Second dimension (editing) (on hold)

announcement

Heey mensies, dit is mijn eerste boek, eerste hoofdstuk. Ik hoop dat jullie het wat vinden, want er komt nog veel meer. Veel leesplezier en ga daarna de boeken van @CrazyDelia @Kayleighx @EstherWan

Silver

Vandaag was eindelijk de bekendmaking wie van de strijders de koning/koningin wordt van ons rijk. Diegene ontwikkelt speciale krachten om de vrede mee te bewaren. Hier heb ik 17 jaar op gewacht.  Deze generatie is het in mijn rijk, Calypso. Ik was best wel zenuwachtig, het kan je leven veranderen. Ik wist dat mensen vonden dat ik niet geschikt was. Dat ik onverantwoordelijk ben etc.. Sommige hadden al aardig laten merken dat ze denken dat ik het sowieso niet zou zijn, ik was "ongeschikt". 

Ik liep in een knalblauwe, strapless jurk die de vloer raakt, met een open rug en 10 cm hoge hakken, door de gangen naar de ceremoniezaal. Ik had er wel een zwarte cape overheen zodat nieuwsgierige journalisten geen foto's van mijn outfit konden maken. Bij elke stap die ik zette, hoorde je mijn hakken op de marmeren vloer tikken. Ik liep door een enorm lange gang, rechts was er geen muur maar stonden er enorme, witte pilaren. Daartussen was niets, je zou zo naar buiten kunnen lopen als je wilde. Ergens in de bosjes zag ik al een paar journalisten zitten met een fotocamera in de aanslag. Ze maakten snel foto's. Ik liep gewoon door. Irritante journalisten. De bekendmaking werd live door heel Alacon uitgezonden. Ach ja.

 Opeens werd ik van rechts omver geduwd, ik viel keihard op de vloer. Snel veegde ik de haren uit mijn gezicht en zag Jake, die helemaal in een deuk lag, voor mijn neus stond.

'Haha, heel leuk hoor.' Maar ik moest ook wel lachen.

Hij hielp me overeind, niet dat dat nodig was, wij strijders konden ons in één seconde overeind duwen. Maar Jake vond het kennelijk nodig om een meisje te "helpen". Zucht.

'Gefeliciteerd.'

'Dank je. Jij ook gefeliciteerd.'

We lachten, alleen maar omdat het elk jaar hetzelfde grapje was.

'Ben je zenuwachtig?' zei hij.

'Tuurlijk. Nou, jij bent volgens mij ook wel zenuwachtig. Ik zie je handen vanaf hier trillen.'

Hij tilde zijn handen, en liet zijn handen express nog harder trillen. Ik begon te lachen en samen liepen we naar de zaal. Ik vind hem al heel lang leuk, en het liefst zou ik zijn hand vast willen pakken, maar ik was te bang.

'Zou jij koningin willen zijn?' Vraagt Jake opeens.

'Ik weet het niet. Er ligt wel een grote druk op je, nu we in oorlog zijn met het Drake. enzo. HIj heeft de speciale kracht nodig het hele rijk te veroveren. En volgens mij is bereid er alles voor te doen om het te krijgen. Daar krijg ik wel de kriebels van. Maar Ik ben dapper.' Maar dat laatste perste ik met moeite uit me mond. Ik ben wel dapper, maar het idee dat je ontvoert zou worden is nou het leukste dat je kan gebeuren.

'Zou jij koning willen zijn?' Maar voordat hij antwoord kon geven waren we al bij de deur. Hij fluisterde nog snel: 'Ik zou het wel willen zijn. Maar ik ben ook wel een beetje bang.'

Jake pakte mijn hand vast en keek me recht in mijn ogen aan. Mijn wangen werden knalrood.

'Het komt goed, Silver. Wie het ook wordt, wat er ook gebeurd. Je moet nooit opgeven. Dat doe ik ook niet. Mjjn opa zei dat altijd.'

'Dank je, Jake. Je bent echt de beste.'

We glimlachten allebei, het zager alleen niet uit, want we stonden stijf van de zenuwen. Jake deed

een deur naast de enorme deuren open, en we liepen een klein kamertje in. Ik gooide me mantel af en hing hem aan het haakje naast de deur.  Er stond een rode, leren hoekbank, en een salontafel er bij. Alleen Symfonia zat op de bank. Ze keek tv op het grote plasma scherm aan de muur. Toen ze ons zag, kwam er een enorme glimlach op haar gezicht. Ze keek van mij naar Jake en dan tussen ons in. Ik keek snel naar beneden, ik snapte meteen waarom ze zo'n grote glimlach had. ZIj wist als enige dat ik hem leuk vind en nu hielden we opeens elkaars handen vast. Ze stond op om ons een knuffel te geven. Nu moest ik mijn hand losmaken, maar dat wilde ik eigenlijk helemaal niet. Opeens was die warme, zachte hand verdwenen, Jake had zijn hand al losgelaten om Sym een knuffel te gaan geven. Daarna kwam ze naar mij. Ze knuffelde me echt dood, ik kreeg nauwelijks lucht in me longen.  Ze fluisterde heel zachtjes, zodat alleen ik het kon horen,  in mijn oor: 'Oehhhhh, chanterpanter!!'