Roxy Moon

Hoofdstuk 13

De laste paar dagen heeft Roxy, Ralf en Samuel genoeg aan hun hoofd gehad. Ze kregen genoeg huiswerk op, moesten instaptoetsen maken, verslagen maken over kleine uitstapjes, werkstukken maken, leren, oefenen en natuurlijk Zwerkbal trainingen. De Zwerkbal wedstrijden zijn na de kerstvakantie en dat duurde natuurlijk nog even. Roxy oefende en oefende maar het lukte nog steeds niet om een Faunaat te worden. Het was langzamerhand winter geworden. Roxy, Samuel en Ralf ging naar buiten als ze tijd hadden en als het weer hen een beetje mee zat. “Roxy neem even een pauze” stelde Samuel voor. Roxy zat 2 uur achter elkaar toe oefen. “ja daar heeft Samuel wel gelijk in” zei Ralf. “oke jullie hebben gelijk” gaf Roxy toe. Ze ging tegen de boom, ze pakte haar teken spullen en ging rustig tekenen. Ze ging een lief wit konijntje tekenen die net met haar kopje boven haar holletje stak. “uhm Roxy…” hoorde ze Ralf zeggen. Ze wouw wat terug zeggen alleen lukte dat niet. “je…je bent een konijn?!” zei Ralf verbaast. “hoe is dat je ooit gelukt?” vroeg Samuel. Roxy wouw graag antwoord geven alleen lukte het haar niet echt. “oke verander je maar terug dan kun je het ons zeggen” stelde Ralf voor. Roxy probeerde van alles maar niks lukte. Het werd al donker en ze moesten bijna eten. “Rox nu moet je echt opschieten” zei Samuel nerveus of het Roxy zou lukken. Roxy schudde met haar konijnenkopje heen en weer als tegen van nee. “wat nu?” vroeg Ralf half in paniek. “ten eerste kraak asjeblieft niet in paniek jaa!!! Ten tweede we nemen haar mee het kasteel in. Dan zetten we haar neer in de leerlingenkamer. Daarna gaan we naar de Grote Zaal om wat te eten en nemen ook wat voor haar mee” stelde Samuel voor. “dat doen we” zei Ralf. Samuel pakte Roxy op en Ralf pakte haar spullen. Snel liepen ze naar het kasteel toe. In de leerlingenkamer was niemand te bekennen. “gelukkig is niemand” zei Ralf. Samuel zette haar voorzichtig neer. “blijf hier” zei Samuel alleen. Daar gingen ze op weg naar de grote zaal. Wat moet ik nu ooit doen dacht Roxy. Ze huppelde door de leerlingenkamer. Ik moet me echt terug veranderen maar hoe?! Ze huppelend ijsbeerde ze. Ik moet naar de bibliotheek maar hoe?! Ik moet me weer veranderen als dat lukt. Ze dacht na welke dier ongemerkt door de gangen kon gaan lopen. Een poes! Dat is het! Ze dacht heel hard na en veranderde langzaam in een licht grijze poes. Ze liep naar de portretgat en liep er door heen naar buiten op weg naar de bibliotheek.

In de bibliotheek waren alleen nog maar een paar eerstejaars. Voorzichtig liep Roxy naar binnen. Niemand keek naar haar en niemand zei iets, iedereen bleef rustig door lezen.

Toen ze het juiste boek had gevonden, begon ze te lezen. Alleen stond er helemaal niks in over terug veranderen. Wat nu?! Dacht ze toen ze de bibliotheek weer verliet. Ze liep door de lege gangen van het kasteel. Het was al donker geworden en iedereen was nog steeds in de Grote Zaal. Ik ga maar een rondje wandelen dacht ze en dat deed ze ook. Ter wel ze door de gangen zwierf dacht ze na hoe ze zich terug moest veranderen. Opeens hoorde ze voetstappen. Ze keek even om zich heen en liep toen weer door. Het was vast niemand. Later hoorde ze weer voetstappen die haar kant op kwamen. Roxy blijf rustig. Er kwam inderdaad iemand haar kant op. Ze kon niet zien wie het was, want het was al donker. Opeens voelde ze dat ze opgetild werd door die gene. Die gene nam haar mee naar de kelders. Wat moet die gene ooit in de kelders? en….?! Laat me los!!!! Natuurlijk hoorde die gene haar niet en nam haar nog steeds mee. Bij een schilderij bleef hij stil staan. Opeens zei de gene iets maar wat kon ze niet goed horen, maar nu wist ze in ieder geval  wel dat het een jonge was. Aan zijn stem te horen was het zeken een jonge. Hij liep naar binnen en de schilderij sloot gelijk achter hen. Ze zag aan het einde van de gang een lichtpuntje en daar liep hij naar toe. Toen hij er was sprongen de lichten aan en zette hij haar neer. Meteen zette hij de bovenkant van een kooi over haar heen, zodat ze geen kant op kan. Nu kon ze zien wie haar had meegenomen had. Het was de arrogante, irritante en verwende… “heey poesje wat deed jij nou zo alleen in de gangen?” vroeg hij lief en keek haar aan. Het was Scorpius Malfidus. Natuurlijk gaf Roxy geen antwoord. “ik hou je hier vast en als ik weet wie jou baasje is dan…dan…nou dan zien we dan weer” zei hij en hij vertrok en liet Roxy alleen achter in haar kooi. Waarom?! Waarom moet het precies hem zijn. Kon het echt niet iemand anders zijn van de derdejaars. Oke Roxy rustig blijven. Het komt allemaal wel goed. Ze probeerde de kooi van haar af te schudden, maar dat lukte haar niet. Uhm wat moet ik nu doen….misschien lukt het me nu wel om me weer in me zelf te veranderen. Roxy concentreerde zich heel goed op haar doel. Heel erg langzaam veranderde ze in zich zelf. “het is me gelukt!” zei ze blij toen ze weer zichzelf was. Ze beek haar zelf, zo ver dat kon. “wat. Doe. Jij. Hier!” hoorde ze opeens iemand vlak achter haar zeggen. heel langzaam draaide ze zich om en zag….

Nou wie zag ze? Zet het maar in de Comments. Ik ben benieuwt wie jullie denken :)

XXX Inge

PS vragen en ideeën zijn altijd welkomxxx

PPS natuurlijk meld ik het dat het jou vraag is en jou ideexxx