"Time's up" pagkasambit ko ng mga salitang 'yon, agad umingay ang klase na kanina lamang ay napakatahimik.
Agad akong naglakad sa harapan nila at pinagkukuha ang kanilang mga test paper.
Pagkatapos, agad ko itong inilagay sa lamesa at humarap sa kanila habang nasa magkabilang braso na ang dalawang kamay.
"As a film studies students, I need all of you to share your thoughts about performing arts. What you know about it and it's importance for you. One by one, stand up and explain" panimula ko.
Matapos ang una kong klase, agad akong nagpunta sa classroom ng mga performing arts students.
Kagaya ng una kong klase, tumahimik ang mga ito pagkapasok ko. May iba pa kong nakita na naglabas ng libro nila na tila parang nagrereview.
Napailing ako.
Source.
"No need to review, wala tayong exam. For today's lesson, we will just have an activity" malamig kong utas.
Awkward namang pinagbabalik ng ilan ang librong nilabas.
"I need all of you to form a three groups, think a scene about poverty and perform an act on it. I'll give you 30 minutes to form a group and prepare" pagpapatuloy ko.
Nakita ko ang pag-angal sa mga mukha nito.
"Only 30 minutes? Are you kidding?" sarcastic na utas ng isang estudyante.
Tinignan ko ang nameplate nito bago ko ito sinagot.
"Yes 'only' 30 minutes Mr. Suarez. In this competitive entertainment industry, that's called being lenient to you. So choose, 30 minutes or I'll make it 20 minutes" utas ko habang blangkong nakatingin sa kanya.
Nanahimik naman ito ngunit nakabusangot ang mukha.
Nagsimula na silang magsikilos at ginawa ang sinabi ko. Pinabayaan ko ang mga ito at in-open ang laptop na dala.
Pagkapunta ko sa email, nakita ko agad ang isang mensahe doon na nagpataas ng isa kong kilay.
It's an invitation from Bennett Entertainment. There will be ceremony for the success of his company and a birthday party for his only son.
Naging malamig ang tingin ko dito.
This is first. Ever since that day, I lost contact of him. So what's the reason for inviting me? To mock me?
I gritted my teeth and deleted the invitation.
After that, I logged into my social media account and open the messages.
Napatigil ako sa pagbabasa ng mga message ng may nakita akong nag-notif kaya agad ko iyong pinindot. And to my suprise, it's him again.
What his deal?
I thought we agreed to never crossed each other again. What is his problem.
Agad kong binura ang friend request nito at ni-log out ang account. Padabog kong sinarado ang laptop at tumayo habang nakakunot-noo.
Malamig kong tinignan ang mga estudyante at nagsalita.
"Let's start"
Agad na nagsireklamo ang mga ito ngunit dahil mas lalo pang sumama ang mood ko, di na sila nakaangal.
What's with these students, laging nagrereklamo gayung di naman mahirap ang pinapagawa. Masyadong binaby ng school ang mga estudyanteng 'to.
Soon, I will make a new damn rules.
Matapos magperform ang tatlong grupo, mas lalo akong nawala sa mood. Are they even a performing arts students? They've performed so poor. What a shame.
Malakas kong tinampal ang lamesa at malamig na tinignan ang mga ito.
"Are you all playing with me? I ask all of you to do a performance about poverty, and you showed me a garbage? Are you even learning?!" galit kong utas.
Pumikit ako at kinalma ang sarili.
Is this school really hopeless?
Of course not.
Huminga ako ng malalim at tinignan silang lahat ng mataimtim.
Patience Lucy. Patience.
