Just One More Time [Sinhala Completed]

Before Leave

ආදරය යනු කිමෙක්දැයි
නොහඳුනනා
ඒ වසත් සමයේ......
කවුද නුඹ
සඳ කිරණ වූ
ගීත නොඇසෙන
නිසල යාමේ......

දෑස නොකියූ
ප්‍රේම හැඟුමන්
හද දරමි මං
ලොවට රහසේ......
රෝස තොල් අග
හාදු තැවරූ
කුමරියයි ඈ.......

මතක ඇති ඒ නිසඳැස පළවෙනි එපියෙ තිබුනෙ. ජන්කුක් කුවී වෙනුවෙන් ලියපු නිසඳැස. ඒ නිසඳැසේ තියෙන විදිහට කුවී අන්තිමට ජන්කුක්ගෙ සතුටට හේතුව වුනාද?

ඇත්තම කිව්වොත් මං මේ කතාව ගැන සැටිස් නෑ. පැටිස් මතක් වෙනව මේ වෙලාවෙ. 🤓

මේ කතාවත් එක්ක මෙතෙක් කාලයක් මාත් එක්ක රැඳී හිටපු මගෙ ආදරණීය රීඩර් බබාලට ගොඩක් ස්තූතියි. ඔයාල තමා මට මේ කතාවට ශක්තියක් වුනේ. ඔයාල දාන වෝට් , කමෙන්ට්ස් බලල මං හිනා වුන තරම දන්නෙ මං විතරයි. දුක හිතුනු වෙලාවල්වලත් ඔයාලගෙ පුංචි කමෙන්ට් එකකිනුත් මං පුදුමාකාර විදිහට සතුටු වුනා. නිකන් අයිඩියා එකකට ලියන්න පටන් ගත්ත මේ කතාව මං අද මේ විදිහට ඉවර කරේ.

දන්නෙ නෑ මං මොන තරම් සාර්ථක ද කියන්න. සමහරවිට මං අසාර්ථක ඇති. ඒක මට කියන්න ඕනෙ ඔයාල. හිතෙන්නෙම මං අසාර්ථකයි කියල.

දෙයක් තීරණය කරා. ඒ ආයෙ කිසිම දවසක මං අහන්නෙ නෑ ඔයාලගෙන් එන්ඩ් එක ඕනෙ කොහොමද කියල. 😁 මොකද ඔයාල ඉල්ලන්නෙම හැපි එන්ඩින් නෙ.

අන්තිම වතාවට මේ කතාවෙන් මං ඔයාලව හමුවෙන අවස්තාවෙ කියන්න තියෙන්නෙ වෝට් එකක් කමෙන්ට් එකක් දාගෙන යන්න. ඔයාල ඒ දාන වෝට් එක තමා ඔයාල මේ කතාවට දෙන වටිනාකම.

ම්ම්...ඊළඟ කතාව කාගෙ එකක්ද ඕනෙ.

එහෙනම් ජන්කුක්ටයි කුවීටයි සමුදීල මං යනව. මේ චරිත වලින් සමුගන්න හරි අමාරුයි තාම ඔළුවෙ හොල්මන් කරන්නෙ ඒ චරිත.

ආහ්...හොරෙන් කියවල යන රීඩර් බබාලත් මේ කතාව හොඳයි කියල හිතෙනව නම් වෝට් එකක් දාගෙන යන්න.

ඇත්තටම මාස එක හමාරක විතර පුංචි කාලයක් ඇතුළෙ ඔයාල මට දුන්න ආදරේට මේ කතාවට දුන්න ආදරේට ගොඩක් ස්තූතියි. 🥰

එහෙනම් අලුත් කතාවකින් ආයෙ හමුවෙමු. සලන්හේ සෝස බෝල ටික.