Second dimension (editing) (on hold)

Millions of tinglings

Silver

het boeide me niet. Ik flitste weg

Vlak voordat ik wegflitste, voelde ik dat iemand mijn pols vastpakte. Hij/zij hield me stevig vast. Het was al te laat om hem/haar nog af te schudden. Ik was al bezig met wegflitsen. En hij/zij flitste met me mee. Ik ging naar de plek die mij de meeste rust gaf. De tuinen van het paleis. Het was enorm, echt gigantisch. Minstens twee keer het paleis. Ongeveer een kilometer bij een kilometer. Ik zou het niet eens weten. Je kon er makkelijk verdwalen als je wilde, als je er nog nooit was geweest. Ik was vroeger zo vaak verdwaald geweest. Maar ik liep er zeventien jaar rond. Ik kende het op mijn duimpje. Net zoals iedereen die het woonde. En Sym wist waarschijnlijk precies waar ik heen ging. Maar ze wist ook dat ze me met rust moest laten. De tuinen zelf bestonden voor een groot deel uit een bos. De rest bestond vooral uit gras, met fonteinen, bloemen en een buitentrainingsveld. Door de tuinen liep een riviertje/brede sloot.

Ik flitste naar mijn favoriete plek. Een plek midden in het bos. Het was een open plek, waar de bomen eromheen met hun takken de open plek overschaduwde bijna helemaal. Van bovenaf kon je het niet zien. Door de open plek stroomde het riviertje, met daarover heen een schattig, klein stenen bruggetje. Er stond een picknicktafel en een bankje. In de bomen hingen honderden kleine lichtjes in slierten naar beneden of in een soort boogjes. In het donker zag je de draadjes ertussen niet en zag je alleen maar de lichtjes. Alsof ze zweefde in de lucht.

Ik kwam midden op de open plek terecht. Boven mijn hoofd scheen de volle maan. De sterren schenen boven mijn hoofd. Het was een hele heldere nacht. Ik kon zelfs de melkweg zien. Ik keek omhoog, naar de prachtige sterren en de prachtige maan. Ik was helemaal afgeleid, ik vergat alles. Waarom ik hier was, dat iemand nog steeds mijn pols stevig vasthield. Ik keek en dacht alleen maar aan de sterren. Zij waren één van de weinigen die geen oordeel over mij hadden.

Het moment werd totaal verpest door degene die met mij was meegeflitst. Ik stond met mijn rug naar hem/haar toe. Ik had totaal geen idee wie het was, al had ik wel een vermoeden. Hij/zij kneep in mijn pols en trok me naar hem/haar toe.

'Silver.' zei Jake. Ik herkende zijn stem uit duizenden. Hij klonk heel lief en begripvol. Heel zacht. Niet zo'n harde stem die sommige mensen hadden. Ik kwam vlak voor hem te staan. We stonden precies in het midden. In het kleine stukje open lucht. Het maanlicht scheen op ons. Mijn jurk glinsterde. Jake sloeg zijn armen om mij heen. Hij knuffelde me, en ik knuffelde hem met alle liefde terug. De tranen sprongen in mijn ogen. Geen idee waarom. Ik huil meestal niet zo snel. Dat had ik jaren geleden al afgeleerd. Misschien was het alles bij elkaar. Jake die mijn ook leek te vinden, het hele koningin-gebeuren, de afkeur die sommige mensen leken te hebben. Geen ouders die je steunde. Mijn moeder had nauwelijks door wat er aan de hand was en mijn vader was overleden. Toen mijn moeder zwanger van mij was. Ik wist het niet.

ik legde mijn hoofd op zijn schouder. Hij legde zijn hoofd op mijn hoofd. We stonden een tijdje zo.

Totdat hij zijn hoofd optilde en me aankeek. Met tegenzin tilde ik mijn hoofd ook op. Eigenlijk lag het wel lekker op zijn schouder.

Hij keek me diep in mijn ogen aan. De zijne twinkelden. Hij wilde wat zeggen, ik zag het aan hoe hij zijn mond bewoog. Maar elke keer stopte hij voor er ook maar iets uit zijn mond kwam.

'Wat is er?' vroeg ik. De nieuwsgierigheid verbergend. Ik was heel nieuwsgierig aangelegd.

Hij bedenkelijk voor zich uit. Ik wachtte geduldig af, wat voor mij heel veel moeite kostte.

'Ik wil al heel lang iets tegen je zeggen.' begon hij. Heel even was hij stil. 'Ik vind je al heel lang leuk. Meer dan leuk. Ik hou van je.' zei hij. Hij keek me recht aan. Zijn wangen werden iets roder. Het was heel dapper dat hij me aankeek. Ik kende hem als een verlegen jongen.