Roxy Moon

Hoofdstuk 9

Alweer pareerde ze de spreuk. “doe dan iets!!!”schreeuwde Daniël naar Roxy. “best als jij dat wil” zei ze. Ze zwaaide snel met haar stok, maar dit keer pareerde Daniël haar spreuk. “was dat alles!?” riep Daniël. “echt niet!!” riep Roxy terug. Weer zwaaide ze met haar stok zonder wat te zeggen, alleen was Daniël haar te snel af “Rictusempra!!” schreeuwde hij. Een licht flits snelde naar Roxy toen en raakte haar midden in haar buik. Roxy vloog paar meter door de lucht en kwam met een klap neer. “gaat het?” vroeg Ralf bezorgt. Hij hielp haar om op te staan. “ja het gaat goed hoor” zei Roxy. Snel stond ze weer tegen over Daniël. “heb je niet genoeg pak slaag gehad?” vroeg Daniël lachend. “noem jij dat een pak slaag” zei Roxy met een gemeen lachje. “nu ben je er geweest. PARA…” maar hij kon zijn spreuk niet afmaken, want Roxy had al met haar stok gezwaaid. Met een bonk viel Daniël neer op de grond. “is hij dood?” vroeg iemand van Griffoendor. “nee natuurlijk niet. Hij is alleen versteend” antwoorde Ralf. “maar Roxy krijg je Samuel weer aan de praat?” vroeg Ralf er achteraan. “ja natuurlijk. Enervatio!” zei ze. Even bleef Samuel liggen maar kwam rustig in beweging. “wie heeft dit gedaan?” vroeg Samuel toen hij recht op stond. “Daniël” zeiden Ralf en Roxy tegelijk. Alle 3 moesten lachen. “maar waar is hij nu?” vroeg Samuel door. “die ligt daar op de grond” antwoorde  Ralf. “laat hem maar mooi liggen” zei Samuel. Het feest ging gewoon door net als of er niks was gebeurt.

 “Roxy!!! Rox!!!!” hoorde Roxy iemand zeggen. Ze deed voorzichtig haar ogen open en zag wie haar wakken had gemaakt. Het was Liz. “wat is er?” vroeg Roxy met een ochtend stem. “het is vakantie!!! Eindelijk zomervakantie!!!” antwoorde ze hyper. Ze sprong door de hele zaal. “oow ja…” zei Roxy. Ze deed net als of ze het ook geweldig vond maar in tegen deel. Ze had totaal geen zin in. Waar moest ze naar toe. Ze kan moeilijk naar haar tante gaan, want die laat haar toch nooit meer binnen. Roxy stapte uit haar ben en kleedde zich om. Iedereen was al klaar met het inpakken van hun tassen en waren al naar beneden. Roxy was maar net wakker en moest alles nog inpakken. Heel rustig op haar eigen tempo pakte ze al haar spullen in. Als laste pakte ze haar bezem en stopte het in haar bezemtas. Daarna deed ze haar ketting met als hanger een kop van een wolf. Of was het een weerwolf en nog steeds heb ik geen idee. Roxy kapte haar stok en waaide er mee en haar koffer vloog. Ze deed haar bezemtas om haar schouder en liep richting de deur. Haar koffer vloog rustig achter haar aan. Ze deed de deur dicht en liep de trap af. Iemand was er nog in de leerlingenkamer. Rustig verliet ze de leerlingenkamer. Ook in de gangen was er haast niemand meer te zien. Wat zal ik deze school missen in de vakantie. Toen ze eindelijk bij de Grote Zaal was keek ze nog even binnen. Er waren alleen nog maar een paar Huiselfen, die aan het schoonmaken waren. Ze liep daar naar buiten en daar stond iedereen. Ze ging bij Ralf en Samuel staan. “heey Roxy” zeiden ze. “heey” zei ze terug. “wat ga jij doen in de vakantie?” vroeg Ralf aan Roxy. “ik heb geen idee” antwoorde Roxy. “waar ga je naar toe?’ vroeg Samuel. “weet ik niet” zei Roxy en ze keek naar haar schoenen. “wat is er Roxy?” vroeg Ralf. “ik kan nergens naar toe” antwoorde ze zachtjes. “hoe bedoel je?” vroeg Ralf door. “ik mocht naar Zweinstein toe van me tante. Alleen als ik niet meer terug kwam” antwoorde Roxy. “oow sorry Roxy” zei Ralf snel. “het geeft niet. Ik had het aan jullie moeten vertellen” zei ze. “kom we moeten gaan” zei Samuel. Ze pakten hun spullen op en liep naar de boten. Voordat ze in de boten stapten, zetten ze hun spullen bij alle andere neer. Daarna stapten ze de boten in en varen weg, op weg naar de Zweinstein-expres.

 Na een lange reis kwamen ze op het station terecht. Ralf nam afscheid van Roxy en Samuel. “we gaan schrijven naar elkaar toch?” vroeg Ralf zich af. “ja natuurlijk” antwoorde Samuel. Ze gaven Ralf een knuffel en liep daarna met zijn ouders mee. “kom dan stel ik je voor aan mijn echte ouders voor” zei Samuel. Hij pakte Roxy ’s hand en liep naar een man en een vrouw de blijkbaar zijn ouders waren. “heey pap. Heey mam” zei Samuel en gaf zijn ouders allebei een knuffel. Toen hij los liep wees hij op Roxy. “dit is Roxy waar ik overschreef” zei Samuel. “hallo Roxy. We hebben al veel over je gelezen” zei mevrouw Smid. Ze stak haar hand uit naar Roxy. Roxy nam haar hand aan. “oow echt mevrouw Smid. Maar wat dan als ik vragen mag?” vroeg ze. “we hebben gehoord dat je heel goed kan toveren en dat je 2 speciale gavens hebt” zei meneer Smid. Roxy moest blozen en keek naar beneden. “en we hebben gehoord dat je een dochter was van dreuzelouders die helaas zijn overleden” ging meneer Smid veder. “ja dat klopt” zei Roxy verlegen. “mijn man en ik hebben overlegd en we willen je heel graag adopteren” zei mevrouw Smid. “maar…waarom…jullie kennen me niet eens” zei Roxy verbaast. “Samuel was zo blij dat je hem hielp met van alles en hij zei dat je voor hem net een zusje bent. Toen vroeg hij of we jou wouden adopteren” legde meneer Smid uit. Roxy keek naar Samuel die nu naar beneden keek. “is dat waar?” vroeg Roxy. “ja het is waar Roxy” antwoorde Samuel verlegen. “maar wat wil jij?” vroeg mevrouw Smid. “ik vind het geweldig!!!” zei Roxy enthousiast en sprong een gat in de lucht. “kom dan gaan we eerst naar hij en daarna gaan we dat regelen” stelde mevrouw Smid voor. Met ze vieren liepen ze naar een auto en stapten in. Roxy kon het nog steeds niet geloven ze krijgt weer een vader en een moeder maar niet te vergeten ook een broer. Meneer Smid staartte de auto en reden weg. “dit je voor jou een nieuw begin” zei Samuel. “ja en daar ben ik heel erg blij mee”