Second dimension (editing) (on hold)

Since U been gone

Jake

Dit waren de twee heftisgte dagen uit mijn leven. Ongelovelijk wat er in zo´n korte tijd allemaal kon gebeuren. Ik trok het niet meer. Ik had de hele nacht niet kunnen slapen. Elke keer zag ik Silver voor me. Vallend vanuit de lucht, met rare groene dingen om haar polsen. Hoe Drake op haar af kwam lopen. Hoe ik haar nog probeerde te redden, maar het had allemaal niet uitgemaakt. Symfonia had me laten wegflitsen. Weg. Gewoon Poof. Het ene moment stond ik nog op een slachtveld, proberen bij Silver te komen en het andere moment stond ik in de vergaderzaal naar een enorm scherm te staren. Mijn ogen waren groot geworden. Silver zag er vreselijk uit. Ze namen haar mee, naar zijn paleis. Ze hadden uren buitenwesten gelegen. Ik voelde me zo machteloos. Ik kon letterlijk niets doen. Naar Drake´s paleis gaan was het domste wat een strijder kon doen. We waren er uiteindelijk achter gekomen dat die groene dingen ervoor zorgde dat onze krachten dus niet werkten. We stonden letterlijk machteloos. In het hele paleis hier heerste er een enorme drukte. Mensen liepen gestresst heen en weer. Bewakers probeerden de journalisten buiten te houden.

Ik kon nog steeds niet geloven dat Dylan nu bij Drake hoorde, of zo iets. Hij was gisteren verdwenen en paar uur later zagen we hem voor Silver der neus staan. De altijd vrolijke lach op zijn gezicht had plaats gemaakt voor een serieus en ernstig gezicht. Er was niets meer van de oude Dylan over. Verrader. Sym zat al de hele dag op haar kamer, helemaal depressief. Haar vriendje had haar verraden. Had iedereen verraden. Ik kon hem wel slaan. Hem helemaal verrot schelden. Wat dacht hij wel niet! Overlopen naar de vijand. Niemand wist de reden ervoor. Silver had hem gisteren helemaal verrot gescholden en hij had helemaal niets gezegd. Geen één woord. Hij had haar alleen maar doods aangestaard. Drake had er met een grijns bijgestaan, hij vond het allemaal té leuk. Volgens mij was hij niet helemaal goed in zijn hoofd.

En toen kwam de volgende klap. Drake was naar Jasmine gegaan. Naar haar school. Hij had alles opgenomen en live uitgezonden. Iedereen op Alacon én de Aarde had gezien wat er was gebeurd. Hij had Jas bijna gestikt, diezelfde groene handboeien omgedaan en toen ontzettend veel verraadde. Hij had haar neergestoken met een mes, via Sky(Aa) haar voormalige beste vriendin. Zij was ook meegenomen naar Drake's paleis. Op de hele aarde heerste er een soort paniek. Iedereen had gezien wat Drake allemaal had aangericht. Ze hadden mensen zien verschijnen, verdwijnen en supersnel weer genezen worden. De regering kon niets ontkennen, niets verbergen. Ze hadden geen idee wat er aan de hand was. Ze hadden nog nooit van Alacon. En misschien als je heel diep zou graven, zou je er nog iets kleins over tegenkomen. 500 jaar geleden was hetzelfde gebeurd, alleen was iedereen minder ontwikkeld en hadden mijn voorvaderen zoveel mogelijk erover verbrand.

We hadden Jacob naar Alacon gehaald. Net zoals alle andere strijders van Aarde. Drake had onze foto's laten zien met wat actie's van ons er bij. Binnen een half uur stond de militaire dienst al bij hen op de stoep. Maar wij waren al weg. Gek, het was nog niet eens 24 uur geleden dat Silver meegenomen was, maar het voelde al als dagen geleden. Het was nog maar anderhalf uur geleden dat Jas meegenomen was. Jacob ijsbeerde door onze kamer. Hij was nog steeds in shock. Hij had alles live gezien, vanuit een ander lokaal op een digi-bord. Maar hij kon niets doen. Helemaal niets. In zijn lokaal was een strijder van Amentia verschenen. Hij had Jacob ook die handboeien omgedaan en hem vastgehouden. Hij kon geen kant op. Maar ze hadden hem -bijzonder genoeg- weer losgelaten. Hij had gezien hoe zijn vriendin werd gekillt en werd neergestoken. 
Maar wie weet, we liepen nu allemaal gevaar. Ze konden hier allemaal verschijnen en ons zo meenemen. Het was gewoon wachten tot onze tijd kwam.

Ik lag op mijn bed, met mijn handen onder mijn hoofd naar het plafond te staren. Ik dacht na en dacht na. Ik kon geen rust in mijn hoofd vinden. Elke keer zag ik alle beelden die ik de afgelopen dagen heb gezien. Het ergste -en dat sloeg echt helemaal nergens op- was dat ik Drake en Silver zag dansen, samen. Ze stonden tegen elkaar aan geplakt. Silver had het gewoon toegestaan. Dat begreep ik niet, ze was altijd zo fel en opstandig maar tijdens het dansen had ze geen enkele tegenstribbeling getoond. Het zat me dwars.

Het was al heel wat dat ik tijd voor mezelf. Ze hadden de hele tijd aan mijn kop zitten zeuren of zitten zeggen dat het wel goed zou komen. Ik wist dat het goed zou komen, ooit. Ik had vertrouwen in Silver, ze zou vast wel met een oplossing komen. Ik had haar gezien, daar, ze was sterk. Hield zich sterk. Ik zag aan haar blik dat ze het nog niet opgegeven had.

Drake zond alles live uit. Nu ook. Het liefst zou ik 24/7 gaan kijken. Ik wilde alles zien wat ze meemaakte. Maar ik had rust nodig en als er wat belangrijks zou gebeuren dan zouden ze me gelijk roepen. Dus ik lag niets te doen. Ik had net een heerlijke, hete douche genomen. Maar het had niet geholpen. Niets doen helpt niet. Je ging alleen maar meer nadenken, want je had niets te doen. Ik moest mezelf bezighouden. Ik stond op.
'Wat ga je doen?' vroeg Jacob meteen. 
'Ik ga even weg.'
'Je mag niet weg, we moesten hier blijven. We moesten rusten.'
'Als ik nog één seconde langer blijf, word ik gek. Ik moet iets te doen hebben.' En toen flitste ik weg, te lui om gewoon naar de deur te lopen. Ik kwam terecht vlak voor de deur van de balzaal, waar nu alles was. Ze hadden overal enorme schermen opgehangen, tafels en stoelen neergezet, allemaal apparatuur. De balzaal was 10X groter dan de vergaderzaal, zelfs meer en de ruimte hadden we nodig. Ik liep door een zijdeur naar binnen. Er heerste een enorme drukken. Allemaal wetenschappers en strijders (ook oude) liepen heen en weer. De vader van Silver én Jasmine stond naar een van de schermen te staren. Er was een verdrietige blik in zijn ogen te zien. Ik keek naar de schermen. Jasmine en Silver zaten allebei in een waarschijnlijk niet lekker zittende houding op de grond, allebei in een aparte cel. Ze probeerde zo dicht mogelijk bij elkaar te zitten. Ze praatten, ik zag het aan de manier hoe ze hun lippen bewogen. Silver zag er steeds slechter uit. Het maakte haar futloos, geen krachten. Jasmine zag er nog redelijk uit, maar zij was het ook al heel lang gewend zonder krachten rond te lopen. De mensen in de zaal hadden het geluid uitgezet. Als je wil, kon je een draadloze koptelefoon pakken en mee gaan luisteren. Dat leek mij het beste plan. Ik wilde Silver's stem weer horen, ik wilde weten waar ze het over hadden.
Haar vader had ook een koptelefoon zag ik nu. Ik liep naar hem toe, knikte even en zette toen ook een koptelefoon op.
Het moment dat ik de koptelefoon opzettte, hoorde alle geluiden om me heen niet meer. Alleen de sterke en prachtige stem van Silver. Ik hoefde niet eens naar het scherm te kijken om te weten dat zij het was. De stemmen van Jas en Silver waren precies hetzelfde, maar elk gebruikte het op een andere manier. Die van Silver was krachtiger, sterker, dapperder, geen angst. Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht bij het horen van haar stem, haar zo vertrouwde stem. Jacob kwam naast me staan, ook hij zette de koptelefoon op. We knikten even naar elkaar, maar keken daarna meteen weer naar het scherm. Ze hadden een doonormaal gesprek.
'Waarom hadden jullie niet gezegd dat we onsterfelijk zijn?'  zei Jasmine.
'Ze wilden niet dat jullie gevaarlijke dingen zouden doen. Ernstig gewond raken, duurt lang voordat het helemaal genezen is.'
'Ze?'
'De Wijzen, de hele raad. Ik wilde het wel vertellen, maar dat mocht niet.'
'Ik snap het niet. Jij bent toch de baas?'
'Technish wel, maar ik ben pas 18 en ik kan niets beslissen zonder met de raad te overleggen.' 
'Oké, ik vind het nog steeds raar.'
Ze keken allebei even naar hun rechterarm. Hun "tattoo" zoals iedereen het noemde. Het zag er vaag uit. Dof. Niet meer zo fel en opvallend als eerst. Ik had het altijd al mooi gevonden.
'Hoe gaat het met je buik?' vroeg Silver. 
Jacob kromp naast mij in elkaar toen Silver dat zei. Hij zag het weer voor zich. Het had er ook niet echt smakelijk uitgezien. Jasmine's shirt was nog steeds rood van het bloed.
'Het gaat wel. Het doet nog een beetje zeer.' Ze deed haar shirt een beetje omhoog. Je zag alleen nog een rood vlekje op de plek waar het mes haar lichaam in was gekomen. De rest was rood van het opgedroogde bloed.
Op dat moment kwam er iemand binnen lopen. Ik hoorde zware voetstappen steeds luider worden. De camera bleef op de cellen gericht. Ik zag Jasmine en Silver naar plek waar hij vandaan kwam kijken. Jasmine keek angstiger. Maar die van Silver beurde juist op.
'Hey James.' zei Silver vrolijker dan net. Ik begreep het niet. Waarom werd ze vrolijk van iemand die uit Amentia kwam. Ze stond op. Jasmine deed haar na.
'Wat kom je doen?' vroeg ze aan James.
'Zometeen, over een paar minuten komen er allemaal mensen naar binnen. Ze komen naar jullie kijken. Zoals een museum. Ik kom jullie even waarschuwen. En de wacht houden.' zei James.
'Wat?!' zei Jasmine. Ze klonk verontwaardigd. Het was eigenlijk ook een gek idee, mensen kwamen naar hen kijken. Alsof ze een marmeren beeld uit de Romeinse Tijd van de Aarde waren.
'Ben jij de enige bewaker voor ons tweeën?' vroeg Silver.
'Nee, Sky en Sky(Aa) van Aarde komen nog en Dylan.' Hij keek naar haar. Spijt was in zijn ogen te lezen. Wat kon hij goed acteren zeg. Even doen alsof hij de goederik was, en ze vertrouwden hem al. Dylan, de verrader. Ik haatte hem.
'En Drake?' vroeg Silver
'Die geeft de rondleiding.'
'Natuurlijk.'

De glazen deuren gingen open. Drake liep voorop met Sky, Sky(Aa) en Dylan. Hij keek naar de grond. Achter hen liep een enorme stoet mensen. Allemaal hadden ze een camera in hun handen.
'Geen flits gebruiken. Daar kunnen ze niet zo goed tegen.' Hij zei het alsof ze een stel wilde dieren waren. Hij grijnsde gemeen naar Silver. Ze keek snel naar Jasmine, die expres niet richting Sky(Aa) keek. Ze had helemaal geen behoefte aan haar. Sky(Aa) had haar verraden. Het was net zoiets als dat ik Dylan geen blik waardig gunde als hij voor mijn neus zou staan. Er heerste een vol enthiousiasme bij de groep mensen toen ze Jasmine en Silver zagen. Ze begonnen meteen foto's te maken. Drake liep naar hen toe. De groep volgde.

Ze stonden vlak voor hun neus, allemaal met hun camera op hen gericht. Helemaal vooraan voor Silvers neus stond een jongetje van een jaar of 7-8. Hij stond op nog geen halve meter afstand. Ze keek hem aan. Haar blik stond op onweer. Hij stak zijn tong uit en begon te lachen.
'Kijk mama.' Hij trok aan een shirt van een vrouw die vlak achter hem stond. 'Dat is koningin Silver toch?' Hij keek z'n moeder aan, die knikte.
'HAHA, ze is helemaal niet stoer. Ze zit gevangen in een kooi net zoals een rat.' Hij stak weer zijn tong naar haar uit.
 Ik wilde hem wurgen. Zo graag. Ik kon niets doen. Niemand praat zo over Silver, zelfs al was het een jongetje van 7-8. Ik zag dat Silver zo dicht mogelijk bij het glas stond. Heel dreigend en gevaarlijk. Als blikken konden doden, dan was dat jongetje morsdood. Maar het jongetje keek bijdehand terug en stak weer zijn tong uit.
'Jij kan mij niet bang maken. Je zit vast. nanananna.'  
Silver zette een paar stappen achteruit. Ze keek Drake recht in zijn ogen aan. Ze keek heel dreigend.
 Hij had nog steeds die irritante glimlach op zijn gezicht zitten. Ik zag het elke keer als hij in beeld kwam. Het begon me nu al te irriteren. 

Drake haalde iets uit zijn broekzak. Een apparaatje. Hetzelfde apparaatje dat Sky in der hand had toen bij het slagveld. Of waar ze de handboeien mee loskoppelden. Hij gooide het ding naar Sky(Aa), die er een beetje nonchalant bij stond. Ze ving het apparaatje handig op. Een grijns verscheen op haar gezicht. Drake knikte naar haar en ze drukte op een knopje. De handboeien gingen uit elkaar. Dit was mijn kans. Zag ik in de ogen van Silver.  Ze stormde naar voren, tegen het glas aan. Haar ogen keken dreigend naar de mensen. Ze schoten een meter naar achter. Ook het jongetje, die nu huilend bij z'n moeder stond. Ze grijnsde gemeen. Haar wraak op het jongetje. Haar arm lichtte op. Dus dat kon nog wel. Ze keek er verbaasd naar. Het was niet het felle licht wat er meestal uit scheen, eerder dof en vaag. Maar het lichtte op.
'Kijk, dit is nou het bijzondere verschijnsel van de Signum op de arm van de koning/koningin. Bij heftige emoties op kracht licht het op.' Zei Drake, alsof hij een gids was. Je hoorde oh's en ah's. Ze maakten er allemaal foto's van.
Ik keek naar Jasmine, ze stond met haar armen en handen te bewegen. Ze besteedde helemaal geen aandacht aan de groep mensen.

Sky(Aa) drukte weer op het knopje. Hun handen gingen automatisch weer naar elkaar toe. Jasmine verzette zich er hevig tegen. Maar het had geen zin.
'Wie wil er nu eens?' zei Sky(Aa). Ze liep naar het huilende jongetje toe, hurkte en gaf aan hem het ding. Hij veegde zijn tranen af.
'Druk maar op het doodshoofdje.' zei ze glimlachend. Ik kon niet geloven dat ze dat echt zei met plezier. Vanmiddag was ze nog helemaal van slag en nu deed ze alsof het haar niets deed.
Het kleine jongetje begon te glimlachen en liep naar de cel van Silver. Hij stond letterlijk tegen het glas aan. Vol vreugde drukte hij op het knopje.
Ze maakten allebei een spastische beweging en zakte toen door hun knieën. Hun hele lichaam schokte. Ze konden nog net met hun handen op de grond steunen. Het leek wel alsof ze onder stroom stonden. Ik hoorde het gekreun van pijn.
'Neeee!!' Schreeuwde ik. Ik sprong tegelijk met Jacob op. Mensen in de zaal keken ons aan. Ik voelde de ogen in mijn rug prikken. Maar het boeide me niet. Ik voelde me zo machteloos. Ik kon helemaal niets doen alleen maar toekijken. Het voelde zo slecht. Ik wilde iets doen. Mijn hele lichaam schreeuwde om aktie. 
Ik keek even snel naar hun vader. Hij zat met gebalde vuisten van woede op de stoel. Hij moest zich vast net zo machteloos als ik voelen. Ik had medelijden met hem. Zijn twee dochters zaten vast en waren in de handen van onze vijand. Hij kon doen wat hij wilde met ze.
 Ik keek alleen maar naar Silver. Die nog steeds schokkend en kreunend van de pijn op de grond zat. Hun rechterarmen lichtten heftig op, knipperden. Tranen stroomden over hun wangen.
Het jongetje lachte van plezier. Drake en Sky lachten van plezier. En in plaats van dat de groep geschokt was, namen ze amuserend foto's. Het jongetje liet het knopje los. Uiteindelijk. Ze haalden opgelucht adem. Ik zag alles. Ik zag ze naar adem snakken. Jasmine trilde zelfs helemaal. Silver probeerde op te staan. Van binnen moedigde ik haar aan. Ze stond op, met moeite bleef ze op haar benen staan. Haar ogen leken wel vuur te schieten.

'Geef is aan mij, Sky(Aa)?'
Ze gooide het apparaatje handig naar Drake.
'Nog 1 ding en dan zijn we hier klaar.' Hij keek grijnsend naar Silver en Jasmine. En één van de dingen die ik de afgelopen uren had geleerd, was dat een grijnsende Drake nooit goed was. NOOIT.
Hij draaide aan een soort draaiknopje. Ik keek snel naar Silver. Ze keek angstig naar het apparaatje. Haar ogen rolde naar achter. Je zag alleen nog maar wit. Haar hele lichaam werd slap en ze zakte door haar knieën heen en viel op de grond. . Ze was bewusteloos.
'Neee!!' Schreeuwde ik weer. Jacob volgens mij ook, maar ik kon het niet horen. Jasmine lag ook bewusteloos op de grond. Zijn ogen waren groot. Volgens mij zag ik er net zo uit.
Ik keek snel naar haar vader. ZIjn ogen waren ook groot. Ik zag dat hij moeite moest doen om zich in te houden. Zijn vuisten waren nog steeds gebald en werden zelfs wit.
Drake liep ondertussen de zaal weer uit. Hij liet ze bewusteloos achter.
Ik gooide woedend mijn koptelefoon van mijn hoofd.
Ik hoorde alle geluiden in de zaal weer, ze mompelden. Ze hadden het er allemaal over hoe wreed Drake was en hoe erg dit wel niet voor Silver en Jasmine moest zijn. Blablablabla...

Ik had hier geen zin in, ik moest weg. Ik liep naar de deur.
'Wacht even Jake.' Klonk een wel heel bekende stem. Van degene die ik het meeste haat. Ik draaide me vliegensvlug om. In het midden van de zaal stond Drake. Drake! Iedereen deinste achteruit. Ik wilde op hem af rennen. Hem slaan, net zolang tot hij knock-out was. Jacob en Jack (de vader van Silver en Jasmine) sprongen op. Ik zag dat ze zich met moeite inhielden. Ik balde mijn vuisten en zette stap voor stap richting Drake.
'Ik zou het niet doen als ik jou was, Jake.' Ik stond abrupt stil. Ik voelde iemand vlak achter me staan. Ik hoorde de ademhaling in mijn nek. Diegene achter me hield m´n handen achter op mijn rug stevig vast. Opeens voelde ik me heel zwak worden. Ik kon nauwelijks op mijn benen blijven staan. Mijn hele lichaam was van slag. Dingen beukten van binnen tegen mijn huid. Twee sterke handen hielden mij nog steeds vast. Ik draaide me om, voor zover dat kon. Dylan. Ik keek recht in het gezicht van Dylan. Hij keek doods naar mij. Ik keek naar mijn handen. Nee! Nee, dat kon niet. Ik had de groene handboeien om. Ik schudde hevig met mijn armen. Trapte met mijn benen. Het maakte niets uit.
´Laat me los!´  Maar Dylan hield me alleen maar steviger vast. Hij zei geen woord.
Ik keek even snel naar Jacob en Jack. Ze hadden ook handboeien om. Alleen zij stonden stil.
Ik schudde nog heviger. 
Drake verscheen voor mijn neus.
'Jake, Jake, Jake.'  Hij drukte op een knopje.
Ik zakte door mijn knieën. Mijn hele lichaam stond onder stroom. Ik schokte en maakte spastische bewegingen. Al mijn spieren waren aangespannen. Ik kreunde van de pijn, mijn kaken op elkaar klemmend. Het voelde alsof er duizend messen in me werden gestoken, terwijl ik onder stroom stond en in brand stond.
Na wat een eeuwigheid leek te duren, stopte het. Ik zat nog steeds op de grond. De na-pijn was bijna net zo erg. Ik zat hijgend op de grond.
Drake hurkte bij me neer.
'Blijf je nu wel rustig. Jake.' zei hij dreigend. '
Ik kreunde alleen maar. Meer kreeg ik er niet uit. Mijn hoofd hing naar beneden.
'Jake, gaat het?' vroeg Jacob.
Ik kon nog steeds niet antwoorden. Mijn hele lichaam schokte nog een paar keer na.
Twee sterke armen trokken me omhoog. Ik stribbelde niet tegen. Niet deze keer. Ook al was het Dylan die me omhoog trok.  Ik bleef nauwelijks op mijn benen staan. Dit had Silver dus ook moeten meemaken. Het was ondraaglijk. Een gevoel van gemis ging door mij heen.
'Wat kom je hier doen?' zei ik. Mijn stem klonk rauw en schor.
'Gewoon. Even op bezoek. Mooie apparatuur.' Hij streek met zijn hand over een laptop. En toen wendde hij zich tot mij.
'Hoe gaat het met jou Jake? Mis je Silver al?' zei hij spottend. Niets van wat hij zei meende hij of was oprecht. Ik voelde alleen maar haat. Haat voor hem.
Ik antwoordde niet op zijn vragen. Hij was het niet waard.

Ik hoorde van links voetstappen aankomen. De bekende voetstappen van een hele goede vriendin. Ze opende de deur. Ik keek naar de deur. Midden in de deuropening stond Symfonia helemaal verwilderd. Haar haar was één grote klittenbol en zwarte strepen liepen over haar wangen. Dikke wallen zaten onder haar ogen. Ze zag er slecht, heel slecht.  Haar ogen werden groot toen ze zag wat er aan de hand was. Haar gezicht werd nog bleker. Ze keek Drake aan, haar blik was vol haat maar ook verbazing. Ik kon haar vraag van haar gezicht aflezen. 'Wat deed hij hier?'
Ik voelde Dylan achter me verstrakken. Al zijn spieren waren aangespannen. Hij kneep nog harder in mijn polsen. 
En toen merkte Sym Dylan en ik pas op. Ze zette een paar stappen in onze richting.
'Dylan?' Ze klonk alsof ze jaren niet had gesproken. Haar ogen werden waterig.
'Dylan, ben jij dat?' Ze liep nog dichter naar ons toe. Ze stond op nog geen twee meter afstand. 
Drake lachte van plezier. Hij liep ook op ons af.
'Mooie Symfonia met haar prachtige stem.' Ze draaide haar hoofd naar hem om. Haar blik was vol haat en minachting.
Dylan had de hele tijd niets gezegd. Drake greep me bij mijn bovenarm en trok me ruw mee.
'We laten de twee tortelduifjes even.' Hij hield me stevig vast.
'Laat me los.' Ik schopte weer met mijn benen, probeerde mijn handen los te wrikken.
'Niet meer tegenstribbelen, tenzij je weer wilt flauwvallen van de pijn.' fluisterde hij in mijn oor. Ik kreeg er de rillingen van.
'Als je me loslaat, hoef ik niet tegen te stribbelen.' beet ik hem toe. 
'Je weet dat dat niet gaat.' Hij trok nog eens extra hard aan mijn arm.
Ondertussen stonden Sym en Dylan tegenover elkaar. Tranen stroomden over Sym's wangen.
'Dylan wat is er gebeurd?' ze wilde hem aanraken, maar hij deed een stap achteruit. Haar hand ging langzaam weer naar beneden.
Dylan keek even naar Drake, zijn blik was smekend. Ik begreep er niets van.
'Vertel maar, het is jouw keuze. Je weet hoe ze gaat reageren.' zei Drake.
Hij wendde zich weer tot Sym. Hij zuchtte diep.
'Wat is er aan de hand, Dylan? Dit ben jij niet.' Ze zette weer een stap dichterbij.
'Het spijt me Symfonia. Het is voor je eigen best wil.' Hij zette weer een paar stappen achteruit.
'Wat hij niet allemaal over heeft voor zijn liefje.' zei Drake. Het begon me langzaam te dagen. Verraad. Voor je eigen best wil. overhebben voor zijn liefje. Hij had geen keuze.
'Ik snap het.' mompelde ik. Net iets te hard. Sym draaide haar hoofd naar mij om.
'Wat zei je? Wat snap je?'
'Niets. Ik ga me hier niet mee bemoeien.'
'Nee. Zeg! Ik heb er het recht op.' Ze liep op mij af. Maar Dylan greep haar bij haar arm.
'Sym, wacht even.' Hij keek mij even kort aan. Net lang genoeg om te zien dat hij het ging vertellen.'
'Misschien klinkt dit een beetje cliché, maar Drake had mij een voorstel gedaan: als ik naar zijn kant ging, zou hij jou met rust laten. En ik heb ja gezegd.'
Sym's ogen werden nog groter. 'Wat! Denk je dat ik niet voor mezelf kan zorgen.'
'Dat denk ik helemaal niet. Ik wilde alleen niet dat hij je pijn zou doen.'
'Zoiets als dit.' zei Drake, en hij drukte weer op het knopje. Een stroomschok door mijn lichaam. Ik zakte op de grond. Mijn hele lichaam leek weer onder stroom te staan. Messteken, in brand staan, van een gebouw vallen, stompen in je maag. Allemaal tegelijk.
'AAAAHHH.'
'Jake!' schreeuwde Sym, ik hoorde voetstappen.
'Één stap dichterbij en ik maak het veel erger voor hem.' dreigde Drake. Onmiddelijk stopten de voetstappen.
Ik lag kreunend op de vloer. Rollend over de grond van de pijn. Ik kon m'n handen niet gebruiken. Ik wilde naar mijn hoofd grijpen. Het voelde alsof er duizend naalden in werden gestoken. Geen woord kon ik uitbrengen. Mijn ogen waren gesloten.
'Laat het stoppen.' smeekte Sym. Verdriet klonk in haar stem.
De pijn stopte. Ik bleef liggen op de grond. Ik had geen put meer om op te staan. 
Sym trok me omhoog.
'Gaat het?' vroeg Sym. Ik had heel erg de neiging om sarcastisch terug te reageren. "Ja het gaat fantastisch. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld." Maar ik hield me in.
In plaats daarvan knikte ik alleen maar.
'Ik denk dat we zo moeten gaan. We moeten nog heel wat regelen.' 
Sym liet me los. Ik wankelde even, maar bleef net staan. Ik keek naar het scherm. Ik wilde zien of Silver al wakker was. Opeens dacht ik er weer aan. Ze stond in haar cel. Ze keek ergens heen. Tranen stroomden over haar wangen. Ze zei iets, maar ik hoorde niets. Drake zag me kijken.
'Ah ze is wakker. Dan heeft ze dit vast allemaal gezien.'
Ik draaide me om. Wat! Had zij dit allemaal gezien.
'Zet het geluid is aan.' zei ik tegen één van de medewerkers, die angstig in een hoekje stonden. Eentje liep snel naar de computer en zette het geluid aan.
De stem van Silver klonk door de hele zaal. 'Jake. Nee.'
'Silver. Gaat het?' Ik zag op het scherm Silver verbouwereerd kijken. Ze hoorde mijn stem.
'Jake. ben jij dat. Ik mis je. Ik houd van je.'
Voordat ik iets kon zeggen, ging het beeld op zwart.
'Wat doe je?' riep ik boos naar Drake.
Hij negeerde mijn vraag.
'We gaan. Dylan, Sky(Aa), Sky. Kom.' De handboeien gingen los. Ik keek verbaasd naar mijn handen. Ik kon ze weer bewegen. Hij nam me niet mee. Nog niet. Drake en ede rest verdwenen voor we er erg in hadden. Sym bleef verbouwereerd staan.
-------------------------
Tadaa Nieuw hoofdstuk. Ik ben er niet heel erg tevreden over. Vooral het laatste stuk niet. Hopelijk vinden jullie het wat.
xxx

-Comment
-Vote