“Bigay ng tindera ng karenderya sa akin,naghuhugas ako at bilang waitress nila.

Hinatid ko naman ang pagkain na Caldereta and Rice sa lamesa na sinasabi ni Ma’am.


“Wala na po ba?”tanong ko habang na ca-calculator si Ma’am.Umiling siya.


“linisin mo ang ibang lamesa.’Yon na lang at makakauwi ka na,"sagot ng may-ari.

Kaya ginawa ko naman ang lahat ng pinapagawa nita at nawala nga sa isipan ko si Claude.Salamat naman kung gano’n.


“Ma’am,tapos na po.Uwi na po ako,"sabi ko at nagpaalam na.

Mabait naman sina ma’am kaso ang mahal ng tinda nila,kaya sa streetfood na lang ako kumakain masarap pa,mura pa.

Habang naglalakad ako patungo sa last raket ko ngayong araw at may natanaw ako sa park na maraming mga mag-jowa.Mapapa-sanaol ka na lang pero walang forever.Tsk!Ang bitter ko.Kami ni Claude ay hindi pwede sa isa’t isa.

Matapos ko na tong  maubos  sa pag tinda.Kinuha ko ang bayad ko kay manong,umuwi na at tinatahak na ang bahay namin.Pinipilit kong kalimutan si Claude pero hindi ko magawa.Ano’ng meron ka na wala sa iba?Sana,hindi na ako umasa noon at naniwala noon.Sana ‘di ako nasaktan ngayon,pero sana minahal niya ako noon pa ng totoo.Sana,happy ending na,pero wala,eh,tadhana siguro ko ito.Siguro sa ngayon mahalin ko muna ang sarili ko.Wala akong laban kay Hanzel dahil siya ang minahal nang totoo at ako awa lang.Kaya hindi kami pwede.Kami ay pinagtagpo at hindi tinadhana.Nararamdaman ko na naman ang luha na dumadaloy sa  pisngi.May hanggang  nga ang lahat at pati na kami ni Claude.Natapos nang siya at ako.Kahit wala naman kaming  gano’n para sa kanya.Ang bigat na ng nararamdaman ko.


Nasa harap na ako ng bahay namin at may pamilyar na tao ang nasa  gate.

“Mylne?”gulat ko sabi.”Ano’ng ginagawa mo rito?”Namumuhay ang galit sa aking puso."Mylne?"ako at dahan-dahan siyang tumingin sa mga mata ko.Dali-dali akong lumakad at humakbang sa gate.

"Satrina,listen,please,"pagmamakaawa ni Mylne at patuloy pa rin ako sa pagbukas ng gate na naka-lock na.

Gabi na kasi,ten o clock na at nakaipon naman ako ng three thousand ngayon.Iba rin ang epekto ng broken,ano?Ayaw kong makausap si Mylne dahil baka niloloko rin ako ngayon.Mahirap na at baka maloko na naman tayo.Ayaw ko nang masaktan pa.Minahal ko sila nang totoo pero ginago ako.Mga walang hiya!

"Ano’ng ginagawa mo rito,Mylne?"malamig ko na tanong habang abala sa pagbubukas ng gate.”Gabi na…bakit nandito ka pa?"

"Kasi hinihintay kita,Satrina.Look,hindi ko alam ang ginawa ni Claude sa’yo.Sana noon pa na binabalaan na sana kita,dahil bestfriend kita at masakit na makita kang nasasaktan dahil sa lintek kong pinsan,na niloko ka,”nanginginig na ang boses nito.

Kaya naman binalingan ko siya at ayon umiiyak na.Kaya naman ng mabuksan ko na ang gate at niyakap ko kaagad siya.Nakita ko naman ang sasakyan niya with driver niya pa.Sabado bukas at okay lang na ma-late siyang gising.

"Sorry,Satrina.Sana nalaman ko rin noon pa.Sana naligtas kita sa sakit na naramdaman mo ngayon."Hagulgol ni Mylne.Kaya mas hinigpitan ko pa ang yakap sa kanya.

Nasa sala kami ngayon at tulog na sina mama at papa.Nag-dinner naman ako sa streetfood,kaya okay lang.

"Upo ka,Mylne,"offer ko sa kanya at ngumiti.Nagulat ako ng bigla niya akong yakapin."Sorry Satrina,I'm so sorry.Ako na ang humihingi ng patawad sa ginawa ng pinsan ko sa’yo,"aniya habang nakatingin sa mata ko.

"Baka katulad ka rin nina Pheonix,Mylne.Ayaw ko nang manloloko sa buhay ko,"ako sabay kalas sa yakap na binigay niya sa akin.

"Wag kang mag-alala,Satrina kampi ako sa iyo.Kahit pinsan ko ‘yon kaya ko siyang hindi panigan dahil mali naman niya.”

"Bakit galit na galit ka kay Hanzel noon?"

"Kasi ginago niya ang pinsan ko,Satrina.Iba ka kay Hanzel,si Hanzel ang nang gago.Ikaw ang na gago ngayon at ang ayaw ko sa lahat ay may ginagago na tao.Katulad mo,naawa nga sa’yo pinsan ko pero the fact,na hindi pala totoo ‘yon.Galit na galit ako sa kanya.Noong time na umalis ka na sa aming harapan.Maniwala ka,Satrina.Wala akong kinalaman diyan.Marami tayo…pinaniwala ka na totoo ang lahat na ginagawa ni Claude.Hindi ko rin alam na kasabwat sila ni Phoenix.Kaya Satrina,sana tanggapin mo ako."Lumalabas na ang butil ng luha sa kanyang mata at niyakap ko siya.

Marupok ako.Oo nga at kilala ko si Mylne noon pa.Ayaw niya ng may ginagago.Galit na galit siya sa mga gano’n dahil naranasan niya raw ‘yan noon.Pinaniwala siya na mahal siya pero hindi pala.

"Akala ko,Mylne.Umasa ako sa mga mabulaklak niyang mga salita pero hindi pala ‘yon totoo.Hindi ko na ma-explain lahat ng nararamdaman ko.Basta,sakit at bigat ng puso ko ang nararamdaman ko,Mylne,"ako at hinigpitan niya ang yakap sa akin at kumalas.

Inayos niya ang gulo kong buhok at ang mukha ko na panay luha na.Basang-basa.

"Minsan,Satrina,matuto tayong sumuko kapag nasasaktan na tayo nang sobra.Minsan kasi ginagago na tayo kinikilig pa tayo ganyan ka tanga ang puso natin."

Tama nga naman siya at kailangan ko ng sumuko upang hindi na ako masaktan pa…pero paano?Hindi ko alam kung saan magsi-simula.Sana nga panaginip na lang ang lahat.Pwedeng mabalik sa nakaraan.Kung alam ko lang ganito ang mangyayari…sana na protektahan ko ang puso ko noon pa.

Naging gabing ‘yon comfort ako ni Mylne.Nag-advice siya sa akin na iwasan ko na si Claude at tutulungan niya ako mag-move on daw.Kaya naman magtitiwala na lang ako kay Mylne…kay Mylne na lang.

Gabi na siya nakauwi ka gabi.Kaya naman ay alam kong mamaya pa ‘yon babangon.Kaya nagluto na lang ako ng Sinigang na Baboy at sabay kami naglunch ng family ko.Naglinis ng bahay,nag-garden  at nagraket.Buong magdamag na.

Lumipas ang buwan.Isang buwan.Umiwas na ako kay Claude.Mas madalas na pag-iwas.Lahat ng tingin ko ay wala ng emosyon pa.Wala ng dating excitement pag nakikita ko siya.Hindi na bumibilis ang tibok ng puso ko.Sana tuluyan ng makalimitan ko siya at para maging masaya na ako nang tunay.Inaamin ko na minsan hinahanap ko ang amoy niya.Ang presensya niya,ang bonding moments namin,pero wala na,alaala na ang lahat at wala na tayong magagawa pa riyan.

Nakakainis yung feeling na nami-miss mo siya.Kaso wala kang magawa kasi hindi ko naman siya pag- aari.Hindi mo hawak ang puso niya.Hindi ko madektahan kung sino ang iibigin niya.Minsan may mga bagay na kailangan kalimutan nalang ng tuluyan para maging okay ang lahat.

Ang pag-ibig parang sipon lang ‘yan.Why do you keep pulling it back when it's better to let it go?Ang love ay parang bayad sa jeep,minsan ‘di nassusuklian at ‘yan ang nangyari sa akin.Hindi nasuklian.Poor me!’Yong madali namang iwasan ‘yong taong gusto ko,mahirap lang talagang iwasan ang nararamdam mo na pagmamahal at sakit na dulot nito.Ang tanga ko!Ang tanga-tanga ko.Dahil sa lahat ng tao at lalaki sa mundo,bakit si Claude pa ang minahal at pinili ng puso ko?

Dumating na ang araw na kung saan masasabi ko n  alang na.Sana hindi nalang kami nagkakilala ni Claude.Kung alam ko lang nasakit ang dulot niya.Sana hindi ko nalang siya minahal nang tunay.Sana wala ng nasaktan na Satrina at umiiyak habang naalala lahat ng sakit na binigay ng Claude na ‘yan.Para akong napkin iniwan na duguan.

Narito ako sa Internet café. Aircon dito at trip kong mag-Facebook.Sa trip ko.Nagsearch kasi ako kanina tungkol sa math namin.Kung paano gumawa ng scrapbook.Kasi naman ‘yon ang hiling ng sir namin.Bago matapos ang school year.Malapit na tatlong buwan na lang.Kaya naman ang sayang naman kung ‘di ko uubusin ang time ko,eh.Pinabayad ako ng pang-isang oras pero kalahati pa lang ang nagamit ko kaya Facebook.YouTube ang gawa ko.

Kaya naman ng matapos akong mag-internet ay umalis na ako.Lumabas na ako at nagulat ako ng may kotse na naka abang sa  harap ng internet na to.

“Mylne,ano’ng  ginagawa ni’yo rito?”Sinuri ko pa ang kabuuan niya.

“Malamang,sinusundo ka.Kung saan ka kasi pumupunta,"asik ng babaeng ‘to at hinila ako pasakay sa  kotse niya.“Sakay,kong ayaw mong mabalian ng buto,"utos ni Mylne at dahil nakakatakot ito ay sumakay naman ako kahit hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga ito.

“Teka!Saan ninyo ba ako dadalhin?”

Jusko!Saan ba ako dadalhin ng mga ‘to?Pero buti na lang sila ang nandiyan kaysa iba pa,’no.

“Basta,tumahimik ka na,Satrina."Tumahimik naman ako.

Ang init ng ulo ng isang ‘to.Parang may period.Humihingi ako ng tulong kay Fill pero ang isang to tinaas lang ang balikat.Nanlulumo naman ako habang sinandal ko na lang ang ulo ko dahil hindi ako masyadong nakatulog ka gabi,dahil iyak ako nang iyak.’Di dahil sa iniwan ako dahil nagpatanga ako.Pinaubaya ko ang puso ko.Sa katulad niya na manloloko.Pinaniwala niya ako.

“We’re here!”buhay na buhay na sabi ni Mylne sabay taas pa ng kamay.

Loko talaga.Ang hyper na ngayon.Kanina kulang na lang mag-apoy sa galit.Ewan ko ba,bakit nagawa pa akong hanapin ng isang ‘to?Kaya ko naman ang sarili ko.

“Aray naman,Fill!”aniya at sinamaan niya  ito ng tingin.Binatokan kasi siya.

“Wala,akala ko may langaw!”paliwang ni Fill habang pinipigilang matawa.

“Tsk!”At bumaba na si Mylne.Pikon.Napailing na lang ako.

“Nandito tayo,Satrina.Upang maka-move on ka.Ipakita mo sa kanya na ‘di siya kawalan.Wag mo siyang isipin pa.Hindi mo deserve ang pinsan ko,ang pagmamahal ng isang Satrina,“aniya sabay kindat pa ni Mylne.

Tumango naman ako.Tama siya hindi niya deserve ang puso ko at ang pagkatao ko.Hindi deserve ng mga manloloko ako.Makakahanap din siya ng katapat niya!

“Ano ba’ng hinihintay niyo?Let’s go!”pag-aanyaya ni Fill at umuna na.

Parang bata.Natawa na lang ako sa mag pinsan na ito,ang hyper.Kanina pinagtripan lang ako sasasakyan. Ramdam naman nila na umiiyak ako magdamag.

“First stop,kainan.Syempre gutom na tiyan ko.“’Yan naman talaga siya.Masanay na tayo.

Umiling-iling talaga ko.Hindi talaga mawawala sa lakwatsya naming ang takaw ng isang ‘to.

“Pst,nandiyan na naman ang katakawan ng babaeng ‘to,nabubuhay na naman,"ani ni Fill.Lumalayo na siya dahil baka mahampas pa siya.

“Hanap muna ako ng upuan,”paalam ko sa dalawa.Sinuri pa ako ni Mylne.

Mukhang bad mood na naman.Tumango naman siya.Habang lumilinya sila ni Fill ay humanap ako ng mauupuan namin dito sa Inasal.Favorite ko ang restaurant na ‘to.Nahagip ng mga mata ko ang nasa dulo at doon umupo.Hinanap naman ako nina Mylne.Gusto kong pagtripan ang dalawa kaso sumigaw na ito ay kumaway na ako.Mahirap na mag-iskandalo ang isang ‘to.

“Ikaw na babae talaga.Mahilig sa dulo kaya ikaw naiiwan sa dulo."Nagulat ako sa sinabi niya.Loko talaga.Siniko naman siya ni Fill si Mylne.Napa-peace sign naman siya.

“Opss!Sorry,”plastik na paumanhin niya at nagtawanan kami kasi naman naka-peace sign parang timang.Inirapan ko nalang siya.

Loko talaga.Lagot ‘to sa akin paghindi na ako broken.

Dumating na ang tatlong paa,ang lalaki.Nuot sarap.Para naman akong si Coco Martin,with coke.Palabok and Halo-Halo.Ang takaw talaga ng babaeng ‘to.Namalayan namin na hindi pa nabusog si Mylne.Napakamot naman si Fill.Alam niya kase na sa kanya  ito magpapalibre ang babaeng ‘to.Sinamaan niya ito ng tingin,palihim at baka mabatokan siya.

“Ice cream!”sigaw nito at parang nabuhayan ng makita ang Ice Cream station.

Jusko!May bata po kaming kasama.Best friend ko pa.

Umiling na lang kami at umorder ng tatlo si Fill.Mango flavor sa akin at Cookies and Cream sa kanilang dalawa.Kunot-noo si Fill habang nakabaling sa wallet.Ang kuripot naman ng isang ‘to.Binatokan siya ni Mylne.

“Ang damot ha.”Puot nito.Sinuyo naman siya ng pinsan niya.

“Parang bata.”Tawa ni Fill.Binatukan siya ng kaibigan ko,amazona.

Naglaro-laro lang kami rito.Kantahan na.Pinakanta namin si Fill.Trip ng kaibigan ko.

“Ikaw naman.Tapos na kami ni Satrina!”sigaw ni Mylne at kawawang pinsan walang magawa kundi sumunod na lang sa utos ng pinsan.Poor Fill.Naka one hundred si Fill.Nagpuot naman si Mylne.Loko talaga.

“Pinakanta mo ako,tapos nakapuot ka ngayon,”pagrereklamo ni Fill.

“Kasi naman insecure ako.One hundred score mo,pero ninety nine lang amin,”aniya na parang na iiyak.

“Well,maganda lang talaga boses ko,pinsan.”Tawa ni Fill at sabay labas sa Arcade.Mga bata talaga.

Bumili ako ng Popcorn para sa amin.Syempre sa kanila galing ang pera na ubos ko kanina.Biglang sumulpot ang dalawa.

Tsk.

“Hello,Love,Goodbye,na lang,”opinyon ni Mylne sabay turo doon sa poster.

“Move on nga kay Satrina,’di ba?Tsk,ito na lang Game of Thrones,”ani ni Fill.

“Oo nga ‘no.”Tumakbo na si Mylne at bumili  na sila ng ticket.

Mga loko.

And the rest of the day.Nakalimutan ko nga si Claude dahil sa tulong  nila.Salamat sa kanila at kailangan ko lang  maging busy para makalimutan ko  na siya nang tuluyan.

Narito ako ngayon.Nakaupo at nag-memorize ng poem ko kasi kailangan sa Filipino namin bukas.Kailangan kong maging handa dahil nalalapit na ‘to at ilang oras na lang.Nagpa-sounds ako pagkatapos kong maka-memorized at tumingin ako sa langit.Ang ganda pero mukhang iiyak na naman ito.

"Hindi ka pa nakamoveon?”tanong ko sa langit.“Kasi ako malapit na malapit na malapit na at magiging masaya ako pagnakalaya na sa ganito!"sigaw ko.Wala namang tao rito kaya malaya akong magsisigaw.

Kaya naman ng matauhan ako.Kinuha ko ang Chippy sa bag,’Yon maliit lang binili ko kanina habang nag-lunch sina Mylne at Fill lang palagi kong kasabay pero wala sila ngayon kasi maaga raw silang pumasok.Kaya narito ako ngayon nag-e-emote.Pakanta-kanta ako.Habang inaayos ko ang bag ko na maguol na ngayon.Kasi naman po para akong hindi babae,burara.

May nahagip ang mata ko at pamilyar ito.Alam kong  si Claude ‘to pero pinabayaan ko na siya.Wala na akong pake sa mga manloloko na pinamukha akong tanga.Hindi ko dapat sayangin ang pagmamahal ko sa hindi naman deserving na tao.

Kaya naman tumayo na ako dahil papunta ito sa kinaroroonan ko at akala ko na babatiin niya ako.Nilampasan ko siya pero nandito pa rin ang kirot.Ang bigat na nararamdaman ko.Akala ko hindi  pa ako naka-move on sa lalaking ‘to.Habang nakikita ko siya,bumabalik ang sakit na binigay niya sa akin.Parang pinupunit ang puso ko.Ano’ng meron sa’yo lalaki ka?

Nagpatuloy ako sa paglakad at hanggat maari hindi na ako titingin pa sa kanya dahil paggano’n.Para ko namang pinapatay ang puso ko sa tulad niya.Hindi na ako susugal  pa sa pag-ibig na walang kasiguraduhan.Mahal na mahal mo siya at siya lang ang lalaking minahal ko ng ganito.Siya din ang lalaking nanloko sa katulad ko pero iyan ang totoo.Obvious pa ba ako na nagmamahal pa sa kanya?Hindi niya dapat mahalata dahil gagamitin niya namang ‘to laban sa akin.Pare parehas lang ang mga lalaki,mga manloloko!

Hindi niya ako sinagip.Awa lang ‘yon at alam kong walang salita siya at ako sa dulo.Kahit pa baligtarin ang mundo,hindi magiging akin ang taong mahal na mahal ko.Hindi kami pwedeng magsama dahil ako,mahal siya pero siya hindi,dahil hanggang ngayon ex niya pa rin ang laman ng puso at isip niya.Sa panahong magkasama kami.Alam kong hindi ako ang nasa isip niya palagi.Baka nakikita niya lang ang Hanzel niya sa akin.Tama nga,tama.’Yan ang dapat kong isa-isip.Hindi niya ako minahal.Peke lang ‘yon.

“’Nak,dali na kain na,”tawag ni mama.
Katatapos ko lang tawagan sina Mylne.Kinakamusta niya ako.Kagagaling ko lang din rumaket.Inaayos ko pa ang damit ko.Iwan ko muna ito.

“Opo.”

Lumabas ako ng pilit.Ayaw ko na magtaka si mama sa akin.Hindi ko kayang sabihin pa na wala na kami.Na niloko ang kanilang anak.Kaya naman ng gabing ‘yon ay tahimik lang ako.Kapag may tinatanong sa akin ay akin naman nasasagot.Agad din akong nagpaalam ng gabing ‘yon nang maaga.Ayaw ko muna na makita sila.Ayaw ko na makita nila na umiiyak ako,na mugto ang mga mata ko.

Pabagsak ang pagbaon ko sa kama.Ang sakit lang talaga.Sariwa pa sa aking sistema.Hindi ko alam kung bakit ako pinaglalaruan.Hindi ko ba deserve na mahalin?Sa pananaw nila ay para akong laruan.Nilalaro nila ang damdamin ko.Kung sila kaya sa posisyon ko.Masisiyahan kaya sila?Paninigurado na hindi.Sino ba ang matutuwa?

Napabalikwas ako ng mag-ring ang cellphone ko.Si Mylne ang tumatawag kaya sinagot ko naman.

‘Hello?”tanong ko sa kabilang linya.

Hindi ko alam anong nasa isip ng babaeng ‘to bakit tumawag ng ganitong oras.Dapat tulog na sila. Nanatiling tahimik ang kabilang linya.Tumikhim ito.

“Hi, Satrina.I just want to check you.Kumusta?Alam kong ang hirap mag-moveo n.”Alam kong nakapuot itong babaeng ‘to.Tumawa ako.

‘Yeah,I know.Its hard to move on,but,I’am trying,okay?Nahulog lang talaga ako nang malalim sa pinsan mo.Malay ko ba na gano’n.”

Sinisisi ko ang sarili ko.Alam ko naman na gusto niya lang mahalin ako.Deserve ko siguro pero hindi naman sinabi na pilitin,’di ba?Ang sakit kaya sa feeling.

Bumuntong-hininga siya.Pinapagaan ang paligid.”Tulog ka na kaya.Maaga pa bukas,”aniya.Kung nasa harapan ko ‘to ngayon.Hahampasin ko ‘to.

“Tatawag ka tapos papatulugin mo lang ako.Loko ka,ah,”asik ko.Napatawa naman siya.

“Girl,fight lang,okay?Matatapos din ‘to.Nakahanap ka na ba ng kapalit?”biro niya.

“Sira,hindi naman ako katulad ng pinsan mo,na ang bilis makahanap.“Pilit kong tawa.Kahit ramdam ko parin ang kirot na dumadaloy sa aking sistema.

“Satrina----”

“Yeah,I know.Biro lang.I know we are not meant for each other.Experience,I think.”Tawa ko pa.

Pinaglalaruan ko pa ang daliri ko sa unan.Habang nakabaling sa kisame.Ramdam ko na na para akong napapaos sa pagtulo ng luha ko.Ang sakit sa lalamunan na pigilan ito na dumaloy.Kaya naman agad akong nagpaalam.

“I have to go na,Mlyne.I need more energy.Marami pang-gagawin na oral.Aral muna ako,”I lied.Doon naman ako magaling.

Pumikit ako ng marihin.Alam kong halata niya ako.Halata naman talaga ako.Simula ng ma-in love ako sa pinsan nila.Ramdam na nila.Ang obvious ko naman kasing kumilos.Siniksik ko ang sarili sa kumot.Feel ko rin,nagduda sina mama sa aking kinikilos.Alam nila na wala na sumusundo sa akin.Pilit kong sinasabi na busy lang siya…… busy sa iba.Ayaw ko na sulungin nila ito.Ayaw ko talaga.I have to be strong.Kailangan kong labanan ito.Darating ang araw na titingin talaga ako ng tuluyan sa mga mata niya na walang halong bahid at hard feelings sa kanya.

Nagprepare ako para sa Graduation namin ngayon.Sa wakas at maahon ko na sa hirap ang pamilya ko.Ang bilis ng takbo ng panahon.Noong dati lang ay naging kami ni Claude.Crush back kumbaga pero naawa lang pala.Hindi ko na siya nakita pa.I-mean,nagkita na pero hindi ko na siya inisip  pa.Ganyan ang epekto niya na sa akin.For the rest of the months,I spend most of the time in College.Inabala ko ang sarili ko na kalimutan  siya at nag-tagumpay naman ako.Raket doon at raket dito,dahil isa ‘yon sa paraan para maka-move on ako.

“Anak,nakabangon ka na ba?”tanong ni mama sa akin habang nasa labas siya.

“Opo Ma,”sagot ko sa kanya habang kinukuha na ang gamit pangligo

“Sige at maligo ka na,ha,"sabi ni mama at naramdaman ko ang yapak niya na patungo sa kusina.

Kaya naman naligo na ako bago pa ako ma-late sa Graduation ko.Kailan lang na pinapangarap ko na maka pagtapos ng pag-aaral at heto na nga dumating na ang araw na hinihiling ko.Ang ganda ko naman.Joke.Nakaharap ako sa salamin pinagmamasdan ang buong katawan ko rito.Ito na nga.Pero nagpapasalamat din ako kay Claude dahil kung ‘di dahil sa kanya.Hindi ko maabot ang pangarap ko ngayon.Lumabas na ako sa kwarto.

“Congrats in advance,’Nak!”Naiiyak na niyakap ako ni mama.

“Ano ba ‘yan,Ma.Ayaw kong umiyak masisira ang make up na ginamit ko,"ako at niyakap ko rin siya.

Naglagay ako ng konting make up para hindi ako mapahiya,’no.Wala nakong balita kay Hanzel.Basta,isang araw umalis na siya sa school at naghinayang ang ibang tao,dahil crush daw nila at may balak daw silang ligawan ‘yon dahil break na sila ni Claude.Ang ganda niya pero sinayang siya,pero ang gwapo ni Claude pero sinayang din siya.Ako sinayang ako kasi mukha akong chaka.Joke.

“Dali na kayo at ma-late pa tayo,”ani ni papa at niyakap ko siya.Kumalas ako sa kanya at ngumiti.

“Pa and Ma,para sa inyo ‘to,"naiiyak kong sabi.

Sabay kaming lumabas ng bahay nang masaya.Syempre malapit lang ang bahay namin sa school at nagpapasalamat ako kay Mylne rin.Nangako ako sa sarili ko na kapag naka pagtapos na ako ng pag-aaral ay babayaran ko,ang mga tinulong niya sa akin.Kung babalik na kami sa dati.

“Congratulation Batch 2019-2020!"announced ng principal namin.

Sa wakas naka pagtapos na ako.Tapos na kami.Panay post lang namin dahil maraming camera.Agad kong hinanap ng tingin ang magulang ko at kumaway ako ng nahagip ng mga mata ko sila na naka-upo sa likod.Tumakbo ako patungo sa kanila.
“Ma,Pa!”

“Anak!”salubong nilang dalawa.

“Graduated na ako,Ma at Pa.Maahon ko na kayo."Ngumuti ako sa kanila at gano’n din sila.

“We are so proud of you,Anak!“emosyonal na boses ni papa at yumakap sa akin gano’n din si mama.

Ang saya-saya ko ngayon dahil sa wakas,matutupad na pangarap ko.Nagpapasalamat ako sa ating may Kapal na hindi niya ako pinabayaan.Nagulat kami ng may tumikhim sa likod.Pagbaling namin ay si Mylne pala.Niyakap ko siya.

“Congrats,Mylne!”magiliw na sabi ko.Napatawa naman siya.

“Congrats din,Satrina,”sabi niya sa akin at niyakap ako nang mahigpit.

“Sobrang saya ko ngayon,"naiiyak na sabi ko.Tumawa naman si Mylne.

“Halata naman,Satrina.So,saan ka magtra-trabaho na?”

“Hindi ko pa alam,eh."

Dumating din ang mommy at daddy ni Mylne.

“Excuse us,Hija,pero kailangan na namin mag-celebrate,”sabi ni Tito.

“Congrats,Hija!"sabi nilang dalawa,her parents said,Mylne.

“Thank you po."

“Oh,paano ba?Una na kami,ah.Alam kong magce-celebrate rin kayo with the family,”sabi ni Tito sa amin.

Tumawa kami.Kumaway ako ng makasakay sila sa sasakyan at kami ng pamilya ko,lumalakad papunta sa bahay namin.

“Dali na Ma,Pa."Inakbayan ko sila.

Nag-celebrated kami nagluto si mama ng Beef Steak,Caldereta at nagshake siya.Gusto niya raw I-celebrate ang achievements ko.Pagkatapos no’n kwentuhan at pray bago kain.Ang saya namin ng mga oras no’n,pero syempre balik sa reality na kailangan na naman naming magtrabaho.Kaya naman ako.Pumunta ako sa internet café at mag-Facebook

“One hour lang,Kuya,”sabi ko sa tagabantay at humanap na kung saan ang available.

Pagbukas ko sa Facebook ko ay napadako ako sa account ni Claude.

Just got home.

His caption.Nakatoga siya at hawak ang medal niya.

Just now pa,pero one hundred thirty-two na ang reaction.Four hundred comments and 2.5 k share.Tiningnan ako ang comment section niya.

:Wahhh,notice me!
:Jusko,ang gwapo!
:Congrats sa atin.
:Nasa’n si Satrina?
:Wala na ba kayo?
:Ang gwapo mo po.
:How to be you po?

‘Yan lang naman ang halos makita ko sa comment section niya pero ang napadako ng tingin ko ay……

Hanzel:Congrats,Claude.ILY.

Ily?I love you.Tsk!May relasyon na itong dalawang ‘to siguro masaya na si Claude dahil bumalik na si Hanzel sa buhay niya at sinayang niya ang pagmamahal ko sa kanya.Sana naman hindi siya manhid para naramdaman niya naman na ang sakit-sakit dito sa puso ko.

Akala ko nakamove on na ako pero akala ko lang pala.Akala ko lang ang lahat.Ang tanga ko.Lalo ko lang sinasaktan ang puso ko.Kaya naman,for the rest of the remain time,nag-YouTube na lang ako at umalis na pagkatapos.

“Tapos na po ako.Nakabayad na ako,”ani ko sa lalaki.Tumango naman ito.

Kailangan ko rumaket para hindi ko maisip si Claude pero syempre simbahan muna at inabala ko nang sarili ko sa pagtrabaho.Kailangan ko munang magraket bago mag-apply.

“Konte na lang self.Konte na lang.”

Nag-iisip ako kung saan ako magtra-trabaho.About business naman ang aking natapos at kailangan kong mag-apply ngayon.Meron naman akong raket pero kailangan kong mas malaking sahod.Sina Mylne ay hawak na nila ang mga kompanya nila.Sana ako rin kung hindi lang nangyari ‘yon.

Tumatawag namang ako kay Mylne.Nagkikita kami minsan pero hindi ko na nakita sina Phoenix at Fill.Nakasuot ako ngayon ng straight cut at long sleeves na polo kulay white and coat.Block heels na color black.Envelope at sling bag ko.

“Ma,una na ako mag-aaply pa ako,"paalam ko kina mama at papa.Magdradrive pa si papa at maglalaba pa si mama.

“Sige,Anak.Wish you luck!"ani ni mama at hinalikan ako sa pisngi.Ngumiti naman ako.

“Sisiguraduhin ko na matatangap ako rito at maahon ko kayo sa hirap,Mama,”confident ko na sabi sa  kanila.

Pagkatapos ng usapan namin ay nag-apply ako sa kahit na anong company at tatawagan lang daw ako kung papasa ba ako.Hindi ko na bilang ko ilang kompanya ang inapplyan ko.Sana matanggap ako.Para to sa mga magulang ko.Deserve nila na hindi maghirap.

Lunch time na at naiisipan ko na kumain na habang hinihintay ang tawag ng mga kompanya sa akin,dahil kung tangap ako.Bukas kaagad magtratrabaho ako.Duty ka agad.Kaya naman pumunta ako sa streetfood.

“Manang,Rice po at Isaw."

Binigay ko naman ang bayad at kinuha ang mga binili ko.Kaya naman ng masiguro ko na kulang sa akin ay nag-order ako ng Palabok,Halo-Halo at Buko juice.Busog na ako,ngunit habang hindi ko pa kayang maglakad dahil puno pa ang tiyan ko ay nilibot ko ang paningin ko sa paligid.Pinagmasdan ko ang mga pulubi na nanghihingi ng pera pero hindi binibigyan ng mga tao.How cruel!Bakit ganyan sila?Sila pa ang may kaya sila pa ang may ganang magdamot.

Kaya naman tumayo ako at mabilis na naglakad patungo sa kinaroroonan ng mag-ina na namamalimos  sa kalsada.Sinamaan ko ng tingin ang lalaking nasa harapan ko ngayon.Familiar siya pero hindi ko na dapat kilalanin pa.Alam kong nakita ko na siya kung saan-saan pero hindi ko lang matandaan.

“Walang galang na po.Ang yaman ni’yo pero ang damot niyo sa mga katulad nila,”mahinahon ko na sabi pero may halong insulto sa lalaking nasa harapan ko.”Kung ayaw ni’yo po’ng bumigay ng pera.Sana,naman po wag niyong itulak ang mag-ina."Umiiyak na sila ngayon pagbaling ko.“Kung sino pa ang walang mabigay ‘yon pa ang gustong magbigay.Kayo?Nasa inyo na lahat pero wala kayong puso sa mga katulad nila!"taas kilay kong sabi at pinatayo ko ang mag-ina.Hindi ko namalayan na pinagtitiningnan na kami ng mga tao.

“Tara na po,”sabi ko sa kanila at tinulongan na tumayo nang maagi.

“Salamat po Ate,ha.Gusto lang naming manghingi para may makain kami,“sabi ng bata sa akin

Alam kong wala na akong pupuntahan pa na kompanya dahil halos na apply ko na ay nagdesisyon ako na pagkainin sila.

“Anong gusto niyo?”tanong ko sa kanila.Ngumuti ang bata sa akin.

“Nako po,Ate.Wag na nakakahiya,”she said.Yumuko siya katulad ng kanyang ina.

“No,I insist,“sabi ko at hinila sila.Patungo sa mga stool.

Binilhan ko  sila ng Chicken with Rice na worth of fifty pesos at tubig.Naglaan din ako ng pang meryenda nila.May sobra pa naman sa wallet ko.Dahil alam kong gutom na gutom sila.Naranasan namin nina papa na maging ganyan,kaya na aawa ako sa kanila.Pinagmamasdan ko lang silang kain nang kain.Noong una ayaw nila dahil nakakahiya pero sinubuan ko sila.Kaya naman wala silang magawa kundi tanggapin na lang ‘yon.Sabi pa nila na masyadong marami,pero wala na bayaran  ko na at hindi na nila iyon  maisasauli.Kaya naman ng hindi na nila maubos ay pinabalot ko.

“Ayan po,para meron pa kayong kakainin mamaya."Abot ko sa kanila at ngumiti ako.

“Salamat talaga,Hija.Ang buti ng kalooban mo.Sana matangap ka sa trabaho,“sabi ng matanda.

Pumikit ako dahil hindi ko alam ang sinasabi niya.Bakit niya alam?Na nag apply ako,eh.Hindi ko naman kwenento.Pagmulat ko ng aking mga mata ay wala na silang dalawa.Nagsitaasan ang aking balahibo. Weird.Bumalik ako sa katotohanan ng may tumawag sa cellphone ko,ang kompanya na inapply ko.

“Miss Alawi,pwede ka ng mag-start bukas,“ani ng Manager.

“Talaga po?Salamat."Hindi ko napigilan na magsaya.

“Don’t mention it.“Binaba niya na ang linya.

Tanggap na ako.Ito na talaga.Ito na!Maahon ko na sina mama.Ilang minuto ang nakalipas at may tumawag.

"Hello?"bungad ko sa cellphone ko.

“Satrina,Ihatid mo kami sa airport,please,"pagmamakaawa ni Mylne.

“Okay,"tipid kong sagot at mabilis na sumakay ng jeep patungo sa airport.

Ayaw ko na kumausap pa nang matagal sa kanya dahil alam ko kay Claude ang dulo nito.Medyo traffic kaya tinext ko si Mylne.Ilang segundo ang nakalipas at umuusod nang mga sasakyan.Kaya naman pagdating ko sa airport banda ay bumaba ka agad ako.Saan ba pupunta ang mga to?Hinanap ko sila.Tinawagan naman ako ni Mylne na nakita niya na raw ako.Kaya naman nagtungo ako kung saan siya naroroon.

“Hi,"bati ko at ngumiti sa kanila.

Good thing,wala si Claude.Nakasuot na silang tatlo ng panglamig na postura.

“Wala si Claude.Nasa loob na.“Halata ba akong hinahanap siya?“By the way,pinapunta ka namin ngayon dahil baka matagal kaming makakabalik,”sabi ni Mylne at niyakap ako niyakap naman ako nina Fill at Pheonix.“Mag iingat ka rito.”

“Kayo rin.”Ngiti ko sa kanila.

“Sige at baka ma-late kami sa flight.Kailangan lang naming asikasuhin ang business,“aniya at umalis na nga sila.

Niyakap pa nila ako bago sila pumasok.Mabuti naman at hindi ko na nakita pa si Claude.Mahihirapan lang ako kung gano’n,pero may naramdaman akong parang pinupunit ang puso ko.

Hindi siya nagpaalam dahil wala na kami.
Wala na talaga kami.

Kaya dahan-dahan akong lumisan doon at ipagpapatuloy ang buhay ko…..kahit wala na siya sa tabi ko.