Select among the Choices

Prologue

This is a clear version of Crushback or Cashback.I also changed the name of the characters for some reasons.

I want to express my apologies here for not updating for the past 10 months due to my stupid actions.But,yah,I'm here.I'm back for good.

Prologue


Life is unfair.

Love is unfair.

‘Yong feeling na masaya na sana ngunit may dulo naman pala.

I wish to bring back those times----not until this time comes.Kung sana noon pa lang dinistansya ko na ang sarili ko.Sana…..sana hindi na umabot pa sa ganito.Sana masaya ako nang totoo,’yong walang halong biro.Sana pina-alalahanan ko na ang sarili ko na tama na---hindi nga pwede.Pero nangyari na…nangyari na ang hindi ko inaasahan na pagkakataon.

They said that love can heal,love can make you cry,love can make your heart happy,but for me I felt those.And I regret falling in love with the wrong person.

I regret being a stupid person.

“So,ano’ng sasabihin mo,Hanzel?"tanong ko dahil kanina pa ako hindi mapakali.

A strong wind touched my skin.Halos sumayaw ang aking buhok sa pag-ihip ng hangin.Langhap mo ang malamig na hangin at ang sarap sa pakiramdam ng sariwa nito.From all the trials I encountered,the wind can calm me down.Tumingala pa ako dahil kumuha ng malalim na hininga si Hanzel.The sky is turning into dark.Maybe rain is coming but I assume that I’m in the classroom at that time.

“Mangako ka sa akin na hindi ka mabibigla.”Mabilis akong lumingon sa kanya at tumango kaagad.“Para sa akin masakit na malaman mo ito.Alam kong masakit pero kailangan mong tanggapin na may mga tao talagang manloloko at pinapaikot lang tayo."


My breath halted for that moment.I don’t really understand what I’ll feel,but I know that this is not good for me.I know there’s something behind this.

Mabilis akong kumuha ng lakas sa inuupuan namin na semento.Bilang lang ng aking daliri ang mga taong nandito.Siguro natatakot na sa ulan na darating.

“S-Sabihin mo na…p-please,”pagmamakaawa ko sa kanya.By that I managed to stay calm and lift up both of my hands on the top of the white cement table,na pang-dalawahan lang ang makaga-gamit nito.

Kaya naman bumuntong-hininga siya at nilabas ang telepono niya.May kung ano siyang pinagtitipa rito.Hindi ko ito masundan sa kabog ng puso ko.Another wind blew and got soaked on my skin.Halos yakapin ko na ang aking sarili.

Kanina pa man ay hinahanda ko na ang sarili ko.Alam ko na hindi kami malapit nito.Kaya kaduda-duda kung lalapit siya sa akin,with serious face.And slowly,I close my eyes.Cheering myself that I can conquere this one.My trust can easily rupture,and hoping this is not the reason for my spoilage.

“Si Satrina,alam mo naman na naawa lang ako sa kanya,kaya minahal ko siya nang pilitan.Kasi ayaw ko siya na nakikita na nasasaktan lang dahil sa pagmamahal niya sa akin.”

Sumisikip ang dibdib ko sa aking narinig.My tears started to grow,but I managed to be natural.I act like natural even with this damn tears forming and tearing into apart.Pawis ko na ang lumalabas na ay lamig.I don’t really know if should I continue this even I know deeply about myself that this will hurt my ego.

“Pero,Dude,sinasaktan mo lang siya.Nagpapanggap ka na mahal mo siya,kahit hindi naman.”

Napaawang ang bibig ko.Hindi ko na mapigilan pa ang nararamdaman ko.Slowly from being sophisticated to being stilted.Unti-unting nag-alab ng galit ang aking puso.Hindi ko alam paano pa labanan ito.

Damn you!

“Kaya nga.Hindi ko na alam ang gagawin ko dahil habang tumatagal para ko na ring niloloko ang sarili ko at para ko lang siyang ni rebound,Phoenix.”

“Ako pa sa’yo,Dude.Sabihin mo na sa kanya habang maaga pa at mapatawad ka pa niya.Kasi kung malalaman niya pa sa iba.Jusko!Lagot ka na Bro."

Shit!

Sa lahat pala ng pinakita niya sa akin ay awa lang?

I was hoping that those were just a prank.Malapit na ang monthsary namin.Baka pakulo niya lang ito.But I’m so stupid,right?Who will believe in this case?It’s not comical anymore.This is damn credible.

Agad naman na pinatay ni Hanzel ito.Umiling-iling ako habang tinatanaw siya.Nanghihina ako.Hindi ko alam ang aking nararamdaman ngayon:naghalo ang galit sa akin at awa sa sarili.Nararamdam ko na may namumuo nang tubig sa mata ko.But,funny,I managed to wipe those tears as if it’s normal.That it’s normal to cry.

Kung alam ko lang.Sana hindi nalang ako umamin sa kanya.Naawa lang pala siya sa akin ngunit huli na ako,napaniwala niya ako sa tatlong buwan!

Ang tanga mo naman,Satrina!

Niloko ka ng taong minahal mo nang sobra!

But,yeah,people will come and will be your lessons.All you have to do is to embrace it with all your heart.Accept the fact and live as if they’re just nothing from you.

“K-Kailan m-mo t-to n-na r-recorded?”tanong ko kay Hanzel.

Hindi na ako makapagsalita nang maayos.Halos pumikit pa ako sa huling salitang binitawan ko.Another tear from inside come out.I looked away,unable to increase my vocabulary.It’s all by myself.
“Kahapon,nagulat nga ako sa narinig ko,kaya ni-recorded ko at bilang babae,masakit din na niloloko ka.”

Mabilis akong tumayo.I can’t take this anymore.It’s enough.I heard it clearly.Nakitaan ko ng gulat sa  mga mata si Hanzel.Mabilis din siyang tumayo sa kanyang inuupuan.Before she could speak,I accelerated my walk.Ayaw ko na maabutan niya pa ako,pero dahil nanghihina na ako ay halos hindi ko na magalaw nang maayos ang aking katawan.Kaya naman hindi ko na kaya ay napa-upo na ako sa damuhan.

Jusko!Why now?

“Satrina,I’m sorry,”she said and I know that she’s near.

Umiling ako.Mabilis na umagos na naman ang luha ko.Nilagay ko ang dalawang kamay ko sa aking bibig upang hindi makagawa pa ng ingay dahil ayaw ko na marinig niya ako.

“Satrina,God!”

I lifted up my body but I failed.Kaya naman nakagawa siya ng paraan upuang mayakap ako at mapatahan kahit nasa likod ko siya.

“Satrina,I’m so sorry.Please forgive me,”she pleaded.

Regret is in the end.

Sumugal ako kahit malabo.Sumugal ako kahit alam ko sa sarili ko na hindi pa siya nakamove on.Na maaring ang kaharap ko pa ngayon ang nasa loob ng puso niya.Hindi ko masisi ang iba sa pagkamangha nila sa mahal ko.He is very perfect.He is worth to be loved,but he failed to express his love to me.I realized that he never love me truly.He just used me.

May mga tao talagang ganyan.Kung ano ang ginagawa mo sa kanila ay maaring hindi nila mababalik sa iyo.

So,we should normalize being unable to assume things that they will exchange our actions towards them.Kasi hindi gano’n.If we continue to do this,then,we’re just ending up hurting ourselves.

Agad akong kumalas doon at tumayo nang matuwid.

Para saan pa?Maging masaya ako dahil siya pa rin?

Should I congrats her,then?For until now,siya pa rin ang minamahal ng taong nagpaguho sa mundo ko.

Nakakatawa at nagawa ko pang maging matapang ng ganito.Slapping her that it’s okay that I’am really okay!

Pero gano’n naman talaga,‘di ba?

All we have to do is to hide our feelings to them.Ayaw ko na nababasa niya na nasasaktan ako sa ginawa ng ex niya.Cause after all,if you proclaim that you’re a loser then they will just laugh at your own drive.Imbes na tulungan ka nagpapanggap lang sila na nandiyan sila sa tabi mo.Kahit sinasaksak ka na patalikod.

“O-Okay l-lang,”I said.

After that I run as fast as I can.Kahit pa pinagtitingnan na ako ng mga tao.They don’t know the real story.Hindi na ako magugulat na bukas malalabas na ito sa publiko.That Satrina Alawi is suffering.

Shit!

I should act normal!

Ang sakit!

They’re right.

Sana noon pa lang hindi na ako umamin.

Sana noon pa lang dinistansya ko na ang sarili ko.

Sana nakinig na lang ako sa kanila.

Sana…..pero hanggang sana na lang ang lahat.Tapos na.Nasaktan na ako.Duguan na ako ngayon.But this pain is not coincidence because it is meant for me.Funny,we’re regretting it now and after all we’re just learning a lesson.

Napaluhod na lang ako at isang tunog ang nakapagpasigaw sa mga tao.I felt the cold wind absorbed by my skin.One more sound and a cold water from the clouds fell.Pagbaling ko sa langit ay umuulan nga talaga.Halos yakapin ko ang aking katawan.Gusto ko pa sana na sumilong ngunit huli na…basang-basa na ako.Dinamayan ako ng langit.Kaya naman hindi halata ang pag-iyak ko.Humagulhol pa ako nang todo.Lubus-lubusan na ito.Total nakita na nila.Wala akong paki kung ako lang ang nababasa ngayon na lahat sila sumilong na.Minsan lang ‘to.Minsan lang din akong nagmahal nang todo;doon pa sa maling tao.

But then again,you can’t judge the person if you didn’t know the burden they’re carrying everyday.

Siguro kailangan ko nalang gawin ang tama.Kailangan ko nang lumayo.

I should gather myself;I should for myself.

Hindi ko kailangan ng tulong ng iba kung kaya ko naman.

Funny,from butterflies to our stomach and to sudden stabbed on my chest.

Lintik na pagmamahal ko sa’yo!

This is me now suffering,dealing by myself and aching like a damn pig.

I am back to reality.

Maybe love is not meant for me.

Maybe he is not meant for me.

Life must go on.

Kaya naman tumingala ako sa langit kahit alam kung nakakatawa na ang posisyon ko ngayon.I still smiled carefully.I remembered so many happenings here.From we’re we start and now……now I’m here ending our story.

I closed my eyes for a seconds and unwarped it.

“Kaya ko ‘to,”I said preparing for the next chapter of my life.